บทที่ 1 ตอนที่ 2/4

เซี่ยอวิ๋นหลับตาลงครึ่งหนึ่ง เขาสัมผัสได้ว่าท่วงทำนองที่กำลังลูบไล้ไปตามผิวเนื้อของเขาจนขนกายลุกชัน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งก่อตัวขึ้นที่กึ่งกลางลำตัว ความอึดอัดภายใต้ชุดไหมสีครามเริ่มทวีความรุนแรง ทุกครั้งที่ฮวาหลิงเน้นน้ำหนักนิ้วลงบนสายพิณหนักๆ มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่านางกำลังบีบเค้นความรู้สึกส่วนลึกของเขา

“อึก...” เซี่ยอวิ๋นลอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปว่า หากปลายนิ้วเหล่านั้นมิได้กรีดกรายอยู่บนสายพิณ แต่กำลังหยอกล้ออยู่บนร่างกายของเขา... ความรัญจวนนั้นจะยอดเยี่ยมเพียงใด

ฮวาหลิงขยับกายเล็กน้อยตามจังหวะเพลงที่เริ่มเร่งเร้า ทรวงอกอวบอิ่มของนางสะท้อนขึ้นลงเบาๆ ตามแรงขยับ ยามที่นางโน้มกายลงเพื่อกดสายพิณให้เกิดเสียงโหยหวน อาภรณ์ผ้าโปร่งสีม่วงก็เลื่อนหลุดจากบ่า เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนละเอียดประดุจน้ำนม

สายตาของนางยังคงจดจ่ออยู่กับพิณ ทว่ามุมปากกลับหยักยิ้มพรายเลือนราง นางรู้ดีว่าบทเพลงของนางกำลังแผดเผาบุรุษเบื้องหน้าให้มอดไหม้อย่างไร

จังหวะดนตรีเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับพายุฝนกระหน่ำซัดกลีบผกา ลมหายใจของเซี่ยอวิ๋นเริ่มติดขัด ภาพหลอนเริ่มเข้าจู่โจมมโนสำนึก... ภาพของฮวาหลิงที่มิได้นั่งอยู่บนแท่นบรรเลง แต่กำลังคร่อมทับอยู่บนร่างของเขา เสียงพิณแว่วเป็นเสียงครางรัญจวนที่เรียกชื่อเขาซ้ำๆ

“ใต้เท้า... ใต้เท้าเซี่ย...”

เขาเป็นขุนนางที่มีระเบียบและเย็นชามาตลอดชีวิต ทว่าสตรีผู้นี้กลับใช้เพียงเสียงดนตรีทำลายกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“พอแล้ว...” เขากระซิบเสียงพร่าในลำคอ ทว่าร่างกายกลับแข็งค้างราวกับถูกมนต์สะกด

ท่วงทำนองสุดท้ายถูกบรรเลงออกมาด้วยการสะบัดนิ้วอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั่วหอระเริงวสันต์ ฮวาหลิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมและซอกคอขาวเนียนจากการใช้แรงบรรเลง นางหอบหายใจแผ่วจนปทุมถันกระเพื่อมไหว... เป็นจังหวะที่ยั่วยวนที่สุดในสายตาของขุนนางหนุ่ม

เสียงปรบมือดังสนั่นทันทีที่ทุกคนดึงสติกลับมาได้ ขุนนางเฒ่าหลายคนถึงกับทำจอกสุราหลุดมือด้วยความเคลิบเคลิ้ม นางก้าวลงจากแท่นบรรเลงอย่างแช่มช้า ชายผ้าไหมสะบัดพริ้วตามการเยื้องกราย บรรดาเศรษฐีผู้มั่งคั่งต่างขยับตัว เตรียมจะรุมล้อมเพื่อเสนอทรัพย์สินเงินทองแลกกับการได้ร่วมโต๊ะกับนางในคืนนี้

ทว่า... รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากโต๊ะของเซี่ยอวิ๋นกลับเย็นเยียบจนหลายคนต้องชะงักฝีเท้า

ฮวาหลิงเดินตรงมายังกลุ่มขุนนางชั้นสูง นางย่อกายคารวะด้วยกิริยาอ่อนช้อยจนแทบจะเห็นยอดปทุมถันขาวเนียนรำไรจากขอบเสื้อที่กว้างลึก

“บทเพลงของแม่นางฮวาหลิง... ช่างทำร้ายจิตใจผู้ฟังยิ่งนัก เล่นเอาพวกข้าแทบจะคลั่งตายเพราะความรัญจวน” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยชมอย่างเสียไม่ได้

“เป็นเพียงการแสดงเล็กน้อยเพื่อต้อนรับวสันตฤดูเท่านั้นเจ้าค่ะ ใต้เท้าทุกท่านโปรดอย่าได้ถือสาความโศกศัลย์ในทำนองเพลงเลย”

นางเริ่มเคลื่อนกายผ่านโต๊ะของเซี่ยอวิ๋นไปอย่างจงใจ คล้ายจะเมินเฉยต่อสายตาที่กำลังแผดเผานางอยู่

หมับ!

