บทที่ 5 กลายเป็นเลขาคุณดิน

บทที่ 5

กลายเป็นเลขาคุณดิน

"เธอก็เลยต้องยอมแบหอยของเธอให้พ่อฉันใช่ไหม!"

"หยาบคาย!"

"ก็ดีกว่าผู้หญิงสกปรกอย่างเธอก็แล้วกัน!"

เพี๊ยะ!!

เมื่อพลอยชมพูหมดความอดทนเธอตบเข้าที่ใบหน้าของปฐพีเต็มแรงทำให้ปฐพีกระชากแขนของเธอก่อนจะเหวี่ยงลงไปที่พื้นด้วยความโมโหเขาสาวเท้าเข้าไปจับเธอกระชากขึ้นมาอีกครั้งเสื้อตัวบางที่เธอสวมใส่หลุดลุ่ยเพราะถูกกระชากทำให้ตอนนี้พลอยชมพูเกือบจะเปลือยกายต่อหน้าเขา

"กล้าดียังไงถึงมาทำแบบนี้กับฉันรู้อะไรไหมว่าผู้หญิงแบบเธอมันไม่ได้มีคุณค่าอะไรเลยกับอีแค่โสเภณีที่อยากอัพชีวิตตัวเองให้หรูหราแม้ต้องยอมมาเป็นเมียน้อยของพ่อฉัน ศักดิ์ศรีเธอมันอยู่ตรงไหนวะ!"

มือแกร่งจับคนตัวเล็กเหวี่ยงลงไปที่พื้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะเดินหนีออกมาจากครัวปล่อยให้เธอดึงเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยมาปกปิดร่างกายแล้ววิ่งทั้งน้ำตาหนีเข้าห้องนอนล็อกประตูอย่างแน่นหนาเขาไม่ได้สนใจไม่ได้คิดที่จะข่มขืนเธอแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอายและรังเกียจผู้ชายคนนั้นมากถึงเขาจะเป็นลูกคนใหญ่คนโตแต่ก็ใช่ว่านิสัยจะดีเหมือนฐานะและหน้าตา

วันต่อมา

วันนี้คุณหญิงนภาเดินทางมาจากกรุงเทพฯ ในช่วงเช้าเมื่อมาถึงแม่บ้านรีบมาช่วยกันต้อนรับดูแลเป็นอย่างดี ส่วนพลอยชมพูเธอเดินออกมายกมือไหว้คุณหญิงเธอไม่กล้าสบตาได้แต่ก้มหน้าจนคุณหญิงนภาเดินเข้ามาหาพร้อมกับใช้มือจับปลายคางของเธอให้เงยหน้าขึ้นจนดวงตาของเธอสบตากับคุณหญิง

"หน้าตาดีผลการเรียนของเธอก็ถือว่าดีได้เกียรตินิยมอันดับที่ 2 ทำไมถึงยอมมาเป็นเมียน้อยของสามีฉัน?"

เป็นคำถามที่ทำให้พลอยชมพูน้ำตาคลอเธอปฏิเสธได้เสียที่ไหนเมื่อพ่อกับแม่ตัดสินใจแล้วอีกอย่างบุญคุณที่คุณท่านมีต่อเธอและครอบครัวมันก็มากล้นไม่รู้ว่าชาตินี้จะชดใช้ยังไงหมด

"หนูก็ไม่รู้ค่ะหนูไม่ได้อยากทำแบบนี้แต่หนูเลือกไม่ได้"

"จะไปทำอะไรก็ไปเถอะฉันขอเดินไปดูสวนผลไม้ก่อนเดี๋ยวลูกชายฉันตื่นจะได้ทานข้าวเลย"

"ค่ะ"

คุณหญิงนภาเดินออกมาด้านนอกท่านมองดูสวนผลไม้เมื่อก่อนท่านจะเป็นคนดูแลอยู่ที่นี่จนกระทั่งแต่งงานมีครอบครัวสวนนี้มันก็ซบเซาลงไปจนวันที่ลูกชายตัดสินใจกลับมาดูแลทุกอย่างมันก็ดีขึ้นผิดหูผิดตา

