บทที่ 1 ตอนที่ 3/4

“ในเมื่อใต้เท้าจ่ายราคามาเพื่อชมบุปผา ข้าน้อยจะกล้าหลบซ่อนความงามได้อย่างไรเจ้าคะ หรือว่าบัณฑิตผู้เก่งกล้า... จะดีแต่ตำรา ทว่าขลาดกลัวที่จะเด็ดดอกไม้จริง?”

เซี่ยอวิ๋นหัวเราะต่ำในลำคอ โน้มใบหน้าลงแนบชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวบอบบางจนนางสั่นสะท้าน

“เด็ดดอกไม้นั้นง่ายนัก แต่การจะเด็ดให้ถึงรากและลิ้มรสน้ำหวานจนหยดสุดท้ายนั้น... ต้องใช้มากกว่ากำลัง”

เขาเริ่มร่ายคำเปรียบเปรยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“โบตั๋นคลาคล่ำกลางน้ำค้าง... กลีบบางแย้มรับรสสวรรค์... ภมรเมามายในแสงจันทร์... หวังรุกรานใจกลางเกสรทอง...”

คำกวีนั้นคือการประกาศก้องว่าเขาต้องการรุกรานเข้าไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดของนาง ฮวาหลิงหมุนตัวกลับมาหาเขา สายตานางพราวระยับด้วยเพลิงพิศมัย นางลูบไล้แผ่นอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าไหมพลางเอ่ยกลอนตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน

“ภมรผยองปีกบินว่อน... จะชอนไชบุปผาหาได้ง่าย... ระวังเพลิงวสันต์แผดเผากาย... มอดไหม้คาเกสร... มิคืนรัง”

ริมฝีปากของนางหยักยิ้มยั่วยวน ดวงตาฉ่ำน้ำมองสบเขาอย่างไม่ลดละ “ใต้เท้า... ท่านกล้าจะมอดไหม้ไปพร้อมกับข้าน้อยในคืนนี้หรือไม่?”

คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่เผาผลาญความอดทนจนมอดไหม้ เซี่ยอวิ๋นโถมกายเข้าประชิดนางในทันที มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวจนร่างกายทั้งสองบดเบียดกันไร้ช่องว่าง ปทุมถันนุ่มหยุ่นของนางถูกบดอัดเข้ากับแผ่นอกแกร่งจนเขาสัมผัสได้ถึงยอดอกที่แข็งเป็นไตผ่านชั้นผ้าไหมบางเบา มืออีกข้างของเขาเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้สบตากับเขาในระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น

“ข้าหาได้เพียงยอมมอดไหม้ไปกับเจ้าไม่ แต่ข้าจะเคี่ยวกรำจนเจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านที่โหยหาเพียงหยดน้ำจากข้าเท่านั้น... ฮวาหลิง”

เซี่ยอวิ๋นใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนที่ริมฝีปากล่างของนาง บังคับให้นางเผยอปากออก ก่อนจะกดจุมพิตลงไปอย่างดุดัน รสสุราที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของทั้งคู่ผสมปนเปจนกลายเป็นรสชาติที่มอมเมาสติ

ลิ้นร้อนของเซี่ยอวิ๋นรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำอย่างถือสิทธิ์ ตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง ดูดซับความหวานและเสียงครางอื้ออึงในลำคอ ฮวาหลิงขยุ้มคอเสื้อของเขาแน่น ร่างกายอ่อนระทวยภายใต้สัมผัสที่จาบจ้วงแต่นุ่มนวลนั้น

เซี่ยอวิ๋นถอนริมฝีปากออกช้าๆ เลื่อนลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่น เขาขบเม้มผิวเนื้ออ่อนบริเวณชีพจรจนเกิดรอยแดงจางๆ

“อา... ใต้เท้า...” ฮวาหลิงเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัส มือของนางเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและไหล่หนาของเขาอย่างลืมตัว

เซี่ยอวิ๋นเลื่อนมือจากเอวขึ้นมากุมยอดอกอวบอิ่ม เขาบีบเค้นความนุ่มหยุ่นนั้นจนฮวาหลิงส่งเสียงครางพร่าออกมา อาภรณ์ผ้าไหมลื่นไถลลงไปกองอยู่ที่เอวอย่างแช่มช้า ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อประดุจกลีบดอกท้อชูชันล่อตา ท้าทายให้ภมรหนุ่มเข้าลิ้มลอง เซี่ยอวิ๋นใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นครอบครองยอดอกข้างหนึ่ง แรงดูดดึงที่หนักหน่วงสลับเบาทำให้นางแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวเล็กของนางขยุ้มลงบนกลุ่มผมดำขลับของเขา บังคับให้เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น

มืออีกข้างของเขามิได้ว่างเว้น เลื่อนลงไปเบื้องล่างเพื่อรูดรั้งอาภรณ์ที่เหลือของนางให้ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น ทิ้งไว้เพียงร่างเปลือยเปล่าที่ไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิด

เขารั้งร่างของนางให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังเนียนสัมผัสกับขอบโต๊ะ เซี่ยอวิ๋นแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวสวย จับเรียวขาข้างหนึ่งของนางยกขึ้นพาดบ่าหนา เปิดเผยให้เห็นบุปผาลับที่ซ่อนเร้นอยู่ท่ามกลางดงไหมสีดำขลับ กลีบเนื้อนุ่มสีสดฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำหวานที่เริ่มหลั่งรินออกมาต้อนรับผู้รุกราน

“บุปผาของเจ้าช่างงดงามยิ่งนัก” เซี่ยอวิ๋นกระซิบพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนที่ยอดเกสรสีหวานที่ซ่อนอยู่ภายใน

“อ๊า... ใต้เท้า... อย่าแกล้งข้าน้อย...” ฮวาหลิงครางชื่อเขาเสียงพร่า ใบหน้าของนางแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำปรอยมองสบเขาอย่างเว้าวอน

เขาใช้ปลายนิ้วแยกกลีบบุปผาที่อ่อนนุ่มออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแยกสีชมพูสดที่เปียกชุ่ม ก่อนจะกดจุมพิตลงไปที่ส่วนที่ไวต่อสัมผัสที่สุด ลิ้นร้อนของบัณฑิตหนุ่มตวัดเลียรอยแยกนั้นอย่างตะกรุมตะกราม รสชาติหวานล้ำที่ปนมากับกลิ่นอายสาวทำให้เขาแทบคลั่ง เขาใช้ลิ้นรัวถี่สลับกับการดูดซดหยาดน้ำหวานประดุจภมรที่กำลังกระหายน้ำค้างกลางป่า ฮวาหลิงจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขา ร่างกายบิดเร่าไปมาตามจังหวะลิ้นที่จู่โจมอย่างไม่ลดละ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนนางแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เซี่ยอวิ๋นปลดสายคาดเอวของตนเองออก ปล่อยให้มังกรยักษ์ที่แข็งขึงดีดตัวออกมาทักทายอากาศ เส้นเลือดปูดโป่งลากผ่านตามความยาวของลำเนื้อที่ใหญ่โตเกินกว่าสตรีใดจะรับไหว ทว่าฮวาหลิงกลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว นางกลับมองสิ่งนั้นด้วยดวงตาที่ฉ่ำปรือ

ร่างอรชรค่อยๆ ทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าขุนนางหนุ่ม ท่วงท่าของนางยังคงความสง่างามดุจหงส์ที่กำลังก้มลงดื่มน้ำในสระสวรรค์ ผมดำขลับทิ้งตัวสลวยลงมาคลอเคลียหน้าขาแกร่งของเขา ฮวาหลิงช้อนสายตาขึ้นมองเซี่ยอวิ๋นผ่านม่านผมอย่างยั่วยวน ก่อนจะเอื้อมมือนุ่มนิ่มทั้งสองข้างออกไปกุมรัดแท่งหยกยักษ์นั้นไว้หลวมๆ ความบอบบางของมือสตรีเมื่อเทียบกับขนาดมังกรที่ผยองเดช ยิ่งขับเน้นความดิบเถื่อนของกามารมณ์ให้เด่นชัด

นางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดส่วนยอดที่ปูดพองซึ่งมีหยาดน้ำใสซึมเยิ้มออกมาเล็กน้อย ฮวาหลิงแลบปลายลิ้นสีชมพูออกมาตวัดเลียหยาดน้ำค้างแห่งวสันต์นั้นอย่างแช่มช้า รสชาติคาวหวานจางๆ ของบุรุษเพศทำให้ชื่อของเซี่ยอวิ๋นถูกขานในใจนางซ้ำๆ

“ใต้เท้าช่างน่าเกรงขามนักเจ้าค่ะ”

จากนั้นริมฝีปากสีชาดที่เคยร่ายบทกวีอย่างละเมียดละไม ก็เผยออกกว้างเพื่อครอบครองส่วนยอดของมังกรยักษ์เข้าสู่โพรงปากนุ่ม นางใช้ปลายลิ้นวนเวียนหยอกเย้าอยู่รอบรอยแยกที่ส่วนปลาย ก่อนจะค่อยๆ ขยับศีรษะ รูดรั้งเอาความยิ่งใหญ่ของเขาเข้าสู่ลำคออย่างลึกซึ้งเท่าที่จะทำได้

“อึ่ก... ซี๊ดดด...”

