บทที่ 4 คนละเส้นทาง

“ลงไป จะสตาร์ทให้”

เขาเอ่ย รศิยายังไม่ยอมหยุด เพราะไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณใคร โดยเฉพาะคนคนนี้

“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”

เอ่ยแล้วก็สตาร์ทรถต่อ ภัศวัฒน์ยักไหล่ ล้วงกระเป๋ามองดู รอว่าเจ้าหล่อนจะหมดแรงตอนไหน ไม่คิดว่าคนที่เขาเห็นตลอดเวลาสามปีที่เรียนที่สถาบันเดียวกัน คณะเดียวกันจะดื้อเงียบและรั้นเป็น ท่าทางเป็นเด็กเรียนและไม่สุงสิงกับใครทั้งนั้น น่าจะหัวอ่อนและกลัว แต่เมื่อมาเห็นในระยะใกล้ภัศวัฒน์รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนมีธาตุแข็งแกร่งอยู่ภายใน แต่ยังไงก็เป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับเขา

“เหนื่อยหรือยัง ถ้าเหนื่อยก็ลงไป อยากจะอยู่ที่นี่ทั้งคืนหรือไง”

ชายหนุ่มเอ่ยหลังจากที่ปล่อยให้คนดื้อสตาร์ทรถอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ห้านาที

“ถ้าไม่ติดก็ไปรถตุ๊กตุ๊กได้ ไม่เห็นยากอะไร”

รศิยาหันมาพูดกับเขาเสียงห่างเหิน ไม่รู้ว่าทำไมเขายังอยู่ แม้มันจะค่ำแล้ว แต่บริเวณนี้ก็ยังมีผู้คนเดินประปราย รถราวิ่งผ่านหน้าคุ้มไม่ขาดสาย ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยสักนิด

“ก็ตามใจ”

เขาเอ่ยแล้วยักไหล่อีกครั้ง ร่างสูงเดินหันหลังห่างออกไป รศิยาจึงหันมาสนใจรถอีกครั้ง ตั้งหน้าตั้งตาสตาร์ทมันต่อไป มันเคยเป็น บางทีอาจจะเป็นหัวเทียนรถ รศิยาก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่าเปลี่ยนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

หญิงสาวลงจากมอเตอร์ไซค์เปิดเบาะรถเพื่อเอากระเป๋าเครื่องมือขนาดเล็กที่มีติดอยู่กับรถ จะเอาหัวเทียนออกมาดู รัศยศเคยสอนว่าให้เอากระดาษทรายขัดถูตรงหัวของมันดู

“รถเป็นอะไรครับน้อง”

เสียงผู้ชายเอ่ยทักขึ้นด้านหลัง รศิยาเงยหน้าขึ้นมามองจากท่านั่งยองๆ ข้างรถ กลุ่มผู้ชายสามคนยืนอยู่ รศิยาหันไปมองรอบๆ อย่างระวัง ตรงจุดนั้นไม่มีใครเดินมาใกล้ มีเดินอยู่นอกรั้วคุ้มฯ ถ้าหากเกิดอะไรขึ้น รศิยาก็ร้องเสียงดังได้ น่าจะมีคนได้ยิน

“สตาร์ทไม่ติดค่ะ”

เอ่ยตอบแล้วลุกขึ้นยืน ถือประแจไว้ในมือแน่น รศิยามองดูใบหน้าที่มีหนวดของพวกนั้น ไม่ใช่นักศึกษา เป็นคนทำงานแล้ว ใส่เสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาดหัวเข่ารองเท้าแตะ

“ไหนพี่จะช่วยดูให้”

คนที่พูดเมื่อครู่เอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มาก รศิยารีบถอยหลังกรูด พวกมันอีกสองคนก็เดินมาล้อม

“มีอะไรกันหรือเปล่า”

เสียงห้าวเอ่ยขึ้นด้านหลัง ทำให้พวกมันหันไปมอง คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้ม

“เฮ้ย อย่ายุ่งน่า คนเขากำลังคุยกันอยู่”

มันเอ่ย ภัศวัฒน์นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ตอนที่เห็นพวกมันเดินมา เขาเดินกลับมาเมื่อพวกมันหยุดอยู่ที่รศิยากำลังสตาร์ทรถ ภัศวัฒน์ไม่พูดอะไรมาก เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป และถ่ายคลิปไว้

“จริงเหรอคุณ รู้จักพวกนี้หรือเปล่า”

ภัศวัฒน์ถามรศิยา หญิงสาวรีบส่ายหน้า พวกมันชักสีหน้าไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เดินส่ายอาดเข้ามาหาและล้อมเขาไว้ ร่างผู้ชายไทยที่เตี้ยกว่าเขาทั้งสามคน

รศิยาหัวใจเต้นแรงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า มันเหมือนคนกำลังจะมีเรื่องกัน