"คุณหญิงคะ คุณหญิงจะยอมให้เด็กคนนั้นมาเป็นเมียคุณท่านอีกคนหรือคะ" เมื่อคนติดตามเอ่ยถามคุณหญิงนภาจึงหยุดเดินท่านทำสีหน้าครุ่นคิดใครจะอยากให้สามีตัวเองมีเมียน้อยเรี่ยราดแบบนี้

"เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองพวกเธออยู่เฉย ๆ เถอะ ดูแล้วเด็กคนนี้ก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร"

"แล้วทำไมถึงยอมมาเป็นเมียน้อยคุณท่านล่ะคะ บางทีพวกซื่อ ๆ แบบนี้อาจจะร้ายตัวแม่ก็ได้นะคะคุณหญิง"

"เอาเป็นว่าฉันมองคนไม่ผิด เหมือนกับผู้หญิงคนเก่าของลูกชายฉันไงฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาแต่ลูกชายฉันก็ไม่เชื่อสุดท้ายเป็นไงล่ะยังไม่ทันได้แต่งงานก็ออกลายแล้วไหม หึ!"

เมื่อคุณหญิงนภาคิดถึงอดีตของลูกชายคนเป็นแม่ก็คับแค้นใจแต่ก็ไม่อยากเอาตัวเข้าไปยุ่งตนเคยเตือนลูกชายเรื่องพีชญาผู้หญิงคนนี้เสแสร้งทำเป็นใสซื่อผู้หญิงด้วยกันมักดูออกแต่ลูกชายกับตาบอดไม่ยอมเชื่อฟังสุดท้ายก็ต้องเจ็บเจียนตายถูกหลอกไม่พอยังถูกเธอทำร้ายร่างกายจนต้องนอนโรงพยาบาลไปหลายคืน

คุณหญิงนภาเดินกลับเข้ามาในบ้านก็เจอลูกชายคนโปรดเดินลงมาจากบ้านพอดีทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึงลูกชายไม่ค่อยไปหาตนที่กรุงเทพฯ เพราะเวลาไปกี่ครั้งก็จะมีเรื่องราวทะเลาะเบาะแว้งกับพ่อของตนเองทุกครั้งไป

"สวัสดีครับคุณแม่ผมคิดถึงคุณแม่จังเลย"

"แม่ก็คิดถึงดินมากเลยลูกเป็นยังไงบ้างพายุเข้าที่ไร่คงเสียหายไม่น้อยเลยใช่ไหม"

"ก็มีบ้างครับแต่ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว วันนี้คุณแม่นอนกับผมใช่ไหมครับผมจะได้ให้แม่บ้านขึ้นไปจัดการเตรียมห้องของคุณแม่เอาไว้"

"แม่ว่าจะนอนกับลูกสักคืนพรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับเบื่อเหลือเกินพ่อเราก็ไม่ค่อยอยู่บ้านแม่อยู่คนเดียวก็เหงาจะออกไปไหนก็ลำบากแก่ปูนนี้แล้วไปเที่ยวแบบสาว ๆ ก็ไม่ได้" คุณหญิงนภาพูดด้วยน้ำเสียงขบขันก่อนจะนั่งลงรอให้แม่บ้านตักข้าวใส่จานให้เธอ

"ถ้าอย่างนั้นคุณแม่ก็มาอยู่กับผมสิครับอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็มีแม่บ้านมีสวนผลไม้ที่คุณแม่ชอบ"

"แม่ก็อยากมานะแต่งานสังคมของพ่อเราแม่ก็ต้องไปจะให้พ่อเราพาเมียน้อยไปคงไม่ได้ คงได้เป็นขี้ปากชาวบ้านกันพอดี"

