ตอนที่ 12 จูบแรก

“อายใคร? ที่นี่มีแค่ฉันกับเธอ”

“หลีก! ไม่งั้นฝนเอาจริงแน่”

“เอาเลย ๆ อยากรู้ว่าเอาจริงของเธอมันเป็นยังไง ฉันอยากเจ็บตัวจะแย่แล้ว”

เห็นท่าทีกวน ๆ นั่นปลายฝนก็รู้สึกหมั่นไส้ พุ่งตัวเข้าไปหาแล้วกอดคอไว้ พยายามจะใช้วิธีเดิมนั่นคือการกัดที่หัวไหล่ ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายรู้ทันพยายามดันร่างบางให้ห่าง แต่ปลายฝนก็ไม่ยอมเช่นกัน จึงเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ในน้ำทะเล

“คิดว่าจะเล่นงานฉันด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ”

“ใช่! พี่ต้องเจออย่างนี้ถึงจะสาสม”

“เอาสิ กัดเลย กัดเลยฮ่า ๆ”

กันติทัตใช้มือหนาดันหน้าผากน้อย ๆ ของเธอไว้ ออกแรงไม่มากแต่ก็สามารถเอาชนะได้ จึงเป็นที่มาของเสียงหัวเราะที่น่าหมั่นไส้นั่น

เนื้อตัวที่เปียกปอนของทั้งคู่ ทำให้อาภรณ์ที่สวมใส่แนบชิดกับผิวกาย เมื่อร่างทั้งสองแนบชิดเสียดสีราวกับไม่ได้สวมใส่อะไรภายใต้ผืนน้ำ โทสะที่มีอยู่ทำให้ปลายฝนลืมตัว ว่าเธอไม่ควรถึงเนื้อถึงตัวกับเขาอย่างนี้

กันติทัตเริ่มรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาเสียดสีที่แผงอก จากที่เคยสนุกตอนนี้กลับมีอารมณ์อื่นเข้ามาแทนที่ เขาเผลอจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังแสดงสีหน้าเอาชนะ มือหนาที่ดันหน้าผาก เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ จนถึงพวงแก้ม ก่อนที่กันติทัตจะดึงใบหน้าสวยเข้ามาประกบจูบอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

“อื้อ…”

ปลายฝนเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ร่างอรชรนิ่งงันภายใต้มวลน้ำ เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจู่ ๆ เขาจะจูบเธออย่างนี้

เขาจูบเธอทำไมกัน?

จูบทำไม?

เขาคิดอะไรอยู่ในหัว?

คำถามเหล่านั้นดังขึ้นในหัวเธอตลอดเวลา ช่วงเวลาที่ตกอยู่ในภวังค์ชายหนุ่มได้ส่งลิ้นเข้ามารุกรานในโพรงปาก สำรวจภายในนั้นราวกับเป็นเจ้าของ จนเจ้าของร่างเล็กอ่อนระทวย ยอมให้เขาทำอย่างนั้นตามอำเภอใจ เปลือกตาสวยค่อย ๆ ลดลงมาจนปิดอย่างสนิทในที่สุด

หากมันเป็นจูบที่เกิดขึ้นเพราะรักคงจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่แค่นี้เธอก็ประทับใจมากที่สุดแล้ว ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นด้วยเหตุผลใด แต่มันก็คือจูบแรกและจะเป็นความทรงจำในชีวิตเธอตลอดไป

x o x o x o x o x o x

@บ้านเทวทัตภิรมย์

คุณหญิงชดช้อยนั่งจ้องมองหน้าจอมือถือ พร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง ในที่สุดแผนการที่วางเอาไว้ก็สำเร็จจนได้ ภาพที่รอคอยได้ถูกส่งมาจากหัวหน้าผู้รับเหมานั่นเอง

“ในที่สุดฉันก็ทำมันสำเร็จจนได้” คนพูดยังคงยิ้มร้าย

“มีอะไรหรือคะคุณแม่ ทำไมนั่งยิ้มคนเดียวอย่างนี้”

“ก็ฉันมีความสุขยังไงล่ะแม่อังกาบ”

“อะไรกันที่ทำให้คุณแม่ยิ้มหน้าบานอย่างนี้ ดิฉันอยากจะรู้จัง”

“อ่ะ เอานี่ไปดูซะ”

คุณหญิงชดช้อยยื่นมือถือให้ลูกสะใภ้ คุณอังกาบเงยหน้ามองคุณหญิงพลางเลิกคิ้ว ก้มลงมองจนพบภาพที่กันติทัตกำลังกอดจูบกับปลายฝนในทะเล ตกใจจนต้องยกมือขึ้นทาบอก

“คุณพระ! อะไรกันคะคุณแม่ ตาทัตกับหนูฝน”

“ก็ใช่น่ะสิ ตาเธอไม่ฝาดหรอก ตาทัตกับแม่ฝนกำลังจูบกัน”

“มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน คุณแม่ไม่ตกใจหรอกเหรอคะที่เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น”

“ฉันจะตกใจทำไมล่ะ ในเมื่อฉันเป็นคนสั่งให้คนไปถ่ายภาพพวกนี้มาเอง”

“คุณแม่คะ! คุณแม่กำลังจะทำอะไร ตาทัตมีคนรักอยู่แล้ว ส่วนหนูฝนก็ยังเป็นสาวเป็นแส้ ถึงเนื้อถึงตัวกับผู้ชายอย่างนั้น คุณแม่ควรจะว่ากล่าวตักเตือนไม่ใช่หรือคะ”

“ใช่! มันควรจะเป็นอย่างนั้นถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะจับคู่ตาทัตกับแม่ฝน คนที่ฉันอบรมสั่งสอนให้มีกิริยามารยาทราวกับสตรีในรั้วในวัง ตำแหน่งสะใภ้ของเทวทัตภิรมย์จะต้องเป็นของแม่ฝนเท่านั้น” คุณหญิงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำต่อหน้าลูกสะใภ้ นั่นคือสิ่งที่คิดและวางแผนเอาไว้ หลังจากได้รู้ว่าหลานชายคนโปรดกำลังคบหาดูใจกับอลิชา ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ไม่เข้าตา

“มันจะดีหรือคะคุณแม่ ตาทัตคงไม่ยอมแน่ ส่วนแม่ฝนยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ เพราะทั้งสองไม่ได้รักกัน”

“แต่งกันไปเดี๋ยวก็รักกันเองละน่า ภาพนี้มันเป็นคำตอบอย่างชัดเจนแล้วว่า ถึงอย่างไรรักแท้มันก็ต้องแพ้ความใกล้ชิด หึ ๆ”

คุณหญิงชดช้อยยังคงยิ้มอย่างสะใจ ที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่สำหรับคุณอังกาบเธอยังคงแสดงสีหน้ากังวล เพราะหากเป็นอย่างที่คุณหญิงชดช้อยตั้งใจเอาไว้ คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือปลายฝนนั่นเอง เธอเลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทำไมจะไม่รู้ว่าปลายฝนมีใจให้กันติทัต การแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มีใจให้ มันก็เหมือนถูกขังในกรง ที่ไม่อาจหลุดพ้นจากห้วงแห่งความเจ็บปวดได้เลย