กระชากใจนายด้านชา 6

เช้าวันรุ่งขึ้นจตุรภูชตื่นแต่เช้ามาในชุดสูทสากลสีน้ำตาลเรียบหรู ผมของเขาก็จัดแต่งทรงอย่างดี เขามองตัวเองในกระจกและเสียงประตูห้องของเขาก็ดังขึ้น เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ของตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปเปิดประตูห้องทันที และพอเปิดอออกมาก็เอ่ยทักทายเลขาของตัวเองที่มีอายุเยอะกว่าตัวเองสิบปี

          “สวัสดีครับคุณวิชาญ”

          “สวัสดีครับคุณภู พร้อมนะครับ”

          “ครับ ผมพร้อมแล้ว เอกสารของเราพร้อมดีใช่ไหมครับ” ไม่ลืมถามถึงความพร้อมของเอกสารที่เตรียมมาด้วย

          “ครับ”

          “งั้นไปกันเถอะครับ” เขาเดินออกจากห้องของตัวเองแล้วปิดล็อกประตูพร้อมกับห้องพักข้างๆ เปิดประตูออกมาเหมือนกัน และก็ต้องหยุดเท้าเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูร้องทัก

          “ไอ้ภู”

          “ไอ้ปก” จตุรภูชหันไปมองเจ้าของห้องข้างๆ ที่เรียกชื่อตัวเองทันที

          “เออกูเอง เมื่อคืนมึงพักห้องนี้”

          “เออ มึงอย่าบอกนะว่ามึงพักห้องข้างกู”

          “แล้วไง” เขาตอบยักไหล่แล้วเดินเข้ามาหาคนที่ร่างผอมบาง

          “เออ...ผมว่าเรารีบไปกันเถอะครับคุณภู เดี๋ยวสาย” วิชาญกลัวว่าจะเกิดเรื่องเลยรีบเอ่ยแทรกขึ้น แล้วหันไปก้มโงหัวคำนับชายอีกคน ส่วนธิปกก็ทำเพียงแค่ส่งยิ้มมุมปากให้วิชาญเท่านั้น

          “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง ไปกันครับคุณวิชาญ” 

จริงอย่างวิชาญพูด เพราะงานครั้งนี้สำคัญมากเขาจึงยอมเก็บความเกลียดชังของตัวเองไว้ในอกแล้วกำมือแน่นหมุนตัวเดินจากไป ส่วนธิปกก็ไม่ได้ยียวนต่อ เพราะตัวเขาเองก็รีบเหมือนกัน ตอนนี้เลขาของเขาเองก็รออยู่ล็อบบี้ข้างล่างแล้ว ขืนชักช้ากว่านี้มีหวังนวลจันทร์ได้โทรตามแน่นอน

และความอึดอัดก็เกิดขึ้นอีกเมื่อต้องโดยสารลิฟต์ตัวเดียวกันลงไปชั้นล่าง โชคยังดีที่ยังมีวิชาญกับแขกคนอื่นๆ ของโรงแรมโดยสารไปด้วย หากมีแต่พวกเขาสองคนมีหวังลิฟต์ตัวนี้ได้นองเลือดแน่นอน ไม่ใครก็ใครตาย หรืออาจตายพร้อมกันก็ได้ แต่ธิปกก็ไม่วายส่งสายตาเย้ยหยันคนที่ตัวเล็กบางกว่าตัวเอง ส่วนจตุรภูชก็ได้แต่กัดฟันควบคุมอารมณ์ของตัวเองที่เดือดพล่านในอกให้สงบนิ่งเป็นปกติ ทั้งๆ ที่มันยากแต่เขาก็จะพยายาม

วิชาญแทบกลั้นหายใจตลอดการโดยสารลิฟต์ และวันนี้รู้สึกว่านานเหลือเกิน เพิ่งลงมาถึงชั้นที่สิบกว่าจะถึงชั้นหนึ่งคงอีกนาน วิชาญได้แต่มองหน้ารองประธานของตัวเองและประธานของบริษัทคู่แข่งไปมาอย่างระแวดระวังกลัวว่าทั้งสองจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เวลาเดินปกติแต่สำหรับวิชาญแล้วช้ามาก ในที่สุดก็มาถึงชั้นล่างประตูลิฟต์เปิดออกแขกคนอื่นๆ เดินออกไปก่อน จะเหลือแต่วิชาญและเจ้านายหนุ่มของตัวเองกับคู่แข่งที่ยังยืนปักหลักอยู่ข้างในลิฟต์จนเขาต้องพูดขึ้น

“เรารีบไปกันเถอะครับคุณภู ตอนนี้รถรอเราแล้วครับ”

“ครับ”  และก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ก็ไม่ลืมเดินไปกระทืบเท้าของคนที่ยืนอีกมุมแล้วรีบสาวเท้าไวๆ จากไปทันที

“อ๊าก! ไอ้ภูมึง...”

ทั้งเจ็บทั้งแค้น เพราะตอนนี้เห็นแต่หลังไวๆ ของจตุรภูชกับเลขาเดินห่างออกไป ธิปกยกเท้าตัวเองสะบัดแรงๆ ด้วยความเจ็บก่อนจะเดินกระเผลกออกไปจากลิฟต์พร้อมกับนวลจันทร์เดินเข้ามาหา เพราะเมื่อกี้หล่อนเห็นจตุรภูชกับวิชาญเดินออกจากลิฟต์ตัวเดียวกันกับท่านประธานของตัวเอง

“ท่านประธานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่เป็นไรครับ รถพร้อมรึยังคุณนวลจันทร์”

“พร้อมแล้วค่ะ”

“นำทางผมไปเลยครับ เราต้องได้ทำสัญญากับมิสเตอร์เลโอ”

เขาบอกเลขาตัวเองอย่างมั่นใจแล้วเดินนำหน้าเลขาวัยกลางคนไปทั้งๆ ที่บอกให้อีกฝ่ายเดินนำตัวเองแท้ๆ ส่วนนวลจันทร์ก็รีบสาวเท้าเดินตามท่านประธานของตัวเองไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ธิปกมาในชุดสูทสากลสีดำที่เขาชอบใส่ประจำ จริงๆ แล้วเขามีแต่สูทดำเพราะมันเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว มันทำให้เขาสง่างาม น่าเกรงขามดูมีอำนาจ