ตอนที่ 11 ไม่อายบ้างเหรอ

“มันเป็นเรื่องของคุณกับคุณหญิง ไม่เกี่ยวกับฝนค่ะ ไม่จำเป็นต้องเล่าต่อ”

“อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย หน้าตาใสซื่ออย่างเธอนี่ล่ะตัวดีนัก คอยอยู่ข้างคุณย่า คอยสนับสนุนคุณย่าให้ฉันเลิกกับอลิซ เพราะเธออยากจะเอาชนะใช่ไหม”

“แล้วแต่จะคิดค่ะ แต่ฝนไม่ได้มีความคิดอย่างนั้นเลย ขอตัวทำงานต่อก่อนนะคะ”

“เธอคิด! เธอจะปฏิเสธทำไมกัน” คนพูดรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเจ้าหล่อนเมินเฉย ไม่ตอบสนองใด ๆ ทั้งที่อยากจะแกล้งให้เจ็บใจเล่น จึงจับข้อมือน้อย ๆ แล้วออกแรงบีบ

“โอ๊ย! มันเจ็บนะคะพี่ทัต”

“ก็ยอมรับมาสิว่าเธอได้ยินที่ฉันพูด แล้วจะเอาไปฟ้องคุณย่า”

“พี่จะบ้าไปแล้วเหรอ เรื่องแค่นี้เองนะ”

“ก็เธอชอบโกหกฉันไง”

“ได้! ฝนได้ยินเต็มสองหู แล้วก็จะเอาไปฟ้องคุณหญิง พี่พอใจหรือยัง” เธอได้ยินก็จริง แต่ไม่คิดจะเอาไปฟ้องใครทั้งนั้น เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่ถ้าเขาอยากจะให้เธอเป็นคนผิด เธอก็จะยอมเป็นจำเลย

“ว่าแล้วไง! แม่ขี้ฟ้อง”

“พอใจแล้วก็ปล่อย ฝนเจ็บ”

เขายังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาร้ายกาจ โน้มใบหน้าเข้าใกล้จนเจ้าหล่อนดึงหน้าหนี ก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

“ก็แค่นี้ล่ะ หัดยอมรับความจริงซะบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ค้านหัวชนฝาไม่ยอมรับความจริง” เขากล่าวอย่างเบาเสียง ทว่าเธอได้ยินมันถนัด เพราะเสียงนั้นอยู่ในระยะประชิด กล่าวจบแล้วชายหนุ่มก็ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

“ฝนไม่เคยเจอผู้ชายที่ไร้สาระอย่างนี้มาก่อน” กล่าวแล้วปลายฝนก็เดินออกมาจากครัว เธอยอมรับว่าทั้งโกรธและน้อยใจ ที่เขาโยนความผิดมาให้ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำผิดอะไรเลยสักนิด

ดูเหมือนว่ากันติทัตจะยังไม่ยอมจบ เดินตามปลายฝนออกมานอกบ้าน โดยไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางของเธอคือที่ไหน ตอนนี้เจ้าหล่อนมาถึงริมหาดแล้ว ดูเหมือนว่าจะเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าจะหยุดตรงไหน

“นี่เธอ! โกรธฉันถึงขนาดกับต้องเดินหนีอย่างนี้เลยเหรอ” กันติทัตตะโกนตามหลัง พลางเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้

“…”

ได้ยินถนัดหูแต่ปลายฝนเลือกที่จะเงียบ ถอนหายใจอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย แทนที่เขาจะเอาเวลาไปดูงานกับผู้รับเหมา แต่ทำไมถึงได้ตามมาอย่างนี้นะ เป็นคนที่ไร้สาระอย่างที่เธอว่าจริง ๆ นั่นล่ะ

“ยัยกาฝาก! ยัยกาฝาก! ยัยกาฝากโว้ย!”

