14

“เข้าใจแล้วค่ะ ที่แท้คุณอยากได้เมียกำมะลอมาป้องกันไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นตามคุณเป็นเงา จนไม่มีเวลาออกไปหาสาวๆ” ถ้าเป็นแบบนี้ คนไม่มีที่ไปอย่างเธอก็ค่อนข้างคิดหนัก

เป็นเวลาเดียวกับที่โทรศัพท์เครื่องบางในกระเป๋าดังขึ้น มือขาวสะอาดล้วงไปหยิบขึ้นมา แล้วเห็นว่าเป็นเบอร์ของบิดาจึงตัดสินใจกดรับ ทว่ายังไม่ทันจะเอ่ยอะไร ปลายสายก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

“ซอ นี่พ่อเองนะ”

“ค่ะพ่อ”

“พี่กรเขาบอกพ่อว่าซอโกหกเรื่องไปสัมภาษณ์งานที่ไร่อะไรนั่น อีกอย่าง แป๋วก็ไม่ได้ไปด้วย พ่อโทร.เช็กกับกำนันชาญแล้ว ซอทำแบบนั้นทำไมลูก ตอนนี้ ซออยู่ที่ไหน พ่อจะให้พี่กรเขาไปรับซอกลับบ้าน”

จนป่านนี้ บิดาก็ยังมองไม่ออกว่าลูกเลี้ยงที่เขาไว้ใจ มันจ้องจะเคลมลูกสาวของท่านอยู่ตลอดเวลา

“พ่อไม่ต้องส่งใครมารับซอนะคะ ซอได้งานที่ไร่ทับตะวันแล้วค่ะ แล้วต้องพักอยู่ที่ไร่ พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ซอจะกลับไปหาพ่อทุกเดือนค่ะ”

“ทำไมล่ะซอ สวนผักของเราก็มีงานให้ทำ ซอยังไม่หายโกรธใช่ไหมที่พ่อให้น้าปรางกับพี่กรเข้ามาอยู่ในบ้านเรา แต่พวกเขาเป็นคนดี แล้วก็รักและเอ็นดูซอมากนะ”

มากจนลับสายตาบิดาเมื่อไหร่ ไอ้หมอนั่นก็หาจังหวะปล้ำเธอทุกที แล้วตีหน้าซื่อใส่บิดาว่าเป็นคนดี เอาการ เอางาน ทั้งที่มันนั่นแหละชวนคนงานในสวนแอบพี้ยา เธอเองเห็นมากับตา แล้วคิดว่าถ้าขืนอยู่ที่นั่นต่อไป สักวัน เธอคงต้องสังเวยความสาวให้กับคนชั่วเป็นแน่

“พ่อคะ แค่นี้ก่อนนะคะ เจ้านายของซอกำลังรอเซ็นสัญญาด้วย” เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวตัดสายจากบิดาก่อน

เจ้าของดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวอยู่ก่อนแล้ว พอจับเรื่องราวได้ว่าสาวน้อยตรงหน้ามาหางานทำถึงไร่ทับตะวันคงเพราะต้องการหลีกหนีอะไรบางอย่าง เขาจึงไว้เชิงรอให้เธอเอ่ยปากขึ้นก่อน

“คุณว่ามาได้เลยค่ะ ฉันยินดีทำตามเงื่อนไขของคุณทุกอย่างเลยค่ะ” ใบหน้าหวานสวยมีท่าทีเหนื่อยอกเหนื่อยใจ

จอมทัพที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ “งั้นเชิญนั่ง ผมจะบอกรายละเอียดการทำงานให้คุณฟัง”

หลังจากบอกเธอแล้ว ร่างสูงเดินหันหลังกลับไปนั่งที่เก้าอี้ผู้บริหารตามเดิม ศศิกาญจน์ย่อตัวนั่งลงด้วยท่าทีสุภาพ ในขณะที่สีหน้าจริงจังของพ่อเลี้ยงจอมทัพจ้องมองเธอ จากนั้นขรึมขึ้นเรื่อยๆ คนรู้ตัวว่าถูกจ้องมองอย่างไม่ลดละจึงเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น

เธอสบตากับเขาแล้วอดประหม่าไม่ได้ ไม่อยากถูกเขาจ้องแกมสำรวจนานจึงพูดเข้าเรื่องทันที

“เชิญคุณพูดรายละเอียดของการทำงานมาได้เลยค่ะ”

แววตาคู่สวยที่มองจ้องมองมาที่เขาราวกับจะบอกว่าเข้าเรื่องได้สักที ทำให้จอมทัพยิ่มมุมปาก

“ก็ได้ งั้นเรามาตกลงเรื่องค่าจ้างกันก่อน ผมจะจ่ายค่าจ้างให้คุณเดือนละหนึ่งแสนบาท สำหรับการทำหน้าที่ภรรยากำมะลอของผม แต่ขอย้ำว่า ผมจ่ายแพงขนาดนี้ ทุกอย่าง มันต้องดูสมจริง แนบเนียนพอจะให้คุณแม่และคนอื่นๆ ในไร่ไม่สงสัยถึงสถานะของเรา”

