เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม

เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม

작가:  zuey연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 평가 순위. 5 리뷰
102챕터
1.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพื่อบุรุษที่ไม่มีใจ นางถึงกับทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง แต่แล้ว...จุดจบกลับกลายเป็นความตายที่เขามอบให้ นางยังจดจำน้ำเสียงเย็นชาและสายตาที่มองมาอย่างไม่ไยดี ครานี้รู้แล้ว ความรักหาใช่ทุกสิ่ง เซี่ยหรงเหยา บุตรีจากจวนโสวฝู่ สตรีที่ถูกขนานนามว่าเป็นอันธพาลน้อยแห่งเป่ยหมิง หลังถูกชายที่รักสังหาร นางจึงได้เกิดใหม่ และคิดจะถอยห่างจากตัวหายนะเหล่านั้น ใช้ชีวิตให้ดี...เพื่อจะได้ไม่ถูกถูกตีตายเหมือนชาติที่แล้วอีก ทว่า...พี่ชายของมู่หรงจ้าน ที่ได้ยินนางเล่นกู่ฉินครั้งแรก กลับตามติดนางไม่ห่าง คิดจะใช้ชีวิตไปวันๆ กลับต้องพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก แต่หลังจากได้ใกล้ชิดชายหนุ่มผู้นั้น นางพบว่าเขาช่างแตกต่างจากน้องชาย และยามนี้ คนผู้นั้นได้เริ่มจริงจังกับนางแล้ว

더 보기

1화

สิ้นหวัง

「奥様、金庫から離婚届をお持ちしました」

結婚5周年の記念日、レストランの個室で、秘書は離婚届を鹿乃の前に差し出した。

5年前、小笹社長と奥様が婚姻届を提出したあの日、

小笹社長は誠意を示すため、自ら離婚協議書を用意し署名し、それを金庫にしまった。

「もし自分が浮気したら、いつでもこの離婚届にサインしていい」

それが彼の約束だった。

鹿乃は迷いなく署名した。

そして、向かい側の空席を見つめ、寂しげに目を伏せた。

「この離婚届を小川弁護士に渡して。それから、ホテルをひとつ予約して、結婚式場の準備を進めておいて」

秘書は一瞬固まった後、おずおずと聞いた。

「新郎新婦のお名前は、どなたに......?」

「小笹伸と、木暮深雪に」

沈黙が数秒流れた。

木暮深雪。それは、小笹社長の初恋の相手だ。

秘書は唇を噛みしめ、声を震わせてなお問いかけた。

「奥様、結婚式は何日後に?」

鹿乃はゆっくりと窓の外に視線を向けた。

1時間続いた青い花火が、ようやく燃え尽きて空に一行の文字を残して消えていく。

『小笹伸&新川鹿乃、結婚5周年おめでとう』

視線を戻して、唇をそっと結ぶ。

「7日後に。それと、その日のノルウェー行きの航空券を一枚取っておいて」

「ノルウェー......ですか?」

秘書は驚き、ためらいながらも言葉を続けた。

「奥様......本当にそれでいいのですか?もう一度、よくお考えに......」

5年前、結婚届を出したあの日。

小笹社長が用意した離婚協議書のほかに、ノルウェーに住む彼女の両親から小笹社長に課せられた条件があった。

娘がこの結婚で傷つき、ひとりで実家に戻ることになった時には、

伸は一生、ノルウェーの地を踏むことを許されない。

それはつまり、伸が二度と彼女に近づくことも、やり直す機会も与えられないことを意味していた。

「考え直すつもりはないわ」

鹿乃はゆっくりと首を振った。

7日後、

それはちょうど、彼女の誕生日だった。

彼女はその日、伸のもとを離れノルウェーへ行く。

そしてその日に、彼と深雪の結婚式を用意してやるつもりだった。

二人を祝福して、自分は姿を消す。

秘書が出ていった後、鹿乃のスマホがふいに振動した。

画面に通知が浮かび上がる。

それは、伸が会社の公式アカウントから投稿したものだった。

一面の青い花火の写真。

そして彼女へのメンション付きで、

『鹿乃、結婚5周年おめでとう。永遠に君を愛してる』

投稿からわずか数十秒で、コメント欄は999+に達した。

「羨ましい......!林能城の今夜の花火、やっぱり小笹社長が奥様のために打ち上げたんだ!」

「結婚して5年......毎年こんなに堂々と愛をアピールするなんて......」

「去年、小笹社長が全身麻酔の手術を終えて病室に戻った時、まだ完全に意識が戻ってない状態で奥様を見て真っ先に言った言葉は『君は胃が弱いんだから、ちゃんと昼ご飯食べたか?』だったって......看護師さんたち、泣いちゃったって聞いたのよ......」

