บทที่ 6 กรงทองของมัจจุราช 3

     โรมหรี่ตามองใบหน้าหวานที่พยายามแสดงความเข้มแข็งทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเชยคางมนขึ้นมาบีบเบา ๆ

         “ตราบใดที่คุณยังทำตัวน่ารักและ ‘ปรนนิบัติ’ ผมได้ถึงใจ ผมก็จะเป็นเจ้าหนี้ที่ใจดี แต่ถ้าวันไหนคุณคิดจะเล่นตุกติก หรือพยายามหนีไปจากกรงทองนี้ล่ะก็ ผมรับรองได้เลยว่าป้าสายกับลุงหมายของคุณจะไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว และบ้านอิงดาวจะถูกทุบทิ้งราบเป็นหน้ากลอง”

         ร่างสูงใหญ่สะบัดมือออกอย่างเกลียดชัง ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังบาร์เครื่องดื่ม รินวิสกี้สีอำพันลงในแก้วแล้วยกขึ้นจิบหน้าตาเฉย ปล่อยให้พิมพ์มาดายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องโถงกว้างด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

         หญิงสาวค่อย ๆ ลากสองขาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วเดินตรงไปยังห้องนอนที่เขาชี้บอก ทันทีที่บานประตูไม้ปิดลง ร่างบอบบางก็ทรุดฮวบลงกับพื้นพรมหนานุ่ม สองมือเล็กยกขึ้นปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น

         เธอติดกับดักของปีศาจร้ายอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว อิสรภาพถูกพรากไปพร้อมกับรอยขีดเขียนบนทะเบียนสมรส ต่อจากนี้ไป ชีวิตของพิมพ์มาดาคงมีแต่ความมืดมิดและหยาดน้ำตาในกรงทองของมัจจุราชที่ชื่อว่า รเมศ อัครเดชสกุล

*******************************

         แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องนอกสาดส่องทะลุกระจกบานใหญ่เข้ามาตกกระทบพื้นพรมสีเข้ม บ่งบอกว่าช่วงเวลาแห่งความมืดมิดได้มาเยือนมหานครแห่งนี้แล้ว และมันก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พิมพ์มาดากลัวจับใจ

         หญิงสาวเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำหลังจากขังตัวเองอยู่ในนั้นนานนับชั่วโมง ร่างบอบบางสวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำสนิทที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ เนื้อผ้าที่บางเบาและเว้าลึกจนแทบจะปิดบังอะไรไม่มิด ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าราวกับเป็นเพียงสินค้าที่รอคอยให้เจ้าของมาเชยชม

         เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงคิงไซซ์หลังใหญ่ นัยน์ตากลมโตที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจทำให้เธออยากจะหลับตาลงแล้วภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันร้าย ทว่าเสียงปลดล็อกประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกลับกระชากเธอให้ตื่นมาพบกับความจริงอันโหดร้าย

         แกร๊ก...

         ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในห้องนอน แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ดูอิดโรยจากการทำงาน ทว่านัยน์ตาสีเหล็กคู่นั้นกลับวาวโรจน์และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่า ชายหนุ่มจัดการปลดเนคไทและกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างลวก ๆ ก่อนจะโยนมันทิ้งไปบนเก้าอี้ปลายเตียงอย่างไม่ไยดี

         พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวขยับถอยร่นไปจนชิดพนักเตียงโดยสัญชาตญาณ สองมือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นสะท้านของตัวเองไว้แน่น

         “ร้องไห้พอหรือยัง”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นชา ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดขอบเตียง ทอดสายตามองปฏิกิริยาหวาดกลัวของคนตัวเล็กด้วยความสมเพช

         “ถ้าพอแล้วก็เลิกทำตัวเป็นเหยื่อที่น่าสงสาร แล้วมาทำหน้าที่นางบำเรอของคุณสักที ผมเหนื่อยและต้องการการปลดปล่อย”

         “คุณโรม ขอเวลาให้ฉันบ้างเถอะนะคะ” พิมพ์มาดาวิงวอนเสียงสั่น น้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันเหนื่อย ฉันรับเรื่องพวกนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ขอร้องล่ะค่ะ วันนี้ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ”

         “ปล่อยงั้นเหรอ”

         โรมแค่นยิ้มร้ายกาจ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง เอื้อมมือไปกระชากผ้าห่มที่หญิงสาวใช้กำบังตัวออกอย่างแรงจนมันร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรในชุดนอนผ้าซาตินที่แนบชิดไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน

         “คุณลืมไปแล้วหรือไงพิมพ์มาดา ว่าคุณเซ็นสัญญายอมรับเงื่อนไขทุกอย่างแล้ว สินค้าที่ถูกซื้อมาด้วยราคาตั้งห้าสิบล้าน ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องเวลาพักผ่อน สิ่งเดียวที่คุณต้องทำ คือทำตามคำสั่งของผม”

         สิ้นคำรามสิทธิ์ ร่างสูงก็โถมตัวลงมาทาบทับร่างบอบบางไว้กับฟูกนุ่มทันที พิมพ์มาดากรีดร้องเสียงหลง สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่งสุดแรงเกิด ทว่าแรงของเธอหรือจะสู้แรงของมัจจุราชที่กำลังหิวกระหายได้ โรมรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างจาบจ้วงและรุนแรง

         “อื้อ! ปล่อยนะ คุณโรม คนใจร้าย! คุณมันไม่ใช่คน!”

         หญิงสาวดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอเกลียดสัมผัสที่ไร้ความปรานีนี้ เกลียดที่เขาเห็นเธอเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์

         “ด่าอีกสิพิมพ์มาดา ยิ่งคุณด่า ผมก็จะยิ่งรังแกคุณให้ช้ำไปทั้งตัวเลยคอยดู”

         โรมบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและลงทัณฑ์ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหายและเอาแต่ใจ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ประท้วงหรือแม้แต่จะหายใจ รสจูบที่เต็มไปด้วยความคุกคามและป่าเถื่อนสูบเรี่ยวแรงของหญิงสาวไปจนหมดสิ้น