บทที่ 3 รอยยิ้มของซาตาน 2

     คำแก้ตัวของเขาฟังดูงี่เง่าและเอาแต่ใจจนพิมพ์มาดาอยากจะเถียงกลับ แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเหล็กที่ทอดมองมาอย่างขอโทษ เธอก็พบว่าตัวเองไม่สามารถหาคำพูดใดมาต่อว่าเขาได้เลย

         “แต่ถึงยังไง ผมก็ต้องขอโทษที่ทำให้คุณตกใจนะครับ”

         โรมวางแก้วกาแฟลงและโน้มตัวเข้ามาหาเธอเล็กน้อย สายตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าหวานซึ้งที่ไร้เครื่องสำอางอย่างพิจารณา

         “ผมยอมรับว่าผมแสดงพฤติกรรมที่แย่มาก หวังว่าคุณจะยกโทษให้คนแปลกหน้าที่กำลังเหนื่อยล้าคนนี้นะครับ”

         พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังสับสนอย่างหนัก ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนอารมณ์ไวกว่าพายุที่พัดถล่มเมื่อคืนเสียอีก เมื่อคืนเขาคือซาตานที่พร้อมจะฉีกทึ้งเธอเป็นชิ้น ๆ แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นสุภาพบุรุษที่แสนจะอ่อนโยนและใส่ใจ แม้กระทั่งผ้าห่มผืนนี้เขาก็คงเป็นคนห่มให้เธอตอนที่เธอเหลอหลับ

         “ดิฉัน...ไม่เป็นไรค่ะ”

         พิมพ์มาดาตอบเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่ทรงเสน่ห์ของเขา

         “ในเมื่อคุณได้อาหารเช้าแล้ว ดิฉันก็ขอตัวกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการงานที่รีสอร์ตก่อนนะคะ”

         “เดี๋ยวสิครับ”

         โรมเอื้อมมือมาแตะที่ข้อมือเล็กของเธอเพียงแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง หญิงสาวชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึก

         “ผมยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลย นั่งทานเป็นเพื่อนผมก่อนสิครับ ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ผมทำให้คุณต้องมาทนอุดอู้อยู่ในห้องนี้ทั้งคืน”

         “แต่ดิฉันมีงานต้องทำ...”

         “รีสอร์ตของคุณมีแขกพักอยู่แค่สองห้องรวมห้องผมด้วย ไม่ใช่เหรอครับ”

         โรมเลิกคิ้ว ถามอย่างคนที่มีข้อมูลอยู่ในมือครบถ้วน

         “หรือว่าการดูแลลูกค้าวีไอพีอย่างผม มันไม่สำคัญพอที่จะทำให้เจ้าของรีสอร์ตเสียเวลาสักสิบห้านาที”

         คำพูดที่ดูเหมือนจะหยอกล้อแต่แฝงไปด้วยการกดดัน ทำให้เธอหมดทางปฏิเสธ เธอจำใจต้องนั่งลงบนโซฟาตามเดิมและหยิบแซนด์วิชที่เขาเตรียมไว้ให้ขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ รสชาติของมันอร่อยเกินกว่าที่คาดไว้มากจนเธออดไม่ได้ที่จะลอบมองใบหน้าคมคายของคนทำ

         โรมลอบยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นเหยื่อตัวน้อยเริ่มลดกำแพงลง

         แผนการขั้นแรกของเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว การใช้กำลังข่มขู่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้เตลิดหนีและหวาดระแวง แต่การใช้ ‘ความอ่อนโยน’ ล่อลวง จะทำให้เธอเดินเข้ามาติดกับดักของเขาด้วยความเต็มใจ

         ‘กินให้อร่อยเถอะพิมพ์มาดา...เพราะนี่จะเป็นมื้อเช้าที่แสนหวานมื้อสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะลากเธอลงนรก’

         โรมคิดในใจขณะทอดสายตามองริมฝีปากสีพีชที่กำลังเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ย

         “อร่อยไหมครับ” เขาแสร้งถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

         “ก็...ทานได้ค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม หลบสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมาอย่างไม่ปิดบัง

         “ดีครับ ถ้าคุณชอบ ต่อไปนี้ผมจะทำอาหารเช้าให้คุณทานทุกวันเลย ดีไหม”

         คำพูดหวานหูประโยคนั้นทำให้พิมพ์มาดาแทบจะสำลักแซนด์วิช หญิงสาวเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่เพิ่งเจอกันแค่คืนเดียว แถมยังขู่จะจับเธอแก้ผ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลับมานั่งหยอดคำหวานราวกับกำลังตามจีบเธออย่างนั้นหรือ

         นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

         “นี่คุณกำลังล้อดิฉันเล่นใช่ไหมคะ”

         เธอวางแซนด์วิชในมือลงบนจาน กระเถิบตัวออกห่างจากเขาอีกนิด

         “เราเพิ่งรู้จักกัน แถมเมื่อคืนคุณยัง...”

         “ผมบอกแล้วไงว่าเมื่อคืนผมแค่เหนื่อยและหงุดหงิด” โรมแทรกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย “และผมก็ไม่ได้ล้อเล่น พิมพ์มาดาผมสนใจคุณ”