คำว่ากาฝากดังเข้าหูไม่หยุดหย่อน ตอนแรกก็เฉย ๆ แต่นานเข้าปลายฝนก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำมีน้ำตาคลอเคล้า หยาดน้ำแห่งความน้อยอกน้อยใจไหลหลั่งอาบแก้ม จนต้องยกหลังมือขึ้นมาปาดมันออก พร้อมกันนั้นก็ชะงักฝีเท้า จนทำให้คนที่ตามมาแทบหัวคะมำเลยทีเดียว

“อ้าว! จะเบรกก็ไม่บอกกัน” กันติทัตเอ่ยออกมาราวกับมันเป็นเรื่องสนุก ยังไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่

“พี่ต้องการอะไรจากฝนอีก จะตามมาทำไม! ฮึก…”

เห็นอย่างนั้นชายหนุ่มก็อึ้งเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ขี้แย! แค่นี้ก็ต้องร้องไห้ แม่บ่อน้ำตาตื้น”

“แล้วไง นี่มันน้ำตาของฝน พี่ไม่ต้องมาซ้ำเติมหรอก จะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับฝน”

“ใครบอกว่าฉันอยากยุ่ง ฉันจะไปทางโน้นต่างหาก เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าจ๊ะแม่กาฝาก”

“คำก็กาฝาก สองคำก็กาฝาก พี่ไม่คิดว่าฝนจะโกรธเลยหรือไง พี่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของฝนเลยสักนิด” เขื่อนน้ำตาพังทลาย พร้อมกับความอัดอั้นที่อยู่ในใจ ถูกระบายออกมาจนหมดโดยไม่สนใจว่าจะโดนตอบกลับมาอย่างไร

“เธอเป็นใคร มีความสำคัญอะไรงั้นเหรอ ทำไมฉันจะต้องแคร์เธอด้วย”

“งั้นก็อยู่ที่นี่คนเดียวเถอะ ฝนจะกลับกรุงเทพฯ ฝนทนอยู่กับคนอย่างพี่ไม่ได้แล้ว จะพาใครมานอนค้างก็เชิญ ฝนจะไม่เอ่ยปากบอกคุณหญิงแม้แต่คำเดียว” ว่าแล้วก็ผลักอกเขาสุดแรงเกิด จนล้มกองอยู่บนพื้นทรายแล้วรีบวิ่งหนีไป

“เดี๋ยว!”

กันติทัตตะโกนตามหลังไปอย่างรู้สึกผิด เขาไม่คิดว่าความสนุกเพียงชั่วครู่ จะทำให้เจ้าหล่อนเดือดดาลถึงขนาดนี้ เพราะปกติก็หยอกล้อเล่นประจำ

ชายหนุ่มลุกขึ้นวิ่งตามหลังไปจนถึงตัวเธอ รั้งแขนเอาไว้ได้จนสำเร็จ แต่เจ้าหล่อนยังคงดื้อดึง สะบัดแขนครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเรียกร้องหาอิสรภาพ

“ปล่อย! พี่ต้องการอะไรจากฝนอีก”

“เธอจะกลับไม่ได้ จนกว่าทุกอย่างจะเสร็จ ถ้าเธอกลับไปมีหวังคุณย่าเล่นงานฉันแน่”

“ก็แล้วแต่ ฝนไม่แคร์พี่เหมือนกัน”

“แต่ฉันไม่ให้กลับ ดูซิว่าจะแรงเยอะได้นานแค่ไหน” ว่าแล้วกันติทัตก็อุ้มเธอในท่าเจ้าสาว พาเดินลงไปในน้ำทะเล ก่อนจะโยนลงอย่างไร้ความปรานี โชคดีที่ปลายฝนว่ายน้ำเป็นจึงทำท่าจะว่ายเข้าฝั่ง แต่โดนร่างหนาสกัดกั้นไว้ทุกทาง

“พี่เล่นบ้าอะไร!”

“ถ้ามีปัญญาขึ้นฝั่งก็เชิญ” คนพูดกางแขนกั้นทางไว้

“โตขนาดนี้แล้วยังจะเล่นเหมือนเด็กอีก พี่ไม่อายบ้างเหรอ” เธอจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง