Ep : 3 - เชื่อฟังฉัน 2

 สำหรับคำเอื้องแล้วเหมือนว่าวันเวลาสามวันนี้เดินช้าเหลือเกิน เธอนั่งถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก มองตัวเองในกระจกหลังจากแต่งตัวเสร็จ เธอไม่ได้ถูกขังอยู่ในห้องซะทีเดียว เพราะกองบินพาออกไปทานมื้อเย็นข้างนอกทุกวันและเธอต้องทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขาเพื่อจะได้ใช้โทรศัพท์ติดต่อกลับหาพ่อตัวเองเพื่อที่ท่านจะได้ไม่เป็นห่วงตัวเอง แม้จะแค่วันละห้านาทีก็เถอะ

       “ผมชอบเวลาคุณน่ารักแบบนี้แหละเด็กน้อยของผม เชื่อฟัง ไม่พยศกับผม วันนี้ผมจะให้คุณใช้มือถือนานกว่าห้านาที แต่แลกกับคืนนี้คุณต้องบริการผมจนพอใจ เพราะพรุ่งนี้เราจะแยกจากกันแล้ว เรากลับไทยก็จะต่างคนต่างเดิน แต่จำไว้คุณคือความทรงจำที่ดีของผมนะ ถึงแม้จะเกิดขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ผม ‘ชอบ’ และ ‘ดีใจ’ ที่ได้รู้จักเด็กน้อยอย่างคุณ” ร่างเปลือยสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนเล็กพาดคล้องคอเดินมาหยุดหลังคนที่นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งส่องกระจกแล้วก้มตัวโน้มลงไปโอบกอดคอระหงของสาวเจ้า

       “แต่สำหรับฉันมันคือนรก และฉันจะทิ้งมันไว้ที่ฝรั่งเศส ฉันจะไม่จดจำมันแม้แต่เสี้ยวเดียวว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่นี่” เธอจ้องมองเขาผ่านเงาในกระจกที่สะท้อนตรงหน้าแล้วแกะแขนแข็งแรงที่โอบกอดลำคอระหงตัวเองจากด้านหลังออก

       “ไม่เอาไม่พูดแบบนี้สิ ตอนฉัน ‘เอา’ เอื้องก็ร้องครางมีความสุขนี่...ว่าไหม” แล้วกองบินก็หมุนเก้าอี้ตัวเล็กที่หญิงสาวนั่งให้หันมาหาตัวเองแล้วก็ก้มหน้าลงไปบดจูบปากแสนหวานของสาวเจ้าที่กำลังขยับจะโต้ตอบตนเอง มือใหญ่โอบกอดลำคอระหงรั้งท้ายทอยเล็กให้แหงนเงยขึ้นรับแรงบดจูบจากปากหนาสีเข้มของตนเอง

       “อะ...อื้อ” เมื่อปากหนาทาบทับบดจูบบดคลึงลงมายังกลีบปากของตน คำเอื้องก็ได้แต่พยายามเบือนหน้าหลบหนี แต่ก็ถูกมือหนารั้งท้ายทอยไว้แน่นจึงหนีไม่ได้และยอมจำนนกับปากหนาที่กำลังบดจูบดุดันกับกลีบปากตัวเอง ไม่พอยังเปิดปากรับเรียวลิ้นอุ่นร้อนของคนถ่อยเข้ามาในปากตนเองปล่อยให้กองบินใช้ลิ้นควานกินความหวานทุกซอกมุมในปากตัวเองจนหนำใจ

       “อ่า...อื้ม” ความหวานในโพรงปากของคำเอื้องทำให้กองบินไม่อาจถอดถอนจูบได้ เขาจึงบดจูบหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ และอ่อนโยนสลับกัน อีกมือที่ว่างก็เคลื่อนมากอบกุมอกอวบอูมที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อนอนตัวบางของสาวเจ้า

       “อะ...อื้อ” คำเอื้องเจ็บใจตัวเองนัก ที่สุดท้ายแล้วก็พ่ายแพ้คนป่าเถื่อน เธอกำลังแอ่นเด้งอกตอบสนองมือใหญ่ที่เคล้นคลึงเต้าตัวเอง ไม่พอปากน้อยๆ ที่พยายามหลบหนีปากหนาก็จูบตอบ เธอหักห้ามความต้องการของร่างกายไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่มและโหยหาสัมผัสของคนต่ำทรามจนแทบจะอ่อนระทวยละลายตกเก้าอี้ที่นั่งก็มิปาน