เซี่ยอวิ๋นถึงกับผงะค้าง แรงดูดดึงจากโพรงปากของฮวาหลิงนั้นช่ำชองอย่างที่เขาไม่เคยพบคู่เปรียบ ปลายลิ้นของนางไม่ได้เพียงแค่วนเวียน แต่กลับเน้นหนักในจุดกระสันและรูดไล้ไปตามแนวเส้นเลือดที่ข้างลำเนื้ออย่างจงใจ

นางเคลื่อนมือนุ่มและเรียวปากอิ่มไปพร้อมกัน สร้างจังหวะที่บีบคั้นอารมณ์จนเซี่ยอวิ๋นรู้สึกราวกับว่ามังกรยักษ์ของเขาจะแตกสลายลงในโพรงปากนุ่มของนางเสียให้ได้ ขุนนางหนุ่มทอดสายตามองภาพนางคณิกาผู้สูงศักดิ์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาปรนเปรอตัวตนของเขาด้วยความตั้งอกตั้งใจ ความภูมิใจในอำนาจและเพลิงราคะพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาเริ่มกระตุกสะโพกสอบเข้าหาปากของนางช้าๆ บังคับให้นางรับตัวตนของเขาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

ฮวาหลิงสำลักความยิ่งใหญ่จนน้ำตาคลอหน่วย ทว่านางกลับยิ่งเร่งจังหวะลิ้นรัวถี่ บดขยี้ส่วนยอดมังกรด้วยเพดานปากที่อ่อนนุ่ม จนเซี่ยอวิ๋นต้องแหงนหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างทุรนทุราย ความร้อนแรงจากการปรนเปรอด้วยปากของนางเปรียบเสมือนการสุมไฟเข้าไปในกองฟืนที่กำลังรอวันปะทุ และบัดนี้ บุปผาดอกนี้ก็ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ... พร้อมแล้วที่จะให้มังกรยักษ์รุกรานเข้าสู่ใจกลางเกสรอย่างเต็มกำลัง

เซี่ยอวิ๋นประคองสะโพกมนของนางไว้ด้วยสองมือหนา นิ้วมือของเขาฝังจมลงในหนั่นเนื้อขาวนวลราวกับจะสลักตราประทับความเป็นเจ้าของไว้บนผิวหยก สัมผัสที่ตัดกันระหว่างฝ่ามือกร้านสีทองแดงของชายหนุ่มและผิวพรรณขาวละเอียดของฮวาหลิงนั้น ช่างเป็นภาพที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในใจของบัณฑิตหนุ่มให้ตื่นเพริศยิ่งนัก

เขาหาได้เร่งรีบที่จะดับไฟราคะที่กำลังแผดเผา แต่กลับเลือกที่จะหยอกล้อกับความทรมานที่แสนหวานนั้น เซี่ยอวิ๋นจ่อส่วนหัวที่ร้อนจนขึ้นสีเข้มลงบนปากทางรักที่ชุ่มชื้น หยาดน้ำหวานที่รินไหลออกมาจากใจกลางบุปผาเคลือบฉาบไปตามลำเนื้อแกร่ง สร้างความลื่นไหลที่รัญจวนใจ ทว่าแทนที่จะกดแทรกเข้าไป เขากลับใช้ส่วนปลายที่ร้อนระอุนั้นถูไถวนเวียนอยู่รอบกลีบเนื้อนุ่มที่สั่นระริก

“อื้อ ใต้เท้า... แกล้งข้าน้อยอีกแล้วนะเจ้าคะ...” ฮวาหลิงครางประท้วงด้วยเสียงที่ขาดห้วง

“เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว ฮวาหลิง บุปผาที่งดงามเช่นนี้ หากไม่เปิดทางให้ดีเสียก่อน กลีบเจ้าอาจจะช้ำเอาได้นะคนดี”

เขาใช้ส่วนหัวมังกรกดเน้นเบาๆ ลงที่จุดกระสันเบื้องบน ลากไล้ผ่านรอยแยกสีชมพูสดที่เปียกชุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางโหยหาการเติมเต็มจนแทบคลั่ง ทว่าเซี่ยอวิ๋นกลับขัดใจนางด้วยการวนเวียนอยู่เพียงภายนอก เขาเชยคางนางขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่าเบลอด้วยกามารมณ์ของนาง

“ดูสิ... เจ้าเปียกชื้นไปหมดแล้ว ฮวาหลิง เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรกับเจ้ากันแน่” เขานิ้วมือลูบไล้หยาดน้ำหวานที่หยดลงมาตามง่ามขาของนาง แล้วนำมาละเลงลงบนยอดอกอวบอิ่ม

“ข้าน้อย... อยากให้ท่าน... เข้ามาในตัวข้าน้อยเจ้าค่ะ...”

นางอ้อนวอนพร้อมกับแอ่นสะโพกเข้าหา หวังจะให้ตัวตนที่แข็งขึงนั้นมุดหายเข้าไปในความนุ่มแน่น ทว่าเซี่ยอวิ๋นกลับขยับสะโพกหนีเพียงนิดเดียว ทิ้งให้ความว่างเปล่าเข้าจู่โจมนางจนแทบจะขาดใจ ความทรมานจากการเกือบจะได้รับแต่กลับพลาดไปนั้น รุนแรงยิ่งกว่าการถูกทอดทิ้งเสียอีก

เขาเริ่มหยอกเย้าอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้ส่วนหัวมังกรกดแทรกเข้าไปเพียงเสี้ยวหนึ่ง ความคับแน่นที่รัดรึงอยู่รอบส่วนปลายทำให้เซี่ยอวิ๋นถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก