ตอนที่8

ชุดากุมขมับก้มหน้าหลับตานิ่ง ชั่วครู่ถึงเงยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้มีแค่ลูกสาวยืนอยู่ตรงนี้ แม่หม้ายยังสาวจ้องร่างบางที่ยังยืนขาแข็งมองมาที่เธอนิ่งอย่างไตร่ตรอง ก่อนเอ่ยถามออกมา

“แล้วชายามาเมื่อไรจ๊ะ”

“เพิ่งมาถึงค่ะคุณน้า”

ชายายกมือไหว้พร้อมเอ่ยตอบเบาๆ หากยังไม่ทันจะได้ว่ายังไงกันต่อ เสียงห้าวของคนที่เพิ่งก้าวลงบันไดมาจากชั้นบนก็ดังลอยมาขัดจังหวะเสียก่อน

“นี่เฮอริเคนพัดถล่มชุดาไทยฟูดส์หรือไงเนี่ย”

“แหม! ดูลูกชายของแม่สิ เป็นสุภาพบุรุษซะจริงๆ โผล่หัวมาตอนที่พวกมันยกโขยงกันกลับไปหมดแล้ว ช่างเป็นลูกผู้ชายตัวจริงน่ายกย่องสรรเสริญสุดๆ” มาลินาเปิดปากกระแนะกระแหนพี่ชายทันที

“นังไมลี่ย์! เดี๋ยวเถอะนังตัวดี ลองฉันโผล่หัวออกมาสิ มีหวังถูกกระทืบจมพื้นแน่ๆ ยิ่งกำลังโดนหมายหัวอยู่ด้วย”

“ทำไม! พี่ไปก่อคดีอะไรเอาไว้อีกล่ะ เรื่องของแม่คนหนึ่งแล้ว นี่ยังจะมีเรื่องของพี่อีกคนหรือไงพี่ไมค์”

“ก็คืนนั้นฉันกับเพื่อนเมาเลยอาละวาดผับมันซะเละ มันก็เลยสั่งลูกน้องตามล่าฉันกับเพื่อนกันให้ควั่ก นี่ถ้าพวกมันรู้ว่าที่นี่เป็นบ้านของฉัน ร้านนี้คงเละไปแล้วแน่ๆ”

“เออ! ดี ทั้งแม่ทั้งพี่คอยแต่จะสร้างปัญหาพอกันเลย ให้พวกมันพังๆ ไปซะให้หมดก็ดีเหมือนกัน จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันไปสักที ในเมื่อทุกคนไม่เคยคิดที่จะสนใจไยดีร้านนี้อยู่แล้วนี่ ตอนนี้ไม่พังก็เหมือนพังนั่นแหละ”

มาลินาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตาจะหยดอยู่รอมร่อ ก่อนจะก้าวไปก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของที่เกลื่อนอยู่บนพื้นขึ้นไปวางบนเคาน์เตอร์ พอชายิกาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปช่วยเพื่อนรักเก็บอีกแรง เธอรู้ว่ามาลินาเข้มแข็งมาโดยตลอด ไม่เคยร้องไห้ให้เธอเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่หนนี้มันคงจะเต็มกลืนแล้วล่ะ

ด้านไมเคิลยักไหล่ก้าวออกไปจากร้านอย่างไม่คิดจะแยแสกับสภาพของร้านสักนิด ส่วนนางชุดาก็ลุกจากพื้นเดินไปคว้าขวดเหล้าในตู้ข้างผนังก้าวหายเข้าไปทางหลังร้านหน้าตาเฉย ชายิกาจึงหันไปมองเพื่อนรักอย่างเห็นใจ มาลินากำลังเงยหน้าขึ้นเพื่อไล่น้ำตาไม่ให้ไหลลงมา เธอจึงเดินเข้าไปจับมือแล้วบีบให้กำลังใจ

“ไม่เป็นไรนะไมลี่ย์”

มาลินาหันมาเค้นยิ้มให้เพื่อนรัก แล้วเอ่ยออกมา

“ขอโทษนะชายา แกหนีร้อนมาพึ่งฉันแท้ๆ แต่ต้องมาเจอเรื่องน่าหดหู่แบบนี้ซะได้”

