5 | ภาขวัญ - ลักพาตัว

5

[ภาขวัญ]

ลักพาตัว

"พี่พายุ อะ อ้าวพี่หมอก"

"ขอโทษนะภาขวัญ"

"อื้อ~"

ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าพี่หมอกเป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนไหม แต่พี่หมอกดันโปะผ้าขาวที่จมูกแล้วจับฉันขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ฤทธิ์ยาไม่ได้ทำให้ฉันสลบแต่แขนขาไร้เรี่ยวแรง และตอนนี้ก็เหมือนสติจะไม่หลงเหลือแล้ว ตาลอยล่องมองภาพรอบๆที่เคลื่อนไหวช้าๆ มันเป็นภาพซ้อนไปมาชวนอ้วก

แต่รถ... ไม่ใช่รถของกลุ่มฉัน

นี่มัน... รถใคร

"ออกรถ!"

พี่หมอกตะโกนบอกคนขับด้านหน้า ก่อนจะก้มหยิบระเบิดที่ปลายเท้าแล้วดึงสลักแกร๊ก! โยนออกไปนอกหน้าต่าง

'ตู้มมมมมมมม'

เสียงระเบิดดังกระหึ่มและแสงสีส้มวาบขึ้นจนสะท้อนกระจกมองหลัง ฉันหรี่ตามองภาพนั้นพยายามประคองสติตัวเองกลับมา

"พี่หมอก ปะ... ปล่อยฉันนะ จะพาไปไหน"

"เงียบเถอะภาขวัญ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปกับเราดีๆ"

"คุณหมอก พวกมันไหวตัวทันกำลังตามมาแล้วครับ" คนขับรถพูดขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษ

"ยิงสกัดตลอดทาง เราต้องพาผู้หญิงไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ให้ทัน"

"ไปไหน พะ พี่หมอก นี่พี่หมอกเป็นผู้ก่อการร้ายเหรอ?!" ฉันถามอีกครั้ง นี่ไม่ใช่เซอร์ไพรส์เรียนจบหรือเล่นตลกอะไรกันใช่ไหม พี่หมอกคือพี่ชายใยไหมเพื่อนสนิทฉันตั้งแต่เด็กๆนะ ทำไมทำแบบนี้!

"ใช่ พี่คือผู้ก่อการร้าย"

สะ แสดงว่าใยไหม?...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด"

ฉันตะเบ็งเสียงกรี๊ดยกมือหนักๆตีแขนพี่หมอกและดิ้นสุดแรง พยายามตะเกียกตะกายไปเปิดประตูรถหนี แต่พี่หมอกคว้าแขนไว้แล้วใช้สายรัดมัดไขว้ด้านหลัง จนตอนนี้ฉันฟุบหน้าลงเบาะขยับตัวไม่ได้ ได้ยินแค่เสียงปืนที่ดังไม่หยุด และรถขับปาดไปปาดมาด้วยความเร็ว

"ปล่อยนะ! พวกเลว ปล่อยยยยย"

"คุณเอริคว่าไง" ใครคือเอริค?

"ท่านนั่งสูบบุหรี่รอบนเฮลิคอปเตอร์แล้วครับ"

"หวังว่าของเล่นชิ้นใหม่จะถูกปาก"

สิ่งที่พวกมันพูดกัน รับรู้ได้เลยว่าหายนะและความเลวบัดซบกำลังจะเกิดขึ้นกับฉัน ตอนนี้ฉันพยายามฮึดสู้เรียกหาแรงตัวเองกลับมา แต่ยิ่งทำแบบนั้นมันยิ่งตรงกันข้าม ฉันเหนื่อย อยากหลับ อยากอ้วก นี่มันยาบ้าอะไรวะ!