       “อื้ม...เห็นไหมว่าเอื้องก็ต้องการฉัน อื้ม...หวานเหลือเกิน”

เขาผละปากออกมาเอ่ยรดใบหน้าหวานชื้นเหงื่อ แล้วก้มหน้าไปซุกซบซอกคอระหงแล้วเริ่มซุกไซ้ปลายจมูกโด่งคมสันได้รูปไปกับซอกคอเคลื่อนไล้มาตามเนินอกอวบ มือใหญ่ที่รั้งท้ายทอยก็เปลี่ยนมาเลิกเสื้อนอนตัวบางของคำเอื้องถอดออกทางหัวเหมือนที่เคยทำ

       “อื้อ...ยะ...อย่าทำแบบนี้” เมื่อเสื้อนอนตัวบางถูกถอดออกเหลือยกทรง เธอก็บอกห้ามเขาพร้อมดันหน้าที่กำลังจะซุกลงหาหน้าอกตัวเองห้ามไว้ แต่กองบินก็จับมือน้อยทั้งสองมาจูบและดูดคลึงนิ้วแล้วก้มลงขบเม้มหน้าอกสวยงาม

       “อ่า...อย่าห้ามผมเลยเอื้อง เราจะต่างคนต่างไปกันแล้วพรุ่งนี้”

เขาบอกเธอเสียงพร่าและเจ็บปวด โดยที่กองบินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเจ็บปวดหน่วงๆ ในอกด้วยเมื่อต้องแยกจากกันกับคำเอื้อง แล้วเขาก็จัดการถอดกางเกงนอนตัวเล็กสั้นของเธอพร้อมกางเกงชั้นในสีเนื้อหญิงสาวออก เพียงเวลาไม่นานคำเอื้องก็เหลือแต่ยกทรงสีเนื้อตัวเดียวปกปิดทรวงอวบอูม

       “อือ...คนถ่อย ฉันเกลียดคุณที่สุด อะ...อื้อ” แล้วเธอก็ต้องร้องครางเสียวออกมาเมื่อปากหนากัดงับยอดอกที่เพิ่งเด้งออกจากยกทรงและคนที่จัดการยกทรงของเธอก็เป็นกองบินเหมือนทุกครั้ง

       “อืม...แข็งตึงให้ ‘ผัว’ ขนาดนี้ยังบอกว่าเกลียดอีก โกหกไม่เก่งเลยนะเอื้อง อ่า...ฉัน ‘ชอบ’ เวลาเธอตื่นตัวให้ฉันเบบี้” แล้วเขาก็ลากลิ้นวนรอบยอดอก อีกเต้าก็มีมือสากกร้านกอบกุมขยุ้มขยำเคล้นคลึงหนักหน่วง

       คำเอื้องอยากกัดปากตัวเองนัก ตอนนี้อยากจะหนีจากตรงนี้ แต่แข้งขาอ่อนแรงและซ้ำเธอเองก็ต้องการความสยิวซาบซ่านจากคนต่ำทรามตรงหน้า ตอนนี้ร่างเล็กแอ่นเด้งไปกับสัมผัสหวามของมือหนาและปากหนาที่กำลังคลอเคลียเล้าโลมตัวเอง เพียงเวลาไม่ถึงสิบนาทีกองบินก็เปลื้องผ้าของเธอจนเปลือยเปล่า ส่วนตัวเขานั้นเปลือยอยู่แล้ว

       “อะ...อื้อ” คำเอื้องครางกระเส่าแอ่นเด้งรับสัมผัสจากคนป่าเถื่อนที่ตอนนี้ทรุดตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าแทรกอยู่กลางหว่างขาตน

       “อ่า...ฉ่ำแฉะแล้วเอื้อง อื้ม...” กองบินแยกเรียวขาเล็กทั้งสองออกกว้างแล้วมองดูน้ำเสียวของหญิงสาวไร้เดียงสาที่อาบฉ่ำให้ตนเอง ก่อนจะก้มหน้าลงไปซุกซบดอมดมกลิ่นกายสาวงามตรงหน้า

       “อะ...อื้อ ยะ...อย่าทำแบบนี้คุณเหม อื้อ...” เธอพยายามร้องห้ามและดันหัวของคนตัวโตออกจากกลางหว่างขา แต่ก็ไม่เป็นผล เขากอดรัดเอวเล็กคอดเธอแน่นด้วยแขนแข็งแรงข้างเดียว อีกข้างที่ว่างกำลังสอดนิ้วทแยงเข้าออกในความคับแน่นพร้อมกับปลายลิ้นสากอุ่นร้อน

       “อะ...อื้อ ยะ...อย่าทำแบบนี้กับฉัน อ่า...คุณเหมได้โปรดหยุด...อูว์” ร่างกายของเธอกับคำพูดกำลังเดินสวนทางกัน ร่างเล็กแอ่นเด้งไหวแรงลิ้นและแรงนิ้วแกร่ง สองเท้าจิกพื้นเกร็งเสียวจนเก้าอี้ไหวโยก

       แอด! แอด! แอด!

