บทที่ 6 กรงทองของมัจจุราช 4

     จากที่เคยดิ้นรนต่อต้าน ร่างกายของเธอกลับเริ่มอ่อนระทวยเมื่อถูกความชำนาญของเขาหลอมละลาย โรมถอนริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่เพื่อกอบโกยอากาศ ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาซุกไซ้ซอกคอระหงอย่างจาบจ้วง โดยไม่แยแสหยาดน้ำตาแห่งความอัปยศที่ไหลอาบแก้มของคนใต้ร่างเลยแม้แต่น้อย มือหนาที่ว่างอยู่ออกแรงเพียงนิดเดียว ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อบางก็ขาดวิ่นและหลุดลุ่ยออกจากร่างงาม

         “ไม่...อย่ามองนะคะ”

         พิมพ์มาดาสะอื้นไห้ พยายามเบือนหน้าหนีความอับอาย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับกวาดมองความเปลือยเปล่าของเธอด้วยความหลงใหลที่ปิดบังไม่มิด ผิวขาวเนียนละเอียดที่ประดับประดาไปด้วยรอยสีกุหลาบจาง ๆ จากค่ำคืนก่อน ยิ่งกระตุ้นให้ไฟปรารถนาในตัวของชายหนุ่มลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

         “สวย...คุณสวยไปทั้งตัวเลยพิมพ์มาดา ทำไมร่างกายของคุณมันถึงได้เย้ายวนขนาดนี้”

         เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปครอบครองความอวบอิ่มที่ชูชันท้าทายสายตา โรมดูดดึงและขบเม้มอย่างหนักหน่วงสลับกับใช้ปลายลิ้นสะกิดหยอกเย้า ความเสียวซ่านที่แล่นปราดเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวทำให้พิมพ์มาดาเผลอแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัว

         “อ๊ะ...คุณโรม...”

         เสียงครางหวานหูที่หลุดลอดออกมาทำให้โรมกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาปล่อยมือที่ตรึงข้อมือของเธอออก เลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปในดินแดนหวงห้ามที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างแห่งความปรารถนา ปลายนิ้วร้ายกาจขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ปรนเปรอจนหญิงสาวบิดเร่าไปมาด้วยความทรมานที่แสนหวาน

         ความขัดแย้งในใจของเธอตีรวนกันอย่างหนัก เธอเกลียดเขาที่ทำร้ายจิตใจเธอ แต่ร่างกายทรยศกลับตอบสนองต่อทุกการเล้าโลมของเขาอย่างซื่อตรง สัมผัสของมัจจุราชหนุ่มเปรียบเสมือนยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งมัวเมาจนถอนตัวไม่ขึ้น

         “พร้อมแล้วใช่ไหม นางบำเรอของผม”

         โรมกระซิบถามเสียงกระเส่า จัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าไปในช่องทางที่อ่อนนุ่มและคับแคบอย่างหนักหน่วงในคราวเดียว

         “โอ๊ย! เจ็บ...ฉันเจ็บ อื้อ!”

         พิมพ์มาดาหวีดร้อง น้ำตาซึมออกมาอีกรอบเมื่อความเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำอย่างกะทันหันแล่นปลาบเข้ามา สองมือเล็กจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความอึดอัด โรมกัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาทำให้สติสัมปชัญญะแทบจะขาดผึง

         เขาไม่รอให้เธอได้ปรับตัว ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่างบอบบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ บทรักในกรงทองไม่ได้มีความอ่อนโยนและทะนุถนอมเหมือนในค่ำคืนแรกที่เกาะกูด มีเพียงความดิบเถื่อนและแรงอารมณ์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อตอกย้ำชัยชนะของผู้เป็นนาย

         “อ๊ะ...อ๊า...คุณโรม...เบาหน่อย พริ้ม...อื้อ!”

สรรพนามที่หลุดปากออกมาด้วยความลืมตัวยิ่งทำให้โรมคลุ้มคลั่ง เขาโหมกระหน่ำพายุสวาทเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนอนหรู แข่งกับเสียงครางกระเส่าและเสียงสะอื้นไห้ที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก

         ท่ามกลางความเจ็บปวดและอัปยศ หญิงสาวกลับถูกคลื่นความซ่านกระสันพัดพาให้ล่องลอยขึ้นสู่จุดสูงสุดของความปรารถนาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายของเธอหลอมละลายอยู่ใต้ร่างแกร่ง ยอมจำนนต่อไฟสวาทที่เขาเป็นคนจุดขึ้นอย่างหมดรูป

         จนกระทั่งพายุอารมณ์พัดผ่านไปจนถึงขีดสุด โรมปลดปล่อยสายธารแห่งความอบอุ่นเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด เขาทรุดตัวลงทาบทับร่างบอบบางที่กำลังหอบหายใจสะท้าน ซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นอย่างหมดเรี่ยวแรง

         ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องนอนกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ดังประสานกัน พิมพ์มาดานอนนิ่งน้ำตาไหลพราก ปล่อยให้ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจอย่างเงียบ ๆ เธอสูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริง ๆ ทั้งอิสรภาพ ศักดิ์ศรี และแม้กระทั่งร่างกายที่ไม่อาจต้านทานสัมผัสของเขาได้

         มัจจุราชหนุ่มพลิกตัวลงไปนอนตะแคงข้าง ๆ ดึงร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามากอดรัดไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน แม้ปากจะพร่ำบอกว่าเธอเป็นแค่นักโทษและนางบำเรอ ทว่าอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับปลอกคอเหล็กนี้ กลับเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ ‘นกน้อย’ ตัวนี้บินหนีออกไปจากกรงทองของเขาได้ตลอดกาล