'ปัง ปัง ปัง ปัง'

'บรื้นนนนน'

เสียงปืนเสียงท่อรถดังวนอยู่ในหู ฉันแอบเบาใจที่ทุกคนกำลังมาช่วย พี่พายุ พี่ภาคิณ ช่วยด้วย คุณตา ปะป๊ามาม๊า ไลออนดรากอนทุกคนต้องช่วยหนูให้ทันนะ

"อีกนานไหมถึงจุดจอด" เสียงพี่หมอกถาม

"สามกิโลเมตรครับ"

"ปาระเบิดควัน ยิงสวนเรื่อยๆ เราต้องยื้อเวลาพาตัวผู้หญิงขึ้นเฮลิคอปเตอร์ให้ทัน"

"ครับคุณหมอก"

ระเบิดควันถูกปาออกไปอีกครั้ง ก่อนที่รถที่ฉันนั่งอยู่จะขับเร่งออกไปอย่างเร็ว ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ ร่างกายไม่ตอบสนองอะไร จะอ้าปากพูดหรือด่าริมฝีปากก็สั่นระริก

จนสักพักรถขับเลี้ยวเข้าถนนลูกรังนอกจากฉันจะกลิ้งไปกลิ้งมาบนเบาะ ก็ได้ยินเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังพั่บๆด้านนอก

"ยะ อย่า อย่าทำแบบนี้ พี่หมอก ใยไหม"

พี่หมอกไม่สนใจ พอรถจอดก็รีบเปิดประตูรถแล้วกระชากแขนฉันลุกขึ้น ฉันถูกลากลงจากรถและอุ้มพาดบ่าไปที่เฮลิคอปเตอร์ ระหว่างทางมีชายฉกรรจ์ตัวสูงชุดดำปิดหน้าถืออาวุธสงครามเต็มมือ

"ผู้หญิงอีกคนล่ะครับ!"

"เอามาด้วย" อีกคนใคร? ซานิเหรอ หรือใคร!

ฉันดิ้นบนไหล่พี่หมอกตีขาไปมาพยายามถ่วงเวลาไว้ แต่ขณะที่เขาก้าวเร็วๆไปส่งฉันขึ้นเฮลิคอปเตอร์นั้น ฉันก็เห็นรถดรากอนไลออนขับมาจอดเป็นขบวน

'ปัง ปัง ปัง ปัง'

มีการยิงสวนกันเกิดขึ้น แต่ฉันไม่รู้จะสนใจอะไรดี เพราะทันทีที่คนขับรถเปิดท้ายอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตามหลังมา เธอคนนั้นคือใยไหม! และเธอก็ถูกมัดแขนปิดปากไม่ต่างจากฉันเลย

"มาแล้วครับคุณเอริค"

"อืม"

ทันทีที่ร่างเล็กถูกพี่หมอกหิ้วขึ้นมา ฉันก็ถูกดึงขึ้นไปนั่งแล้วรัดสายเข็มขัดนิรภัยข้างๆผู้ชายคนหนึ่ง แต่ฉันไม่ได้สนใจว่ามันเป็นใครยังไงพวกมันก็คือโจร พยายามมองไปข้างล่างและตะโกนหาพี่พายุ

"พี่พายุ! ฮือออ พี่พายุ"

พี่พายุลงจากรถถือ M16 วิ่งยิงกราดใส่พวกผู้ก่อการร้ายด้านล่าง

"พี่พายุ!" พี่ชายฉันเงยขึ้นมาทันที

"ภาขวัญ! เฮ้ย อย่ายิง!"

เมื่อไลออนดรากอนเล็งปืนขึ้นมาบนนี้พี่พายุก็รีบยกมือสั่งห้าม ใช่... ช้าไป ถ้ายิงขึ้นมาโดนชิ้นส่วนสำคัญแล้วเครื่องตกฉันอาจจะถูกย่างสดต่อหน้าพี่ชายตัวเองก็ได้ เพราะตอนนี้เครื่องบินขึ้นสูงแล้ว ฉันห่างความปลอดภัยและห่างความเป็นไปได้ที่จะกลับไปแล้ว

น้ำตาใสๆไหลลงอาบแก้ม ฉันดิ้นอยู่บนเบาะทั้งที่สภาพอ่อนแรง ถ้าแขนไม่ถูกมัดไขว้หลังฉันจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยกระโดดลงไปให้รู้แล้วรู้รอด

เพราะถูกจับไปแบบนี้มันก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น!