อันที่จริงแล้ว หากผู้หญิงที่มารดาพยายามจับใส่พานมาให้ ‘มินตรา’ หรือ ‘มินนี่’ เขาคงไม่เดือดร้อนหาผู้หญิงสักคนมาอุปโลกน์เป็นเมียกำมะลอ ทว่า คนที่มารดาจับคู่ให้เป็นถึงลูกสาวสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดนี้ นั่นยังไม่สำคัญเท่ากับ เมื่อครั้งหนึ่ง ครอบครัวของเขาเคยได้รับความช่วยเหลือจากนายรังสรรค์ พ่อของเธอ ไม่เช่นนั้น เขาคงไม่คิดเกรงใจ

ศศิกาญจน์เบิกตาโพลง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามไปหมด เพราะประโยคสุดท้ายยังไม่ค่อยเคลียร์

“มันต้องแนบเนียนถึงขั้นไหนคะ”

สายตาคู่คมของพ่อเลี้ยงจอมทัพย้ายมาจับจ้องหญิงสาวเอาไว้ จากนั้น คนตัวสูงลุกขึ้นเดินมาโอบไหล่เธอราวกับเป็นเจ้าของ ศศิกาญจน์ที่ถูกเลี้ยงมาแบบครอบครัวหัวโบราณ ตกใจที่แขนกำยำจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนเข้ามาโอบกอดแบบถึงเนื้อถึงตัว

“นี่คุณ! ทำอะไรคะ” ดวงตาคู่หวานตวัดมองค้อนด้วยสายตาไม่พอใจ

เมื่อจอมทัพเห็นปฏิกิริยาเชิงลบของอีกฝ่าย คราวนี้ เขาออกแรงดึงตัวเธอเข้ามากอดแนบกาย คนตัวเล็กกว่าตัวเกร็งขนลุกซู่ไปหมด

“จะดิ้นทำไม”

“ปล่อยค่ะ” หญิงสาวรีบปัดมือเขาออกจากไหล่ ทว่าคราวนี้ เขากลับคว้าร่างนุ่มนิ่มให้ยืนขึ้นแล้วดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่นทั้งตัว

ดวงหน้าสวยหวานจ้องมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก สองมือพยายามผลักดันร่างใหญ่ออก แต่เนื้อตัวเขาแข็งแกร่ง มีแรงเยอะมากจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกงูรัด จอมทัพเลยถือโอกาสเชยคางมนให้สบตากับเขา

“ยังไงกันคุณ ก็เป็นฝ่ายถามผมเองว่าต้องแสดงแนบเนียนขนาดไหน ก็แบบนี้ ที่เมื่อครู่ ผมกำลังทำ”

ศศิกาญจน์พยายามจะผลักอกแกร่งออกห่าง “แต่ไม่ต้องกอดฉันแนบแน่นแบบนี้ก็ได้ เพราะในนี้ไม่มีคนสักหน่อย”

ความใกล้ชิดของสองร่างที่บดเบียดกันทำให้จมูกสวยได้รูปสัมผัสได้ถึงกลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับโคโลญจ์กลิ่นหอมสะอาดที่จอมทัพมักใช้เป็นประจำ เพราะก่อนจะเข้ามาที่ออฟฟิศ พ่อเลี้ยงจอมทัพแวะลงไปดูคนงานเก็บเกี่ยวเมล็ดกาแฟทางทิศใต้ของไร่ กลิ่นกายของเขาสร้างความรู้สึกปั่นป่วนให้เธอได้อย่างประหลาด จนร่างเล็กต้องขืนตัวแรงๆ ให้พ้นพันธนาการ

“อย่าดิ้นสิคุณ ดิ้นไม่หยุดเลย เป็นผัวเมียกันแล้ว เขาต้องกอดกัน แล้วนี่คุณดิ้นเหมือนลูกไก่ถูกงูรัดแบบนี้ คุณคิดว่าจะมี่ใครเชื่อไหมว่าคุณเป็นเมียผมจริงๆ”

ดวงหน้าสวยหลับตาข่มอารมณ์โกรธ ในเมื่อที่เขาพูดมา มันก็มีเหตุผล

“เอ่อ...แต่ตอนนี้ ไม่มีใครเห็นนี่คะ ทั้งห้องมีแค่คุณกับฉัน”

จอมทัพมองหญิงสาวด้วยสายตานิ่ง “มันก็ต้องซ้อมไว้ก่อน ถึงเวลาจะได้ไม่เขิน เดี๋ยวคุณแม่กับมินนี่จะจับได้ว่าเราสองคนไม่ใช่ผัวเมียกันจริงๆ”

“แน่ใจนะคะ ว่านี่คือการซ้อม”

จอมทัพอมยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ปราดมองลงมาที่ใบหน้าเห่อแดงของหญิงสาว “ก็ใช่น่ะสิ หรือคุณคิดว่าผมกำลังหาโอกาสถึงเนื้อถึงตัวคุณขึ้นมาจริงๆ เอาละ ระหว่างนี้ ผมจะเป็นคู่ซ้อมให้คุณเอง คุณจะได้รับบทเมียกำมะลอของผมได้แนบเนียนตามที่เราตกลงกันไว้ ดีไหม”