“มึงเสือกอะไร อยากโดนเสียบเรอะวะ ดีเหมือนกัน กูไม่ได้ออกแรงมาหลายวันแล้ว เฮ้ย จัดให้มันหน่อยว่ะพวกเรา”

เสียงไอ้คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มพูดเสร็จ สามร่างก็กรูเข้าหาภัศวัศฒ์ ชายหนุ่มระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว จึงก้มหลบหมัดจากไอ้คนแรกแล้วส่งกำปั้นพุ่งเข้าหน้าท้องของไอ้คนที่สอง ภัศวัฒน์หมุนตัวหนีก่อนที่หมัดของไอ้คนที่สามจะถูกร่าง เขายกเท้าตวัดใส่ขามัน

การตะลุมบอนก็เกิดขึ้นอุตลุดตรงหน้าของรศิยา หญิงสาวรีบล้วงโทรศัพท์มาเพื่อโทรหาตำรวจ หัวใจเต้นแรง เห็นมวยหมู่สามรุมหนึ่งต่อหน้าต่อตาอย่างไม่เคยเห็นระยะใกล้และมันเกี่ยวข้องกับรศิยามาก่อน

ร่างสูงกว่ามาตรฐานชายไทยของภัศวัฒน์เคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่เขาก็โดนไปหลายหมัดเพราะอัตรากำลังสามรุมหนึ่งนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจอหมัดและเท้าเสียเลย ส่วนพวกมันก็สะบักสะบอมอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะโดนคนคนเดียวจัดให้ได้มากขนาดนั้น

“ตำรวจมา!”

รศิยาร้องตะโกน ทำให้พวกที่กำลังต่อยกันอยู่หยุดชะงัก เสียงไซเรนของตำรวจดังใกล้เข้ามา

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึงไอ้หรั่ง! กูจำมึงได้ มึงเจอพวกกูอีกแน่”

ไอ้หัวหน้ามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแค้น เลือดไหลกบปากมันไม่หยุด พวกมันรีบพากันวิ่งหนีหายไปด้านหลังที่มืดสลัว ภัศวัฒน์ใช้หลังมือเช็ดมุมปาก รศิยายืนถือประแจแน่น ไม่รู้จะทำยังไง

“จะยืนอยู่อีกนานไหม”

เขาเอ่ยแล้วก็เดินมาคว้าแขนรศิยาพาเดินลิ่วไปที่รถชอปเปอร์ของเขาซึ่งจอดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

“จะไปไหน กุญแจรถฉัน”

รศิยาเอ่ยเสียงตระหนก ภัศวัฒน์ไม่พูดอะไร รีบก้าวยาวกลับไปล็อกรถให้รศิยาแล้วดึงกุญแจมาส่งให้ เขาขึ้นนั่งควบมอเตอร์ไซค์คันใหญ่หยิบหมวกกันน็อกสีดำมาใส่ทันที

“ขึ้นมาสิ”

เอ่ยสั่งเมื่อรศิยายังคงยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงลงจากรถอีกครั้ง ไม่พูดอะไรมาก มือใหญ่ยกร่างบางของรศิยาให้ขึ้นนั่งบนเบาะ จากนั้นเขารีบขึ้นควบมอเตอร์ไซด์ สตาร์ทเครื่องและขี่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว รศิยาไถลไปชนแผ่นหลังของเขาเข้าอย่างแรง คางชนปึ่กไปกับไหล่หนา เขาขับเข้าโค้งอย่างเร็วไม่ยอมแตะเบรก รศิยารีบกอดเอวเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติตามสัญชาตญาณ ไม่เคยซ้อนท้ายรถชอปเปอร์มาก่อนไม่รู้ว่าต้องจับที่ไหน เบาะรถของเขาก็มีที่นั่งนิดเดียวแถมมีกระเปาะอะไรอยู่ตรงท้ายอีกด้วย

“หมวกอยู่ในกระเป๋าข้างหลัง ใส่ซะ”

เสียงห้าวหันมาบอก รศิยาก็รีบทำตาม กว่าจะเปิดและกว่าจะหยิบหมวกกันน็อกมาใส่ได้ก็ทุลักทุเลเต็มที

เมื่อใส่เรียบร้อยแล้วก็มองไปรอบตัว รถขับออกนอกเมือง ไม่ได้ไปยังหอพักของรศิยา

“ไปไหน”

หญิงสาวเอ่ยถามคนขับเสียงตกใจ เขาขับเร็ว แต่คิดว่าคงไม่เกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เพราะคงไม่เสี่ยงให้ตำรวจตามแน่ ไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น

“บ้าน” เสียงห้าวตอบ จากนั้นก็เพิ่มอัตราเร็วเมื่อรถขับสู่ถนนนอกเกาะเมือง