บทที่ 2 วิมานในความมืด 3

      “เอาไปเปลี่ยนซะ ในห้องน้ำ”

         เขาพยักพิดินไปทางประตูไม้บานเล็กมุมห้อง

         “ผมให้เวลาคุณแค่ห้านาที ถ้าครบห้านาทีแล้วยังไม่ออกมา ผมจะพังประตูเข้าไปแล้วเป็นคนเปลี่ยนให้คุณเอง”

         “ตะ...แต่ดิฉัน...”

         “เหลือเวลาอีกสี่นาทีห้าสิบวินาที” โรมยกนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือขึ้นมาดูพลางกดเสียงต่ำ “จะลองดีกับผมก็ได้นะ ผมไม่ถือ”

         พิมพ์มาดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้แค่ขู่ แต่เขาพร้อมจะทำจริง หญิงสาวรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำทันที พร้อมกับลงกลอนประตูแน่นหนาถึงสองชั้น

         แผ่นหลังบางพิงกับประตูห้องน้ำ หอบหายใจราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมานับสิบกิโลเมตร

         ‘ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไร! ทำไมเขาถึงได้ดูคุกคามและอันตรายขนาดนี้’

         พิมพ์มาดาคิดในใจด้วยความสับสน ปนเปไปกับความหวาดกลัว เธอรีบจัดการถอดชุดเดรสผ้าป่านที่เปียกชุ่มออก ร่างกายที่กระทบกับอากาศเย็นเยียบทำให้เธอสั่นสะท้าน หญิงสาวรีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวหนาทับลงไปทันที แม้ว่ามันจะเป็นเสื้อคลุมของทางรีสอร์ต แต่ขนาดของมันก็ใหญ่เกินกว่าตัวเธอไปมาก แขนเสื้อยาวกรอมมือ ส่วนชายเสื้อก็ยาวคลุมไปจนถึงหน้าแข้ง

         หญิงสาวสำรวจตัวเองในกระจกเงาบานเล็กผ่านแสงเทียนที่ส่องสว่างมาจากด้านนอก สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำที่ไร้ทางสู้เลยสักนิด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะค่อย ๆ ปลดล็อกและแง้มประตูห้องน้ำออกไป

         ภายในห้องนอนกว้าง โรมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาสวมเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสีเทาเข้มที่รื้อออกมาจากกระเป๋าเดินทางใบหรูของตัวเอง

         ร่างสูงใหญ่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียง มือหนาถือแก้วบรั่นดีที่รินจากมินิบาร์ของรีสอร์ตแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ทว่านัยน์ตาสีเหล็กคู่คมกลับตวัดมามองร่างบอบบางที่เพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำทันที

         เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่หลวมโพรกไม่อาจซ่อนความเย้ายวนตามธรรมชาติของหญิงสาวได้เลย กลับกันมันยิ่งทำให้เธอดูบอบบาง น่าทะนุถนอม และ...น่ารังแกมากยิ่งขึ้นไปอีก ผิวขาวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นคอเสื้อและหยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผม ทำให้จอมมารหนุ่มต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

         “ใช้เวลาไปสี่นาทียี่สิบวินาที ถือว่าเชื่อฟังดี”

         โรมเอ่ยเสียงเรียบ วางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกระจก

         “มานั่งนี่สิ”

         เขาตบลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวบนโซฟา

         “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันขอยืนตรงนี้ดีกว่า” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง ยืนกอดอกตัวเองแน่นอยู่ที่เดิม

         “ผมบอกให้มานั่งนี่ พิมพ์มาดา” น้ำเสียงของเขากดต่ำลง แฝงความดุดันจนคนฟังสะดุ้ง “ผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำสอง หรือต้องให้ผมเดินไปอุ้มคุณมา”

         เปรี้ยง!!

         เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องประจวบเหมาะกับคำขาดของเขาพอดี พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว ความกลัวที่มีต่อเสียงฟ้าร้องและความกดดันจากผู้ชายตรงหน้า ทำให้สองขาก้าวเดินไปหาเขาอย่างไม่อาจควบคุมได้

         หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนปลายโซฟาให้ห่างจากเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าพื้นที่จำกัดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นบรั่นดีที่โชยมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน มันเป็นกลิ่นที่ทั้งอันตรายและชวนให้มัวเมาในเวลาเดียวกัน

         “คุณต้องการอะไรกันแน่คะคุณรเมศ”

         พิมพ์มาดาตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างต้องการค้นหาความจริง

         “คุณไม่ได้แค่อยากมาพักผ่อนใช่ไหม”

         โรมกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขยิบตัวเข้ามาประชิดจนต้นขาแกร่งเบียดชิดกับเรียวขาของเธอ

         “ฉลาดกว่าที่คิดนี่”

         เขากระซิบชิดใบหู นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าหญิงสาวออกอย่างเชื่องช้า ทว่าแฝงความคุกคามอยู่ในที

         “ผมมีเวลาทั้งคืนที่จะบอกคุณว่าผมต้องการอะไรแต่ตอนนี้ คืนนี้ คุณต้องอยู่ที่นี่ ในห้องนี้ กับผม จนกว่าจะเช้า”

         คำประกาศิตนั้นราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต พิมพ์มาดาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เสียงพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัวของเธอได้เลย คืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเธอ คืนที่เธอต้องตกเป็นนักโทษในวิมานกรงทองของมัจจุราชหนุ่มโดยสมบูรณ์แบบ