そのコメントの中に、伸が返信した一言があった。

『鹿乃は俺の妻だ。彼女を愛し、甘やかし、守り抜き、平穏無事な人生を送らせてやることが、夫である俺の責任だ』

その返信の下は、羨望の叫びで埋め尽くされた。

だが、その羨望の対象である鹿乃は、今。

ただ無表情に目の前の空席を見つめていた。

確かに、二人の間には愛があった。

7年間付き合って、一度も喧嘩などしたことがなかった。

伸は、金も、名誉も、愛も、すべて彼女に注いでくれた。

けれど、ひと月前。

伸が出張に出ていたその夜。

鹿乃は、彼の裏切りを知った。

その夜、伸から送られてきたボイスメッセージ。

再生すると、聞き慣れない女の声が流れてきた。

「帰国して六ヶ月、ちょっと指を動かしただけで彼はもう私のもの」

「今夜、彼が私のために用意した青い花火。青は好きじゃないから、無駄にしないように、あなたたちの結婚記念日の時までとってあげる」

その時はまだ、その女性が誰なのかわからなかった。

だが、2週間前のパーティー。

伸は、その女を連れて現れた。

「遠い親戚の従妹」だと紹介しながら。

木暮深雪。

華奢で整った顔に、無邪気な笑顔を浮かべて、鹿乃に手を振った。

「こんにちは!帰国して半年ちょっと経つけど、ようやく義姉さんに会えましたね」

その声を聞いた瞬間、

あの夜のボイスメッセージが脳内でよみがえる。

あまりの衝撃に、何も考えられなくなった。

パーティーを早々に抜け出し、夜遅く。

伸が帰宅したその時。

鹿乃のスマホに、また見知らぬ番号からメッセージが届いた。

「今夜の屋上、最高だったよ。興奮しすぎて我慢できなくて、元カレの体に爪痕いっぱいつけちゃった♡」

「でもさ、やっぱり私の元カレはすごいよね。あの腰の動き......電動マシーンかと思ったよ」

酔いつぶれてベッドに倒れている伸。

開いたシャツのボタンの隙間から覗く胸元に、無数の赤い引っ掻き傷。

そして彼が着ている白いシャツは、

去年の結婚記念日に彼女が特注したペアシャツの男性用だった。

襟元には、彼女が一針一針縫った「Husband」の刺繍。

そのシャツを受け取った夜。

伸は感極まったように彼女の手を握り、こう約束した。

『このシャツを着るたび、他の女には絶対近づかないって、自分に言い聞かせる。俺は君だけを想うから』

けれど今、その「Husband」の刺繍の上には、艶やかな赤い口紅の跡が残っていた。

そして今日——5周年の結婚記念日。

彼女はレストランに先に着いていた。

しかし、5分経っても彼は来ない。

その時、彼から電話が入った。

「今サプライズを用意してるんだ。一緒に食事できなくてごめん。先に一人で花火を見てて」

電話はそれだけで切られた。

2分後、彼から送られてきた写真。

そこに映っていたのは、

深雪と共に、キャンドルディナーを楽しんでいる伸の姿。

花とワインに囲まれ、甘くロマンチックな空間。

今頃、SNSに投稿された「永遠に愛してる」のメッセージも、

深雪の膝枕に甘えながら打ったものなのだろうか。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Nattery
Nattery
สนุก ครบรส มีคำผิด มีตอนซ้ำ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-13 10:11:26
0
0
P JR
P JR
สนุกมากค่ะ แต่บทแรก "สิ้นหวัง" ลงผิดนะคะ ซ้ำกับบทแข่งยิงธนู เลยไม่รู้ว่า นางเอกสิ้นหวังยังงัยก่อนย้อนกลับมา
2026-05-12 09:51:32
0
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
ติดตามทุกเรื่องสนุกค่ะ ไม่อัพต่อแล้วหรือคะ
2026-03-26 02:30:06
0
0
Zuey
Zuey
ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ ......
2026-03-01 02:13:34
2
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
ยินดีค่ะ มาแล้วววว
2026-02-28 20:42:47
1
0
102 챕터
สิ้นหวัง
“องค์รัชทายาทเพคะ พระองค์ยินดีจะช่วยหม่อมฉันเอาชนะคนเหล่านั้นหรือไม่” เสียงของนางอ่อนหวานแต่มั่นคง ทุกสายตาในลานฝึกต่างหันมาจับจ้องยังหญิงสาว พี่ชายของนางที่ได้ยินน้องสาวแสดงความขวัญกล้า เขาถึงกับอ้าปากค้างส่วนมู่หรงฉางชิงทำเพียงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววบางอย่างที่ไม่มีใครอ่านออก“แน่นอน...เปิ่นไท่จื่อย่อมไม่ปฏิเสธคำขอของเจ้า” คำตอบนั้นทำให้คนที่อยู่ในลานฝึกต่างเงียบกริบ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะดังขึ้นอีกครั้ง เพราะการแข่งขันครั้งนี้ ดูท่าจะไม่ธรรมดาเสียแล้วคำพูดของชายหนุ่มแม้จะทำให้ใบหน้าของเซี่ยหรงเหยาร้อนผ่าว แต่หญิงสาวก็ยังคงรักษาท่าทีได้อย่างสง่างาม ดวงตาคู่งามนิ่งสงบ ริมฝีปากบางยกยิ้มราวกับไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่ในอก หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาข้างนอกสืออีที่ยืนอยู่ด้านนอกลานฝึก มองภาพนั้นแล้วส่ายหน้าเบาๆ“ครั้งก่อนเป็นพี่ชายที่ใช้องค์รัชทายาทเพื่อจัดการกับตวนอ๋อง ครั้งนี้เป็นน้องสาว...คนสกุลเซี่ยนี่ช่างใจกล้ายิ่งนัก” แม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่กลับรู้สึกชื่นชมพวกเขาในใจ“เจ้ากล้าใช้เขาลงแข่งกับตวนอ๋องได้อย่างไร” ว่านหนิงอวิ๋นกระซิบถามเสียงเบา เพราะกลัวว่ารัชทายาทหนุ่มจะได้ยิน“ข
더 보기
เกิดใหม่
ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความสิ้นหวัง ความรู้สึกหลากหลายเริ่มประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ดวงวิญญาณโปร่งแสงหลับตาลงช้าๆความอบอุ่นสายหนึ่งพลันห่อหุ้มร่างกาย มันทั้งอบอุ่นและให้ความสงบ กระทั่งได้ยินเสียงพูดคุยดังแว่วเข้ามาในหู ดวงตาสองข้างพลันเปิดขึ้น“นี่...เราจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือ หากว่านางเกิดจมน้ำขึ้นมาจริงๆ พวกเราคงไม่สามารถแบกรับความผิดเหล่านี้ได้หรอกนะ” นั่นเป็นประโยคพูดคุยที่คุ้นหูมาก คล้ายกับนางเคยได้ยินที่ใดมาก่อนเซี่ยหรงเหยาหันขวับไปยังสตรีที่กำลังกระซิบข้างหู“ว่านหนิงอวิ๋น!!...” หญิงสาวอุทานอย่างตกใจเพราะสหายร่วมสำนักศึกษาผู้นี้ของนาง ได้ตายไปแล้วเมื่อปีก่อน จากอุบัติเหตุรถม้าตกลงไปในหน้าผา แม้แต่ร่างของนางก็หาไม่พบอุบัติเหตุครั้งนั้น ทำเซี่ยหรงเหยาเสียใจจนล้มป่วยไปหลายวัน เพราะว่านหนิงอวิ๋น เป็นสหายที่สนิทกับนางที่สุดในสำนักศึกษา และครอบครัวของทั้งสองเอง ก็มีสัมพันธ์อันดีต่อกันเพราะสหายร่วมสำนักศึกษาผู้นี้ของนาง ได้ตายไปแล้วเมื่อปีก่อน จากอุบัติเหตุรถม้าตกลงไปในหน้าผา แม้แต่ร่างของนางก็หาไม่พบอุบัติเหตุครั้งนั้น ทำเซี่ยหรงเหยาเสียใจจนล้มป่วยไปหลายวัน เพราะว่านหนิงอวิ
더 보기
พบสหายรักอีกครา
“ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านที่สั่งสอนและเข้มงวด แต่ฝีมืออ่อนด้อยของศิษย์ ยังต้องเรียนรู้จากท่านอาจารย์อีกมาก ไหนเลยจะกล้ารับคำชม”หญิงสาวยอบกายลงอย่างอ่อนน้อม ท่าทีถ่อมตนของนาง ทำอาจารย์อวี๋ซินนึกชื่นชมในใจ“นี่! เจ้ายังเป็นเซี่ยหรงเหยาอยู่หรือไม่ เหตุใดเล่นกู่ฉินได้ไพเราะเพียงนั้น” ว่านหนิงอวิ๋นเขย่าร่างเซี่ยหรงเหยาไปมาด้วยความตื่นเต้น“เจ้าโง่...คนที่เคยคลั่งรักราวกับคนบ้า เมื่อใดที่ตาสว่างก็มักเก่งกาจขึ้นเสมอ” หญิงสาวเชิดปลายคางขึ้น พร้อมเอ่ยด้วยท่าทีโอ้อวด ทว่าว่านหนิงอวิ๋นกลับมองมาด้วยสีหน้างุนงง“เจ้าพูดอันใด! ข้าฟังไม่รู้เรื่อง”“เปล่าไม่มีอะไร ต่อไปเป็นทีของเจ้าแล้ว” หญิงสาวพยักพเยิดไปยังอาจารย์อวี๋ที่ชี้ไม้เรียวมาที่นาง“ข้าหรือ! ...ไม่นะ! สหายทรยศ! ข้าขอประณามเจ้า” หญิงสาวที่ถูกเลือกไปทดสอบฝีมือเป็นคนต่อไปคือ ว่านหนิงอวิ๋น และเป็นเซี่ยหรงเหยาที่ดันนางให้เดินออกไปยังด้านหน้าห้องทุกคนต่างหัวเราะสตรีทั้งสองที่กำลังยื้อยุดกันไปมา และเป็นไปตามคาด ว่านหนิงอวิ๋นถูกตีมือไปหนึ่งครั้ง เพราะนางเล่นได้ห่วยจริงๆ“เจ้าสหายทรยศ! ฝากไว้ก่อนเถอะ! ฮื่ออ! มือน้อยๆ ของข้า บว
더 보기
หน้าไม่อาย
“เจ้าถามข้า ข้าก็ตอบ…แต่ไม่ได้รับปากว่าจะมอบเนื้อเพลงที่ข้าแต่งขึ้นมาเองให้กับเจ้า ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อน”สตรีทั้งสองจูงมือกันเดินออกไปนอกสำนักศึกษา ที่มีรถม้าจอดรออยู่ และในเวลานั้นเอง...สำนักศึกษาชายที่อยู่ข้างกันก็ได้เปิดประตูพอดีทำให้มีชายหนุ่มมากมายก้าวออกมาด้านนอก รวมถึงพี่ชายของหลินเสวี่ยถง นามหลินจื่ออี้ ที่ยามนี้ เดินมาพร้อมสหายอีกสองคน“พี่รอง!...”หญิงสาวเอ่ยเรียกพี่ชายเสียงแผ่ว ดวงตาแดงก่ำราวกระต่ายน้อย และท่าทางน้อยใจของนาง ทำผู้เป็นพี่ชายปวดใจ เพราะคิดว่านางกำลังถูกผู้อื่นรังแก“น้องเล็ก เกิดอันใดขึ้นกับเจ้า”“พี่รอง! ข้า…เปล่า” ชายหนุ่มตวัดสายตาไปยังสองสตรีที่กำลังยืนทำหน้างงอยู่ตรงนั้น พร้อมกับชี้นิ้วมายังพวกนางด้วยท่าทีเดือดดาล“พวกนางรังแกเจ้าหรือ!!”“เจ้าพูดอะไร ปากหรือนั้น ถ้ามีแล้วพูดแต่เรื่องไร้สาระ เช่นนั้นก็เอามาใช้แทนกระโถนฉี่เถอะ” ว่านหนิงอวิ๋นเองก็ไม่คิดยอมแพ้ พวกตนอยู่เฉยๆ กลับตกเป็นจำเลยเสียอย่างนั้น“เจ้า! ว่านหนิงอวิ๋น!”“อะไร! ทำไม! หรือพวกเจ้าต้องการทำร้ายสตรี หลินเสวี่ยถง เจ้ามีพี่ชายคนเดียวหรือ รอข้าไปตามพี่ชายของเราสองคนมาก่อน ดูว่าใครจะแน่กว่า
더 보기
การปรากฏตัวขององค์รัชทายาท
เมื่อได้ยินสรรพนามแทนตนเอง ทำทุกคนตกใจ ยกเว้นเซี่ยชิงสือและว่านอวิ๋นเซียวที่รู้ตัวตนของชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว ชายสวมหน้ากากเดินฝ่าพี่น้องเซี่ยและว่านเข้ามายืนตรงกลาง พร้อมกับเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง“ท่าน! ท่านคือพี่รองหรือ...”มู่หรงจ้านมีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด คนผู้นี้แม้ไม่ปรากฏตัวนานนับสิบปี ทว่ากลับถูกให้ความสำคัญยิ่งกว่าองค์ชายคนอื่นในราชวงศ์ อีกทั้งแดนเหนือยังเป็นที่ตั้งกองกำลังอันแข็งแกร่งที่สุด ที่เขาสร้างขึ้นด้วยสองมือ ตั้งแต่อายุสิบสองหลายคนเล่าลือว่า องค์ชายรองกลายเป็นปีศาจที่ชอบกลืนเลือดเนื้อผู้คน และอีกหลายคนกล่าวว่า...เขาคลั่งสงครามจนเสียสติทว่าหลังได้พบในวันนี้ ต้องบอกว่า...แม้องค์ชายในราชวงศ์ล้วนรูปงาม แต่เมื่อเทียบกับองค์ชายรองที่ยังสวมหน้ากากครึ่งหน้าผู้นี้แล้ว...คนเหล่านั้นยังห่างไกลจากบุรุษตรงหน้าอยู่หลายส่วนเซี่ยหรงเหยาที่ยืนเงียบตั้งแต่ต้น แอบคิดในใจโดยไม่รู้ว่า สายตาของนาง ถูกชายหนุ่มอ่านออกทั้งหมดแล้ว“ท่านอยู่ที่ชายแดนเหนือมิใช่หรือ”“ทำไม...เจ้าได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตวนอ๋องแล้ว เปิ่นไท่จื่อจึงไม่สามารถกลับบ้านตนเองได้หรือ...”“ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแปลก
더 보기
กล่าวหา
เมื่อสองสตรีปรากฏตัว เสียงสนทนาในห้องที่เคยจอแจพลันเงียบลงในบัดดลสายตาของนักศึกษาหญิงทุกคู่ ต่างหันมาจับจ้องพวกนางเป็นตาเดียว บางคนกระซิบกระซาบ บางคนแสร้งก้มหน้าอ่านตำรา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และอคติที่ซ่อนอยู่“มีอะไรก็พูดต่อหน้า ลับหลังนินทาผู้อื่นมันมีอะไรดีนักรึ” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงแรงกดดันอยู่ในที ก่อนพวกนางจะนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตัวอย่างไม่ใส่ใจนักศึกษาหญิงหลายคนรีบก้มหน้าหลบสายตา กลัวว่าตนเองจะถูกหมายหัวโดยสตรีผู้มีอำนาจแห่งตระกูลเซี่ยและว่าน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมก้มหัวให้นาง“เจ้าสองคนรังแกถงเอ๋อ แล้วยังกล้าลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่อีกหรือ” ลู่หลานหลิง หลานสาวของราชครูลู่ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักออกหน้าเป็นคนแรกเพราะมีท่านอาเป็นพระสนมตำแหน่งเสียนเฟย นางจึงไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลของสตรีทั้งสอง หญิงสาวยืนกอดอกมองมา สายตาเต็มไปด้วยการท้าทาย“ตาไหนของเจ้าเห็นว่าเรารังแกนาง” เซี่ยหรงเหยาเลิกคิ้วถาม ด้วยท่าทีเย็นชา“แต่ถงเอ๋อบอกว่าเจ้าทำให้นางขายหน้าต่อหน้าตวนอ๋อง อีกทั้งยัง เจ้าใช้อำนาจของพี่ชายรังแกนางและพี่ชายของนาง” ไป๋เสี่ยวอิง บุตรสาวของรองราชเล
더 보기
บทเพลงนี้ของผู้ใดกันแน่
อาจารย์หวงแม้จะชรา แต่สายตายังคงลึกล้ำ ชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน มีหรือจะมองไม่ออกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องวุ่นวายนี้คือหลินเสวี่ยถง และสิ่งที่นางต้องการ หาใช่ความยุติธรรม หากแต่เป็นการใช้โอกาสนี้ทำลายชื่อเสียงของผู้อื่น“ท่านอาจารย์เจ้าคะ” ลู่หลานหลิงเอ่ยขึ้น หลังจากเงียบอยู่นาน“แม้ตอนนั้นไท่จื่อจะอยู่ด้วย แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างหลินเสวี่ยถงกับเซี่ยหรงเหยา ศิษย์ร้องขอให้นางคืนบทเพลงที่นางขโมยจากถงเอ๋อคืนมา และลงโทษให้นางล้างห้องน้ำในสำนักศึกษาเป็นเวลาหนึ่งเดือน”หญิงสาวกล่าววาจาราวกับได้ตัดสินผู้ผิดแล้ว ทั้งที่อาจารย์หวงยังมิได้เอ่ยคำตัดสินใดๆบรรยากาศภายในห้องเรียนกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เสียงไม้เท้าของอาจารย์หวงเคาะพื้นดังเป็นจังหวะ เตือนให้ทุกคนรู้ว่า การพิจารณายังไม่สิ้นสุด และตัวเขานั้น...ยังมิได้ตัดสินใจว่าใครคือผู้ผิด“เจ้าบอกว่าเพลงที่ข้าเล่นเมื่อเช้าเป็นของนาง...” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ มิได้มีท่าทีหวาดกลัวความผิดใดใด“นี่สินะที่เจ้าต้องการ หลินเสวี่ยถง ร้องแรกแหกกระเชิงว่าข้ารังแกเจ้า แต่เป้าหมายที่แท้จริงก็คือบทเพลงกู่ฉินที่ข้าเล่นเมื่อเช้า”“ข้า...เปล่
더 보기
พิสูจน์
“อ้อ...เช่นนั้นแล้ว เจ้าแต่งเพลงนี้ขึ้นเมื่อใด” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยถามเสียงเย็น“ข้า...จำไม่ได้ แต่ข้าทำหายไปจริงๆ เซี่ยหรงเหยาเจ้าคืนมันให้ข้าเถอะนะ ข้าขอร้อง มันคือชีวิตของข้าจริงๆ” ท่าทีอ่อนแอและทุกข์ใจของนาง รวมถึงความเกเรของเซี่ยหรงเหยาในอดีต ทำเหล่าศิษย์สตรีเชื่อไปเกินครึ่งแล้วว่า ที่นางเอ่ยเป็นเรื่องจริง“เมื่อเช้าเจ้ายังถามข้าอยู่เลยว่า เพลงนี้ชื่ออะไร ตอนนี้กลับมาร้องเรียนว่าข้าขโมยเพลงของเจ้า! หน้าไม่อายเกินไปแล้วหลินเสวี่ยถง!”เซี่ยหรงเหยาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหตุใดตนเองไม่เคยรู้เลยว่า สตรีนางนี้จะทั้งหน้าด้านและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายเพียงนี้“ข้า!...” หลินเสวี่ยถงพูดไม่ออก“เจ้ามั่นใจหรือว่าเพลงนี้เป็นของเจ้า” อาจารย์อวี๋ถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงแรงกดดัน“เจ้าค่ะ ศิษย์ยังไม่เคยลองเล่นจริงจังสักครั้ง พึ่งแต่งขึ้นเมื่อไม่นานมานี้” นางก้มหน้าไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย“เจ้าจะบอกว่า เซี่ยหรงเหยามีพรสวรรค์ถึงเพียงนั้น ขโมยเพลงของเจ้ามาไม่นานก็สามารถบรรเลงได้อย่างชำนาญราวกับฝึกฝนมาหลายปี...แล้วเช่นนั้นเมื่อเช้า เหตุใดเจ้าไม่ทักท้วง”คำถามนั้นทำให้หลินเสวี่ยถงถึงกับสะอึกไป
더 보기
งานเลี้ยงชมดอกเหมย
