ตอนที่9

“ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง เธอไม่ต้องมาสอนฉันหรอก”

“แล้วเรื่องเงินสิบล้านหนี้ของชุดาล่ะคะ”

“ถ้าเด็กนั่นก้าวเข้ามาในห้องของฉันเมื่อไร หนี้สิบล้านของเธอก็ถือว่าเป็นอันโมฆะ และถ้าลูกสาวของเธอประสิทธิภาพเยี่ยมจริง ฉันจะแถมให้เธอไปต่อทุนอีกสักล้านเป็นไงชุดา”

คนได้ยินเงื่อนไขถึงกับเบิกตาโต ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจไม่เก็บอาการ

“ขอบคุณนะคะท่านอรรณพ ขอบคุณท่านมากๆ เลยค่ะ”

“สองทุ่มคืนนี้ฉันจะรอนะชุดา หวังว่าเธอคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังหรอกนะ”

เสี่ยใหญ่สั่งลาทิ้งท้ายแล้วลุกก้าวออกไปจากที่นั่นทันที ทิ้งให้ชุดา ลาเวลล์มองตามหลังไปอย่างมีความหวัง ตอนนี้นางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อน ส่วนแม่สาวน้อยเพื่อนของลูกสาวคนนั้น แค่ปรนเปรอตาแก่นี่สักหนสองหนคงไม่สึกไม่หรอหรอกมั้ง แต่นางนี่สิ ถ้าไม่มีเงินไปใช้คืนมัน ต้องตายแน่ๆ คิดได้แบบนั้นก็ฉวยกระเป๋ามาถือแล้วลุกก้าวออกไปจากล็อบบีโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น เพราะคิดว่าตรงบริเวณที่นั่งมีแค่ชาวต่างชาติ คงไม่มีใครมาสนใจฟังนางกับอีตาเสี่ยนั่นคุยกันหรอก

หารู้ไม่ว่าบทสนทนาเมื่อกี้มีผู้ร่วมรับฟังด้วยอีกหนึ่งคน และเข้าใจอย่างถ่องแท้เสียด้วย คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซมองตามร่างผู้หญิงวัยกลางคนแต่ทรวดทรงยังเพรียวบางด้วยสายตาขุ่นขวาง พลางเดือดดาลอยู่ในใจ

‘เป็นแม่ประสาอะไร เอาลูกมาขายได้ลงคอ คิดว่าโรงแรมของฉันเป็นซ่องหรือยังไงกัน ฝันไปเถอะ!’

**********

เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ชายิกาก็มายืนอยู่หน้าโรงแรมหรูหราใหญ่โตสูงไม่ต่ำกว่าห้าสิบชั้นที่เธอต้องแหงนมองจนคอตั้งบ่า ในมือถือกล่องพลาสติกมีสัญลักษณ์ชุดาไทยฟูดส์ที่บรรจุอาหารไทยหลากหลายชนิดซึ่งเธอต้องเอามาส่งให้ลูกค้าที่พักอยู่ในโรงแรมแห่งนี้ เนื่องจากมาลินาออกไปส่งอาหารให้ลูกค้าอีกรายและยังไม่กลับเข้ามาที่ร้าน มารดาของเพื่อนรักจึงออกปากไหว้วานให้เธอช่วยมาส่งให้แทน พร้อมกำชับให้รอเก็บเงินจากลูกค้ามาด้วย

ความจริงแล้วเด็กในร้านก็ว่างกันอยู่หลายคนเพราะลูกค้าไม่เยอะมาก หากชายิกาก็ไม่ได้ติดใจอะไรเนื่องจากเห็นว่าโรงแรมตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่ร้านมากนัก และไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร เธอจึงยินดีช่วย

ชายิกาก้าวเข้ามาในโรงแรมช้าๆ กวาดสายตาชื่นชมความอลังการและหรูหราภายในตัวโรงแรมไปด้วย ก่อนจะมาหยุดยืนรอลิฟต์อยู่ชั่วครู่ พอลิฟต์เปิดออกจึงก้าวเข้าไป แต่ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เธอก็เหลือบไปเห็นแหม่มคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาขึ้นลิฟต์ เธอจึงรีบกดปุ่มให้ประตูเปิดค้างเอาไว้รอก่อน