“อย่าพูดแบบนี้สิไมลี่ย์ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายรู้สึกไม่ดี แกเดือดร้อนซะขนาดนี้แต่ฉันยังมาเป็นภาระให้แกอีก”

มาลินาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนจะทำใจ ก่อนหันมาโอบกอดร่างเพื่อนรักเอาไว้แน่นแล้วเอ่ยออกมายิ้มๆ

“งั้นแกกับฉันก็ถือว่าเจ๊ากัน แกมาพึ่งฉัน แต่ตอนนี้ฉันต้องพึ่งแกช่วยเก็บกวาดร้านแล้วล่ะ ส่วนเรื่องของคนอื่นก็ช่างหัวเถอะ ใครผูกอะไรไว้ก็ให้แก้เอาเองก็แล้วกัน”

ชายิกาคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อเห็นเพื่อนมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง หากสองสาวเพื่อนรักไม่ได้เห็นสายตาของชุดา ลาเวลล์ที่นั่งซดเหล้าอยู่ด้านหลังร้าน กำลังจ้องผ่านผนังกระจกออกมามองตามร่างสาวน้อยหนีออกจากบ้านแทบไม่วางตาอยู่เงียบๆ

หลังจากนั้นชายิกากับมาลินาก็ช่วยกันเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นให้เข้าที่เข้าทาง และมีเด็กในร้านอีกห้าหกคนซึ่งเมื่อตอนเกิดเรื่องต่างไปออกันอยู่ด้านหลังร้านออกมาช่วยตั้งโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดกันคนละไม้ละมือ

**********

วันต่อมา ณ คาร์ตันเวลเรส โรงแรมสุดหรูตั้งอยู่ใจกลางกรุงลอนดอน ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจในเครือวิลเลียมเบอร์ลิซกรุ๊ปของมหาเศรษฐีตระกูลดัง คุณนายซาร่า วิลเลียมเบอร์ลิซในชุดสวยพริ้งเยื้องย่างอย่างสง่างามเข้ามาในล็อบบีของโรงแรมที่จัดเอาไว้สำหรับบริการแขกมีระดับ พอพาร่างเพรียวบางมาทรุดนั่งตรงโซฟาหรูเสร็จก็เอ่ยกับการ์ดสองนายที่ถือของพะรุงพะรังซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าแบรนด์เนมแทบทั้งสิ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“เอาของไปเก็บที่รถเถอะ ฉันจะรอเจ้านายของพวกเธออยู่ตรงนี้แหละ”

การ์ดสองนายเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหอบหิ้วข้าวของที่คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซไปช็อปปิ้งมาเอาไปเก็บให้ตามคำสั่ง วันนี้คุณนายแห่งตระกูลดังมีนัดทานมื้อเที่ยงกับสามีซึ่งกำลังเคลียร์งานอยู่ข้างบน ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว คิดว่าเดี๋ยวสามีก็คงจะลงมา

ทว่านั่งได้สักพัก พลันหูก็เริ่มกระดิกเมื่อได้ยินเสียงสนทนาของแขกที่นั่งกันอยู่ตรงโซฟาด้านหลัง ถึงแม้บทสนทนานั้นจะเป็นภาษาไทยแต่นางฟังออก เนื่องจากมีธุรกิจมากมายอยู่ที่เมืองไทย และลูกสะใภ้ก็เป็นคนไทยทำให้ครอบครัววิลเลียมเบอร์ลิซพูดได้และฟังออกกันทั้งบ้าน บรรดาลูกน่ะไม่ต้องพูดถึง สามารถพูด อ่าน เขียน ได้คล่องปร๋อไม่แพ้เจ้าของประเทศเลยเชียวละ เพราะเรียนมาตั้งแต่เด็ก

“คืนนี้สองทุ่มชุดาจะให้ลูกสาวมาพบท่านที่ห้องนะคะ”

“ก็ฉลาดดีนี่ แต่ฉันไม่เอาแม่หมูปากเสียนั่นหรอกนะชุดา เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันต้องการคนไหน”

“ชุดารู้ค่ะ แต่ท่านคงไม่คิดว่าเด็กมันจะเต็มใจมาทำงานนี้ให้ชุดาหรอกนะคะ ชุดาแค่จะกล่อมให้มาพบท่านที่ห้อง จากนั้นท่านก็จัดการเอาเองแล้วกัน”