ตอนที่ 8/3 สำคัญกับสำรอง

“อีตาเฮียนี่ก็ยังไง เต้นได้ทุกเพลงจริงๆ เจ้ก็ด้วย ไม่เมื่อยขาบ้างเหรอ”

“เมื่อยสิซาร่าห์ แต่ทำไงได้..”

มุกดามองน้องด้วยสายตาขอความเห็นใจ ซาร่าห์ถึงกับพ่นลมเฮือกใหญ่ออกทางปาก

“เดี๋ยวหนูจัดการเอง” เธอยักคิ้วส่งสัญญาณบางอย่างให้ ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ แต่พอเพลงใหม่ขึ้นและมาร์ตินกินกับแกล้มเสร็จพอดี เขาส่งสายตาแพรวพราวและยิ้มหวานมองมุกดา ตั้งท่าเดินหน้ามาหา

“เฮียเต้นเก่งจัง เต้นกับหนูสักเพลงสิ” ซาร่าห์รีบออกตัวแทนพี่สาว ปรี่เข้าหามาร์ตินอย่างไวจนเขาตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็โดนซาร่าห์ล็อคตัวไว้แล้ว

มุกดาถึงกับถอนหายใจโล่งอก นึกขอบคุณน้องรักที่รู้ใจ

ได้นั่งพักขาบ้าง มือเรียวบีบๆ นวดๆ ไล่ความปวดเมื่อยพลางมองไปทางเฮียคิเรย์ พบว่าไอ้สายตาเย็นยะเยือกคู่นั้นมันยังตามมองเธอไม่หยุด หัวใจสะดุ้งเต้นแรงก่อนทำทีเป็นชมนกชมไม้ ตบตาคนตัวสูงไม่ค่อยเนียน

คิเรย์ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาต้องมองแรงที่เห็นเพื่อนเต้นกับมุกดาด้วย ใจหนึ่งบอกว่าดีแล้ว ทุกอย่างมันควรเป็นแบบนั้น ในขณะอีกใจแย้งขึ้นมาดื้อๆ ว่าถ้าดีแล้วจริงๆ เขาจะหงุดหงิดทำไม

นั่นสิวะ…กูหงุดหงิดอะไรของกู กับอีแค่เห็นเขาเต้นกัน ไม่เข้าใจตัวเองเ