ทว่าแหม่มคนนั้นไม่ได้มาคนเดียว กลับมีชายในสูทสีดำสองคนคล้ายบอดี้การ์ดก้าวตามเข้ามาในลิฟต์ด้วย แล้วชายในชุดสูทสีเข้มคนหนึ่งก็ทำหน้าที่กดลิฟต์ให้ ซึ่งมันก็เป็นชั้นที่เธอกำลังจะขึ้นไปพอดี ชายิกาจึงขยับไปยืนตรงมุมด้านหนึ่งของลิฟต์

เมื่อเห็นแหม่มคนนั้นจ้องมองมาพร้อมแย้มยิ้มบางๆ ชายิกาจึงส่งยิ้มให้ไปเช่นกัน แต่ก็อดลอบมองอย่างชื่นชมไม่ได้ อายุก็น่าจะเป็นแม่ของเธอได้ ทว่ายังดูสวยไม่สร่าง รูปร่างก็ยังดูดีมากๆ โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำทะเลที่มองเธอไม่วางตาอยู่นั่นมันช่างสวยเหลือเกิน ดูจากการแต่งตัวและเสื้อผ้าหน้าผมซึ่งเนี้ยบหรูตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมมีการ์ดติดตามมาด้วยเช่นนี้ คงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ชายิกาอดก้มลงมองดูตัวเองไม่ได้ เสื้อยืด กางเกงยีนขาดๆ และผ้าใบก็แสนเก่า ถึงแม้จะเป็นของแบรนด์เนมเหมือนกัน แต่ก็ปอนไปถนัดใจเมื่อเทียบกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันก็ต้องสะดุ้งน้อยๆ เมื่อคนจ้องเอาๆ ถามขึ้นมาชนิดไม่มีปี่มีขลุ่ย

“มาส่งอาหารเหรอจ๊ะ”

“ค่ะ”

ชายิกาตอบเบาๆ แบบอึ้งๆ เล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะถูกถามดื้อๆ

“ชุดาไทยฟูดส์? ร้านอาหารไทยเหรอจ๊ะ หนูทำงานที่นั่นเหรอ ฉันชอบทานนะ รสชาติจัดจ้านดีทีเดียว”

“ร้านของเพื่อนน่ะค่ะ ชายา...เอ่อ...หนูมาช่วยงานเพื่อนเฉยๆ ค่ะ”

“เพื่อนหนูชื่อชุดาเหรอจ๊ะ”

“แม่ของเพื่อนค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซถึงกับชักคิ้วชนกัน แสดงว่าสาวน้อยคนนี้ก็ไม่ใช่ลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นน่ะสิ ก่อนจะเปลี่ยนมาคลี่ยิ้มแล้วถามกลับไปอีกครั้ง

“แล้วหนูมาส่งอาหารแบบนี้นานหรือยังจ๊ะ”

“ครั้งแรกค่ะ พอดีที่ร้านคนไม่ว่าง น้าชุดาก็เลยให้มาส่งแทนน่ะค่ะ”

บทสนทนาจบลงเพียงแค่นี้เพราะลิฟต์เปิดออกเสียก่อน ชายิกาจึงให้แหม่มคนสวยกับการ์ดสองนายก้าวออกไปก่อน แล้วจึงเดินตามออกมา เธอเห็นการ์ดเปิดประตูห้องซึ่งอยู่ไม่ไกลจากลิฟต์มากนักให้แหม่มท่าทางใจดีคนนั้น แต่ก่อนแหม่มคนสวยจะก้าวเข้าไปในห้องยังหันกลับมาส่งยิ้มละมุนให้เธออีกครั้ง ทำให้ชายิกาอดยิ้มตอบกลับไปไม่ได้

จากนั้นชายิกาก็ล้วงเอากระดาษที่มารดาเพื่อนรักจดเลขที่ห้องให้ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีน มันมีแค่เลขห้องจริงๆ ไร้รายละเอียดชื่อเสียงเรียงนามเจ้าของห้องใดๆ ทั้งสิ้น พอเธอถามกลับไปด้วยความแปลกใจก็ได้คำตอบแบบง่ายๆ ว่าลืมถามก็เท่านั้นเอง ถึงแม้จะสงสัยอยู่เป็นกำลังแต่เธอก็ต้องมาส่งอยู่ดี