บทที่ 3 รอยยิ้มของซาตาน 1

     รัตติกาลที่แสนยาวนานผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า พิมพ์มาดานอนขดตัวอยู่บนโซฟาแคบ ๆ มุมห้องตลอดทั้งคืนโดยไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลงอย่างเต็มตื่น เสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอกสงบลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่อาจทราบได้ เพราะสิ่งที่ดึงดูดความสนใจและสร้างความกดดันให้เธอมากที่สุด คือร่างสูงใหญ่ของมัจจุราชหนุ่มที่ยึดครองเตียงกว้างอยู่กึ่งกลางห้อง

         โรมไม่ได้ทำอะไรเธออย่างที่ขู่ไว้ เขาเพียงแค่สั่งให้เธอห้ามก้าวออกจากห้อง แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอน หันหลังให้เธอราวกับว่าเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ ทว่าแผ่นหลังกว้างและจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอของเขากลับทำให้หญิงสาวไม่อาจวางใจได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

         ‘เขาเป็นใครกันแน่...’

         พิมพ์มาดาเฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความมืด รเมศ อัครเดชสกุล ไม่ใช่แค่นักท่องเที่ยวธรรมดาที่บังเอิญแวะมาหลบฝน นามสกุลของเขาทรงอิทธิพลระดับประเทศ และท่าทีคุกคามราวกับมีความแค้นฝังลึกนั้นก็เจาะจงมาที่เธออย่างชัดเจน

         แต่ปัญหาคือ...เธอไปทำอะไรให้เขาขุ่นเคืองตอนไหน ในเมื่อชีวิตนี้เธอแทบจะไม่เคยก้าวเท้าออกจากสวนผึ้งเลยด้วยซ้ำ!

         แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวาน หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ ปรับการมองเห็น ก่อนจะพบว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนใกล้สาง เธอขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ทว่าสัมผัสอบอุ่นที่คลุมทับอยู่บนร่างกลับทำให้เธอต้องชะงัก

         ผ้าห่มผืนหนาที่ควรจะอยู่บนเตียง บัดนี้กลับมาคลุมตัวเธอไว้ตั้งแต่ช่วงอกจรดปลายเท้า หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบผุดลุกขึ้นนั่งและมองไปที่เตียงนอนกว้าง

         มันว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนยับย่นบ่งบอกว่าเคยมีคนใช้งาน แต่ไร้เงาของผู้ชายอันตรายคนนั้น

         แกร๊ก...

         เสียงเปิดประตูด้านนอกทำให้พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงใหญ่ของโรมก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารเช้าในมือ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแล็กสีดำดูสบายตา เส้นผมสีเข้มที่เคยเซตทรงเนี้ยบถูกปล่อยให้ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ขับเน้นให้ใบหน้าคมคายดูอ่อนเยาว์และมีเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองถึงกับลมหายใจสะดุด

         และสิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงที่สุด คือรอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่บนริมฝีปากหยักลึกของเขา

         “ตื่นแล้วเหรอครับ พิมพ์มาดา”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยทักทายนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนจนแทบจะไม่เหลือเค้าโครงของปีศาจร้ายเมื่อคืน

         โรมเดินนำถาดอาหารเช้าที่มีทั้งแซนด์วิชแฮมชีส สลัดผัก และกาแฟดำกรุ่นควันไปวางไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาที่เธอนั่งอยู่

         “คุณ...คุณทำอะไรคะ”

         พิมพ์มาดาถามเสียงตะกุกตะกัก กระชับเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากันแน่นด้วยความระแวง

         “ผมลงไปเอาอาหารเช้ามาให้ครับ เห็นป้าสายบอกว่าครัวของรีสอร์ตวุ่นวายนิดหน่อยเพราะต้นไม้ล้มทับสายไฟ ผมเลยจัดการทำแซนด์วิชมาให้คุณด้วย หวังว่าจะพอทานได้นะ”

         โรมตอบอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเรื่องคุกคามเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มที่ส่งมาให้เธอยังคงดูละมุนละไมและไร้พิษสงจนเธอเริ่มสับสน

         “ทำไมคุณถึง...ทำไมถึงทำแบบนี้คะ” หญิงสาวขมวดคิ้ว “เมื่อคืนคุณเพิ่งจะบังคับข่มขู่ดิฉัน แล้วเช้านี้คุณกลับ...”

         “เมื่อคืนผมอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะครับ”

         โรมตัดบทอย่างหน้าตาเฉย เขาพิงพนักโซฟาพลางยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ

         “ผมเหนื่อยจากการขับรถฝ่าพายุมาไกล พอมาถึงแล้วเห็นคุณทำท่าเหมือนไม่อยากต้อนรับ ผมก็เลยหงุดหงิด ผมเป็นพวกเกลียดการถูกปฏิเสธซะด้วยสิ”