บทที่ 3 คนละเส้นทาง

​<strong>รศิยา</strong>ขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปยังคุ้มขุนแผนเพราะเมื่อค้นกระเป๋าเป้ ปรากฏว่าหาปากกาไฮไลต์ด้ามที่ซื้อใหม่ไม่เจอ ก็เพิ่งใช้ขีดไฮไลต์เนื้อหาในหนังสือตอนอ่านใต้ต้นไม้ไปหยกๆ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเหลือเกินที่สะเพร่าเก็บของไม่หมด คงเป็นเพราะมัวแต่คุยเล่นหัวกับธัศวรางค์เพลินไปหน่อย

หญิงสาวขี่รถเข้ามาจอดตรงที่เขาให้จอด แล้วเดินไปยังที่ปูเสื่อนั่งอ่านหนังสือ ตรงจุดนี้ไม่มีใครมานั่ง มันเย็นมากแล้ว ผู้คนไปไหว้พระที่วัดพระมงคลบพิตรซึ่งอยู่ติดกันและนักท่องเที่ยวก็เดินซื้อของฝากกันก่อนกลับบ้าน รศิยาเดินดูจนทั่วก็ไม่เห็นมีอะไรตกอยู่

“หาอะไร”

เสียงห้าวที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวสะดุ้งตกใจ รีบหันขวับไปมอง ร่างสูงสมาร์ตของคนที่รศิยาไม่เคยคิดว่าจะเป็นเขาเดินมาหยุดตรงหน้า ดวงตาสีน้ำทะเลเห็นได้ชัดในระยะใกล้ รศิยาไม่เคยคุยและไม่เคยเห็นเขาในระยะใกล้แบบนี้มาก่อน ใบหน้าขาวทว่าคมเข้มอย่างที่รู้กันว่าหล่อจัด บนศีรษะมีแว่นกันแดดสวมอยู่ เขาสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินทับด้วยเสื้อหนังสีดำ กางเกงยีนส์สีซีด รองเท้าบู๊ทสั้นสไตล์ไบเกอร์ หญิงสาวแปลกใจที่เขามายืนอยู่ตรงหน้า... ภัศวัฒน์ ปาร์คเกอร์ หรือ พี่แพทของสาวๆ...

“หาปากกาไฮไลต์”

เอ่ยตอบออกไป ยังไม่เข้าใจว่าเขามาทักทำไม คนไม่เคยพูดจาวิสาสะกัน เรียกว่าชีวิตอยู่คนละเส้นทางเลยก็ว่าได้ รศิยาไม่เคยคิดอยากจะรู้จักคนที่แน่ใจว่าชีวิตนี้จะไม่ได้ข้องเกี่ยวกันอยู่แล้ว ไม่ได้หยิ่งแต่เป็นคนที่อยู่กับความจริง

“ที่ขี่รถออกมาตั้งไกลนี่ เพราะมาหาปากกางั้นเหรอ”

เขาเอ่ยถามทำเสียงแปลกใจระคนขบขันเหมือนว่าเป็นอะไรที่โง่และไร้ความคิดสิ้นดี รศิยาขมวดคิ้วกับโทนเสียงของเขา

“ทำไม... เกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ”

เอ่ยถามออกไปเสียงขุ่นเพราะไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับเขา มันธุระของรศิยาไม่เกี่ยวกับใครเลยสักนิด

“เปล่า แค่คิดว่าจะสิ้นคิดไปหน่อยไหม ขี่รถออกมาค่ำมืด เสี่ยงๆ เพื่อปากกาด้ามเดียว”

เขาพูดจาตรงและไม่เกรงใจว่าคนฟังจะระคายหูกับคำว่า สิ้นคิด ไม่มีใครพูดว่ารศิยาเป็นคนสิ้นคิดมาก่อนเลยในชีวิต มีแต่คนบอกว่า คิดละเอียดรอบคอบ คิดเยอะ และคิดนาน

“ตั้งหลายบาท เพิ่งซื้อใหม่”

หญิงสาวตอบเสียงห้วน เดินวนรอบต้นไม้ ก้มหน้าหา ทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ไปนั่งแถวนั้น แต่เผื่อใครจะเตะมันไปไกลกว่าจุดที่ได้นั่งอยู่เมื่อชั่วโมงก่อน

“กี่บาท เดี๋ยวซื้อให้สิบด้ามเลย”

ภัศวัฒน์พูดเสียงกลั้วขำ กอดอกมองคนที่เดินก้มหน้าหาปากกา ชายหนุ่มไม่คิดว่าคนที่มีลักษณะซีเรียสจริงจังกับทุกสิ่งทุกอย่างจะมีมุมเหลวใหลไร้ความคิดแบบนี้

“ไม่จำเป็น!”