ระหว่างทานข้าวปฐพีก็พูดคุยถึงปัญหาเรื่องงานบางครั้งเขาก็ละเลยงานที่สวน งานที่บริษัทไหนจะงานส่งออกผลไม้เขาคนเดียวทำทุกตำแหน่งก็ไม่ไว้จึงปรึกษากับคุณแม่ว่าอยากได้เลขาสักคนมาช่วยงานคุณหญิงนภาจึงมองไปยังสาวน้อยของบ้านที่กำลังยืนก้มหน้าไม่พูดไม่จากับใคร

"เอาแบบนี้ไหมดินแม่ว่าให้หนูพลอยมาเป็นเลขาของลูกก่อนสิเธอเรียนจบบัญชีมาได้เกียรตินิยมอันดับ 2 แม่คิดว่าหนูพลอยน่าจะช่วยงานลูกได้นะ"

ปฐพีหันไปมองพลอยชมพูด้วยหางตาถ้าเอายัยเด็กนี่มาช่วยงานเขาสู้เขาไปหาเลขาสวย ๆ ไม่ดีกว่าหรือไงมาเอาคนแบบนี้ทำงานด้วยคงได้ฆ่ากันตายเสียก่อน

"อย่าดีกว่าครับคุณแม่เดี๋ยวผมลองเปิดรับสมัครพนักงานเดี๋ยวก็คงมีคนมาสมัครเอง"

"แต่เดี๋ยวนี้คนเรามันไว้ใจยากนะลูกเอาแบบนี้แล้วกันหนูพลอยชมพู"

"คะคุณหญิง" สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมาดวงตากลมโตดูน่ารักน่าเอ็นดูทำให้คุณหญิงแอบใจสั่นถ้าเธอมีลูกสาวได้ก็คงจะดีแต่หลังจากที่มีปฐพีแล้วเธอก็ไม่สามารถมีลูกได้อีกเลย

"หลังจากนี้หนูมาศึกษางานเป็นผู้ช่วยของลูกชายฉันนะเป็นเลขาให้ลูกชายของฉัน หวังว่าหนูพลอยชมพูจะทำงานนี้ได้นะ"

พลอยชมพูหันไปมองหน้าว่าที่เจ้านาย รายนั้นกำลังมองค้อนเธอเหมือนว่ากลัวเธอจะตอบตกลงแม่ของเขา

"ไม่ตอบแสดงว่าหนูตกลงแล้วงั้นก็เอาตามนี้ หลังจากนี้ดินก็สอนงานหนูพลอยชมพูก็แล้วกัน"

"คุณแม่ครับไม่เอาแบบนี้ได้ไหมผมเกลียดยัยนี่"

"ถ้าลูกจะปฏิเสธคงไม่ได้เพราะเรื่องนี้แม่ตัดสินใจแล้ว แมวฉันฝากด้วยนะเรื่องนี้มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด"

ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณหญิงนภาได้วันนี้ปฐพีรู้สึกหมดอารมณ์ที่จะทำงานเขาขับรถมายังไร่ภูตะวันเพื่อระบายเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังภูตะวันได้ฟัง เมื่อเพื่อนสนิทได้ฟังเขายังอดหัวเราะไม่ได้จากคนที่เกลียดไม่อยากเจอหน้าหลังจากนี้คงได้เจอหน้าทั้งวันแม้กระทั่งเวลาเข้ากรุงเทพฯ เข้าบริษัทปฐพีก็คงต้องพาเลขาส่วนตัวไปด้วย

"ทำให้ดีนะมึงเดี๋ยวพลาดท่าขึ้นมาได้เลขาทำเมียจะหัวเราะให้ฮ่าๆๆ"

"ส้นตีนนี่ไง ไม่เอาหรอกกูเกลียดผู้หญิงแบบนั้น"

"กูจะรอดูมึงก็อย่าทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดก็แล้วกันนะ"

--------------------------------

มารอดูกันค่ะ คุณดินจะจับเลขาทำเมียหรือเปล่าหรือตอนหน้าจะกินน้องเลยนะ