และขณะที่ร้องไห้กล้ำกลืนกับความรั้นของตัวเอง ฉันก็มองอะไรไม่เห็น ถูกใครบางคนนำผ้าสีดำมาผูกตาไว้จากด้านหลัง และใช้ผ้าผืนเล็กโปะเข้าที่จมูกจังๆ

"อื้อ!... อึก"

สักพัก...

สักพัก...

ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆวูบดับไป...

•••

[SPECIAL PART]

รังมังกร

ซานิกับพอลบาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาล ใยไหมหาตัวไม่พบ พายุจึงกลับมาตั้งหลักและประกาศเรียกทุกคนที่ข้องเกี่ยวกับสองตระกูลมารวมตัวกันที่นี่

'ปึง!'

"เฮี้ย! กูจะตามเก็บพวกมันให้หมด!"

มือหนาตบโต๊ะเสียงดังแล้วหันไปมองลูกน้องของตัวเอง ดรากอนไลออนลุกเป็นไฟ ตอนนี้กำลังเรียกประชุมด่วนผนึกทีมทั้งหมดปรึกษาหารือกัน

เรื่องที่เกิดขึ้นมาเฟียหนุ่มไม่หยุดโทษตัวเอง เขาเป็นคนผิด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเขา เขาไม่น่าปล่อยให้น้องไป ไม่น่าจอด ไม่น่าลง ไม่น่าๆๆ

"พายุ"

ภาคิณและแทนขวัญแม่ของเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ทันทีที่ภาคิณมาถึงตัวพี่ชายเขาก็มุ่งไปคว้าคอเสื้อกระชากหาตัวทันที

"มึงดูแลน้องยังไง!"

"ภาคิณ ฮือๆไม่เอาลูก เรื่องนี้ม๊าผิดเอง"

"มันผิด! มึงดูแลน้องยังไงไอ้พายุ มึงถ่อไปถึงผับแต่เสือกปล่อยให้น้องถูกจับตัวไป"

"เออกูผิด! กูรับผิดชอบเอง!"

น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาจากดวงตาแข็งกร้าวของพายุ

"น้องมึงก็น้องกู ใครที่มันแตะต้องหรือทำร้ายภาขวัญ... มันต้องตายห่าไปข้าง มึงจำคำกูไว้"

แล้วพายุก็หันไปมองแม่ตัวเองที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นกำมือแน่น ลูกสาวหายไปทั้งคน ต่อให้ที่ผ่านมาเข้มแข็งแค่ไหนแต่ตอนนี้ใจคนเป็นแม่ได้สลายไปแล้ว

"ผมรับผิดชอบเรื่องนี้เองม๊า"

"มึงจะรับผิดชอบยังไงวะ!" ภาคิณตวาดถาม

"กูจะทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวน้องกลับมาไง!"

"หยุดเถียงกันได้แล้วไอ้พวกโง่ รับผิดชอบร่วมกัน!"

ผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในไลออนเดินเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ด เดนิสวางโน้ตบุ๊กของเธอไว้บนโต๊ะแล้วกวักมือเรียกพายุกับภาคิณเข้าไปหา ในห้องมีคนมาสมทบเรื่อยๆ ญาติมากันครบและกำลังวางแผนอย่างรอบคอบเพื่อชิงตัวเพชรของตระกูลกลับมา

"ฉันเช็คสัญญาณจากหอบังคับแล้ว เฮลิคอปเตอร์บินไปกลางทะเลฝั่งอันดามัน และบินกลับมาทันที"

"แสดงว่าพวกมันพาภาขวัญไปขึ้นเรือ"

ภาคิณสรุปแล้วมองหน้าทุกคน

ไลออนมีขนส่งทางเรือ และมีเรือใหญ่ขนสินค้าไปถึงยุโรปจึงพอจะเช็คเส้นทางเดินเรือได้ และอาจจะเช็คได้ไปถึงเรดาร์เรือลำนั้นว่าเดินทางไปที่ไหน

อาจจะง่ายขึ้น...

แต่ที่น่ากังวลคือการเข้าสู่พรมแดนประเทศอื่น...