หญิงสาวเอ่ยเสียงเข้มไม่สนใจเก็บความไม่พอใจ ไม่ชอบคนที่เป็นกลุ่มแก๊งเป็นทุนอยู่แล้วจึงไม่รู้ว่าจะต้องพูดดีเสแสร้งให้เสียเวลาไปทำไม

รศิยาหันไปมองรอบตัว สถานที่เริ่มเปิดไฟสีเหลืองส้มที่ใช้ส่องเป็นไฮไลต์ให้เหล่าโบราณสถานดูสวยงามดุจมีมนตร์ขลังให้จ้องมองอย่างน่าอัศจรรย์ไม่รู้เบื่อ มองเห็นพระปรางค์เจดีย์วัดพระรามฝั่งตรงกันข้าม เยื้องกับคุ้มขุนแผน ดูสวยงามเกินคำบรรยาย

รศิยาไม่รู้ว่าภัศวัฒน์มายังไง ไม่เห็นมอเตอร์ไซค์ของเขาในบริเวณนี้ ตรงที่จอดที่รศิยาจอดซึ่งอยู่ไม่ไกลก็มองไม่เห็น ถึงแม้ไม่ได้รู้จักกันแต่ใครๆ ก็รู้ว่าภัศวัฒน์ขับฮาร์เลย์เดวิดสันคันเท่ หรือไม่ก็ขับรถเก๋งสปอร์ตสองประตูสีดำ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นมอเตอร์ไซค์มากกว่า

รศิยาเดาว่าเป็นเพราะเขาชอบโชว์ออฟ พาสาวๆ ซ้อนหลังขี่ชอปเปอร์โฉบไปโฉบมารอบเกาะเมือง ถึงแม้รศิยาจะไม่ได้อยู่ในแวดวงของเขาและพวกนักศึกษาสาวไฮโซทั้งหลาย แต่ก็ได้ยินตามที่เขาพูดกันนั่นแหละ เรื่องข่าวซุบซิบนั้น ภัศวัฒน์มักเป็นหัวข้อข่าวให้คนพูดถึงอยู่บ่อยๆ

หญิงสาวคิดว่าคงไม่เจอแล้วล่ะ ยอมตัดใจเดินกลับไปที่มอเตอร์ไซค์ ไม่สนใจหันกลับไปมองร่างสูงว่าเขาจะไปทางไหนต่อ รศิยาขึ้นนั่งแล้วสตาร์ทรถ รถรุ่นสิบปี สตาร์ทเท้าอย่างเดียว รศิยาคิดในทางบวกว่าดีต่อขา ได้ออกกำลังไปในตัว

รศิยาสตาร์ทอยู่สามครั้งมันยังไม่ติด ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับมอเตอร์ไซค์ของพ่อคันนี้ จึงไม่ได้แปลกใจอะไร สตาร์ทไปเรื่อยๆ คิดว่าเดี๋ยวมันก็ติดเองเหมือนที่ผ่านมา

แต๊บ! แต๊บ! แต่บ! ต็อก! ต็อก! ต็อก!

เสียงเหมือนจะติดแต่ก็ไม่ยอมติดเสียที รศิยาชักเริ่มเหนื่อยจึงหยุดพักขาก่อน

“รถเป็นอะไร”

เสียงราบเรียบเอ่ยถามด้านหลัง รศิยาหันมามอง คิดว่าเขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไม่คิดว่าจะยังอยู่แถวนี้

“ไม่รู้ มันไม่ติด” เอ่ยบอกเขา แล้วเริ่มสตาร์ทใหม่

ภัศวัฒน์ยืนล้วงกระเป๋าดูคนตัวบางสตาร์ทรถอยู่นานแล้ว ทีแรกว่าจะเดินหนี แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนสตาร์ทอยู่นานรถก็ไม่ยอมติดเสียทีจึงเปลี่ยนใจยืนดูอยู่ห่างๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้