       เสียงเก้าอี้ไหวโยกกระแทกกับโต๊ะเครื่องแป้งด้านหลังหญิงสาว ตอนนี้เรียวลิ้นสากกำลังทแยงดุนดันเข้าออกในความคับแน่นฉ่ำแฉะของคำเอื้องพร้อมกับนิ้วแกร่ง ตลอดชีวิตจนอายุสามสิบเจ็ดปีย่างสามสิบแปดปี เขายังไม่เคยใช้ปากและลิ้นกับความเป็นสาวของใครมาก่อน แต่กับคำเอื้อง เขากลับทำมันอย่างง่ายดาย รวมถึงชอบกลิ่นและรสหวานของสาวเจ้าอีกด้วย

       “อ่า...ทรมานเหลือเกินคุณเหม อื้อ...เอื้องร้อน” ความเกลียดแค้นชิงชังถูกไฟราคะครอบงำจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอแทนตัวเองสนิทสนมกับคนถ่อยและเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างสนิทสนมเช่นกัน สองมือเล็กจับขอบเก้าอี้ที่นั่งแน่นพร้อมแอ่นเด้งยกเอวรับแรงสวาทจากปลายลิ้นสากและนิ้วแกร่งบุรุษที่ซุกซบหน้าตรงกลางหว่างขาตัวเอง

       “อ่า...ร้องดังๆ เด็กน้อย อ่า...หวานเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว อยาก ‘เอา’ แรงๆ ตอนนี้” แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นจากกลางหว่างขาร้อนของสาวเจ้า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็ยังจับสองขาเรียวเล็กของคำเอื้องยกขึ้นมากอดรัดเอวสอบตัวเองจนก้นเธอลอยจากเก้าอี้ แต่สองมือหญิงสาวก็จับเท้ายันขอบเก้าอี้ไว้ด้วยกลัวว่าตัวเองจะตกลงพื้นจนเจ็บตัว

       “คะ...คุณเหม...”

       “ว่าไงเอื้อง อ่า...เราจะอยู่บนเก้าอี้นี้แล้วค่อยไปที่เตียง”

       “เอื้องต้องคุยกับพ่อ”

       “เดี๋ยวได้คุย แต่ขอหนึ่งยกก่อน อะ...แน่น” แล้วความอหังการพร้อมกระแทกก็กระเสือกกระสนเข้าไปในกายสาวทีเดียวสุดโคนเนื้ออวบใหญ่

       “อะ...คุณเหม”

       “อ่า...แน่นเหลือเกินเอื้อง อูว์...ตอนนี้ทูนหัวกำลังตอดรัดผัวรู้ไหม อ่า...ไม่ไหวแล้ว” เขากอดอุ้มก้นกลมกลึงของคำเอื้องยกขึ้นรับเอวสอบตัวเองที่กำลังเคลื่อนไหวโยกเป็นจังหวะหนักหน่วง

       แอด! พั่บ! แอด!

       เสียงกระแทกเนื้อและเสียงเก้าอี้ไหวโยกดังประสานกันเป็นจังหวะ และตามด้วยเสียงครางของทั้งสอง คำเอื้องจับขอบเก้าอี้แน่นด้วยกลัวว่าตัวเองจะตกเก้าอี้ ตอนนี้เอวเล็กคอดของเธอถูกยกลอยโหนบนอากาศโดยมีเอวสอบของบุรุษกระแทกเด้งเร่าจังหวะเสียว แผ่นหลังเนียนก็พักพิงพนักเก้าอี้ แม้ไม่มั่นคงเท่าไหร่ แต่เธอเชื่อใจกองบินว่าเขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บตัวแน่นอน

       “อะ...อื้อ ไม่ไหวแล้วค่ะ เอื้องไม่ไหวแล้วคุณเหม อ่า...”

       “อ่า...ฉันก็ไม่ไหวเด็กน้อย อ่า...เอื้อง พร้อมกันนะ อ่า...ตอดรัดดีเหลือเกิน อื้ม...อ่า...เสียว”

       พั่บ! แอด! พั่บ!