“ครั้งนี้...ถือเป็นบทเรียนให้พวกเจ้า ต่อไปเมื่อคิดใส่ร้ายผู้อื่นก็ต้องคิดด้วยว่า ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร” คำกล่าวนั้นคล้ายกำลังเอ่ยเตือนหลินเสวี่ยถงกลายๆหญิงสาวยามนี้มีแต่ความอับอาย นางก้มหน้างุดมิกล้าสบตาผู้ใด โดยเฉพาะเซี่ยหรงเหยาแต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ภายในใจของหลินเสวี่ยถงก็ยังไม่คิดยอมแพ้ เรื่องนี้นางจะจดจำเอาไว้ในใจ และครั้งหน้า...จะต้องหาทางทำให้เซี่ยหรงเหยาได้รับความอับอายยิ่งกว่าที่นางได้รับในวันนี้หลังเรื่องราววุ่นวายทั้งหลายจบลง อาจารย์หวงได้สั่งให้เหล่าศิษย์หญิงแยกย้ายกันไป เซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นรีบพุ่งออกจากห้องเรียนไปก่อนใคร ตามที่เคยทำอยู่เป็นประจำ“อีกไม่กี่วันก็ถึงงานเลี้ยงชมดอกเหมยแล้ว เจ้าคิดจะเข้าร่วมหรือไม่” ว่านหนิงอวิ๋นเดินเข้ามาคล้องแขนสหายรัก พร้อมสีหน้าอยากรู้อยากเห็นคำพูดของสหายทำนางคิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง ที่งานเลี้ยง นางตามติดมู่หรงจ้าน ทั้งยังทะเลาะกับหลินเสวี่ยถง ทำให้ถูกคนทั้งงานประณาม และมองมาด้วยสายตาดูแคลนรางบางถอนหายใจเบาๆ ตนเองช่างโง่เขลานัก หลงรักบุรุษผู้หนึ่งจนหน้ามือดตามัว ไม่สนเกียรติใดใด ทำครอบครัวต้องขายหน้า“ว่าอย่างไร...เพียงงานเล
더 보기
นางหาเรื่องให้ข้าอีกแล้ว
ดวงตางามของเซี่ยหรงเหยามองไปยังเส้นทางเบื้องล่างที่ทอดยาว ไม่นานนัก...เสียงกีบเท้าม้าพลันดังขึ้นพร้อมกับรถม้าสีดำสนิทที่ประดับตราจวนแม่ทัพแล่นมาหยุดตรงหน้า สายลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนราวกับต้อนรับผู้มาเยือนม่านรถม้าถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสองพี่น้องตระกูลว่าน ว่านหนิงอวิ๋นและว่านอวิ๋นเซียวบุตรชายคนที่ห้าของแม่ทัพใหญ่แววตาของเซี่ยหรงเหยาอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อสบตากับสหายรัก ส่วนเซี่ยชิงสือเพียงยกยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“พวกเจ้ามาช้า” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบา“ไม่ช้าได้อย่างไร เจ้าตัวโง่งมของข้าถูกท่านแม่จับแต่งกายอยู่นาน กว่าจะถูกปล่อยออกจากจวน เวลาก็ล่วงเลยมาขนาดนี้” ว่านอวิ๋นเซียวเอ่ยแก้ตัว พร้อมกับหลบสายตาที่มองค้อนของน้องสาว“เอาเถอะ เรารีบขึ้นเขากันดีกว่า คนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว”เซี่ยชิงสือเหลือบมองเล็กน้อย และทันทีที่สายตาของทั้งสองสบกัน ใบหน้าของว่านหนิงอวิ๋นพลันแดงเรื่ออืมมม นางงามจริงๆ ชายหนุ่มแอบคิดในใจหลังสนทนาเล็กน้อย คนทั้งสี่ก้าวขึ้นไปตามบันไดช้าๆ โดยที่มีข้ารับใช้ติดตามด้านหลัง และเมื่อก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงที่ถูกจัดเตรียมอย่างอลังกา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status