มือหนาของเซี่ยอวิ๋นเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กบางของนางไว้มั่น ฮวาหลิงชะงัก นางค่อยๆ หันใบหน้ากลับมามองเขา ดวงตาคมซึ้งคู่นั้นดูไม่ตกใจแม้แต่น้อย

“ใต้เท้าเซี่ย... มีสิ่งใดจะสั่งสอนผู้น้อยหรือเจ้าคะ?”

เซี่ยอวิ๋นใช้มืออีกข้างยกจอกสุราขึ้นจ่อที่ริมฝีปากอวบอิ่มของนาง

“สุราจอกนี้... ข้าอยากให้แม่นางเป็นผู้ชิมให้ข้าก่อน”

ฮวาหลิงจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว นางใช้ปลายนิ้วเรียวสวยแตะลงบนหลังมือของเขาแผ่วเบา ริมฝีปากสีชาดทาบลงบนขอบจอกสุราที่เขาถืออยู่ นางจิบสุรานั้นช้าๆ โดยที่สายตายังคงเกี่ยวกระหวัดอยู่กับใบหน้าของเขา

หยดสุราสีใสไหลซึมตามมุมปาก เลื่อนผ่านคางมนและหยดลงบนร่องอกขาวผ่อง เซี่ยอวิ๋นลอบกลืนน้ำลาย ภาพที่นางลิ้มรสสุราจากมือของเขาช่างดูหิวโหยและยั่วยวนจนเขาแทบสิ้นสติ

“สุราของใต้เท้า... ร้อนแรงนักเจ้าค่ะ” ฮวาหลิงถอนริมฝีปากออกพร้อมกับใช้ปลายลิ้นสีชมพูเลียคราบสุราที่ติดอยู่ที่มุมปากอย่างเชื่องช้า “ร้อนจนข้าน้อยแทบจะสำลักความปรารถนาของท่าน”

“หากเจ้ารู้ว่าข้าปรารถนาสิ่งใด... เจ้าจะยังกล้ายืนอยู่ตรงนี้หรือไม่” เขาถามพร้อมกับกระชับข้อมือของนางแน่นขึ้น

ฮวาหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในหอชิงโหลวแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ฮวาหลิงไม่กล้าเผชิญ... โดยเฉพาะ ‘ไฟ’ ที่มาจากบัณฑิตผู้เคร่งครัดเช่นท่าน”

เซี่ยอวิ๋นปล่อยข้อมือของนาง แล้วค่อยๆ ลูบไล้จากต้นแขนขึ้นไปจนถึงหัวไหล่เนียน สัมผัสของผ้าไหมพริ้วไหวที่กั้นกลางระหว่างผิวเนื้อยิ่งทำให้จินตนาการของเขาเตลิดไปไกล

“คืนนี้... ห้องหอนพรัตน์จะเปิดต้อนรับข้าหรือไม่?” เขาถามตรงๆ โดยไม่แยแสต่อสายตาใครทั้งสิ้น

ฮวาหลิงเอียงคอเล็กน้อย ปิ่นหยกบนศีรษะแกว่งไกวส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบา “นั่นย่อมขึ้นอยู่กับว่า... ใต้เท้ามี ‘บทกวี’ ที่ดีพอจะทำให้บุปผาดอกนี้ยอมเบ่งบานให้ท่านเห็นเพียงผู้เดียวหรือไม่”

นางทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะย่อกายลาและเดินจากไป

“บทกวีอย่างนั้นหรือ... ข้าจะเขียนมันลงบนผิวของเจ้า... ด้วยริมฝีปากของข้าเอง”

เซี่ยอวิ๋นสาวเท้าตามหลังผู้ดูแลหอชิงโหลวที่ยิ้มกริ่มจนหน้าบาน ขุนนางหนุ่มวางสินจ้างเป็นทองคำแท่งบนโต๊ะโดยไม่แม้แต่จะปรายตาดู มูลค่ามหาศาลนั้นมากพอจะซื้อคฤหาสน์หรูหราพร้อมที่ดินได้ทั้งหลัง ทว่านั่นหาได้มีความหมายไม่ เมื่อเทียบกับสิทธิ์ในการครอบครองความสันโดษของฮวาหลิงในราตรีนี้

ยิ่งเยื้องกรายลึกเข้าไป กลิ่นหอมกำยานสายหนึ่งที่เขาเคยสัมผัสจากตัวนางก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้กฤษณาที่สลักป้ายหยกด้วยอักษรทองนามว่า ‘นพรัตน์’

“เชิญเจ้าค่ะใต้เท้า... แม่นางฮวาหลิงรอท่านอยู่ด้านในแล้ว” ผู้ดูแลหอเอ่ยเสียงนอบน้อมก่อนจะถอยฉากออกไปอย่างรู้ความ

เซี่ยอวิ๋นผลักประตูเข้าไป ห้องหอนพรัตน์มิได้ตกแต่งด้วยสีแดงฉูดฉาดหรืออบอวลด้วยกลิ่นแป้งราคาถูกดั่งห้องคณิกาทั่วไป ทว่ากลับวิจิตรบรรจงด้วยรสนิยมของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ ผนังห้องประดับภาพวาดทิวทัศน์ขุนเขาและลำธารด้วยฝีแปรงสุขุม บนโต๊ะไม้จันทน์มีตำราและเครื่องเขียนจัดวางเป็นระเบียบ มุมห้องมีกระถางกำยานทองเหลืองลายมังกรพ่นควันจางๆ ออกมาเป็นสายสลับซับซ้อน ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาเขาที่สุดคือ ร่างอรชรที่ประทับอยู่หลังม่านมุกโปร่งแสง

ฮวาหลิงในยามนี้ปลดอาภรณ์ตัวนอกออก เหลือเพียงเอี๊ยมไหมสีชมพูอ่อนและผ้าคลุมไหล่สีขาวบางเบาที่มิอาจปกปิดนวลเนื้อขาวผ่องได้มิดชิด นางกำลังนั่งจุดเทียนหอมเพิ่ม

“ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าน้อยคิดนะเจ้าคะ ใต้เท้าเซี่ย”

เขาก้าวเข้าไปในห้องช้าๆ แสงเทียนวับแวมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของนาง ขนตายาวงอนทอเงาลงบนแก้มใส ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ เซี่ยอวิ๋นหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางในระยะที่ลมหายใจรดกัน

“ห้องของเจ้า... ดูไม่เหมือนห้องนางคณิกา” เขาเอ่ยเสียงต่ำ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ลำคอระหง

“นางคณิกาก็เป็นคนเจ้าค่ะ... มีความชอบ มีรสนิยม และมีความลับ” ฮวาหลิงวางกรรไกรลงแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ

“แล้วความลับของเจ้าคืออะไร? การล่อลวงขุนนางด้วยบทเพลงโศก หรือการใช้ห้องนี้เป็นกับดักขังวิญญาณคนบาป?”

“ความลับของข้าน้อย... มีเพียงผู้ที่ยอมจ่ายราคาแพงมากพอเท่านั้นที่จะได้รู้เจ้าค่ะ”

นางขยับเข้าหาจนปทุมถันนุ่มหยุ่นเบียดชิดกับอกเสื้อของเขา แสงเทียนจากเบื้องหลังทำให้อาภรณ์ผ้าไหมดูโปร่งแสงจนเห็นรอยโค้งเว้าของสะโพกและเรียวขาเพรียวบางได้รางๆ ผิวของนางยามต้องแสงเทียนดูนวลเนียนประดุจหยกสลัก จนเซี่ยอวิ๋นอยากจะบดขยี้มันด้วยฝ่ามือเสียเดี๋ยวนี้

เขาเอื้อมมือไปเชยคางของนางขึ้น “ราคาที่ข้าจ่ายคือทองคำ แต่สิ่งที่ข้าต้องการแลกคืน... คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าซ่อนไว้ภายใต้อาภรณ์เหล่านี้”

ฮวาหลิงปลดสายคาดเอวผ้าไหมของตนเองออกอย่างแช่มช้า สายตาจ้องมองเขาอย่างท้าทาย เซี่ยอวิ๋นมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา ทว่าเขายังคงรักษาท่าทีของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ ก้าวเดินวนรอบกายอรชรช้าๆ ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังชื่นชมเหยื่อก่อนจะลงมือขย้ำ

“แม่นางฮวาหลิง... เจ้ายั่วเย้าข้าด้วยบทเพลงพิณยังมิพอ ยังจะใช้เรือนร่างนี้ท้าทายศีลธรรมของข้าอีกหรือ?” เซี่ยอวิ๋นหยุดลงที่ด้านหลัง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมดำขลับที่ตกลงมาปรกแผ่นหลังเนียนให้พ้นทาง