9. เก็บข้อมูล (2)

ความรู้สึกแรกที่หลี่น่าสัมผัสได้ เมื่อจิบสุราจอกนี้เข้าไป คือความรู้สึกเด็ดที่ปลายลิ้น และได้กลิ่นแอลกอฮอล์ตีขึ้นจมูกอย่างแรง รับรู้ได้ทันทีว่าสุราไหนี้ มีฤทธิ์แรงไม่น้อย

“มีเพียงรสเฝื่อนติดคอ มิมีรสชาติอื่นผสมอยู่เลยสักนิด” หากให้นางเลือก คงมิคิดจะดื่มสุราร้านนี้อีก นางคิดว่าสตรีส่วนมากก็คงไม่ชื่นชอบรสชาติเช่นนี้

“สุราก็ต้องมีรสขมและเฝื่อน จะให้มีรสชาติใดอีก” หลี่น่าหันกลับไปมองแม่ทัพจ้าวที่ดื่มสุราลงไปอึกใหญ่ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย อย่างกับดื่มน้ำเปล่าลงไป

“ข้าเคยดื่มสุราที่มีรสชาตินุ่ม ละมุนลิ้นมากกว่านี้เจ้าค่ะ บางทีก็ไม่มีรสขมเลยด้วยซ้ำ”

“ข้ามิเคยรู้มาก่อนว่ามีสุราเช่นนั้นอยู่ด้วย ไม่ว่าแคว้นใด สุราก็มีรสชาตินี้มิใช่หรือขอรับ” รองแม่ทัพหยวนเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ เขาออกศึกสงครามมามาก ดื่มสุรามาก็หลายแห่ง แต่ไม่ว่าที่ใด สุราก็มีรสชาติเช่นนี้

“มีหลายรสชาติเจ้าค่ะ ว่าแต่พวกท่านเหตุใดจึงชอบดื่มสุราเจ้าคะ”

“ผ่อนคลายกระมัง แก้เครียด สนทนากิจธุระก็ง่าย” หลี่น่าพยักหน้าให้กับคำตอบของแม่ทัพใหญ่ เหตุผลที่คนยุคนี้ดื่มสุรา ค่อนข้างจะคล้ายคลึงกับสังคมในชีวิตก่อนของนาง

“เช่นนั้นแม่ทัพจ้าวชอบดื่มสุรารสชาติใดหรือ ขม หวาน เปรี้ยว”

“ข้ามิเคยดื่มรสชาติอื่น เปรียบเทียบมิได้”

“แต่ข้าคิดว่าสุราที่ดื่มทุกวันนี้ เฝื่อนเกินไปขอรับ ข้าจึงไม่อยากดื่มสักเท่าใด” รองแม่ทัพหยวนเอ่ยสำทับขึ้น

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน หากพบกับคราหน้า อย่าลืมทักทายข้านะเจ้าคะ อย่างไรเราก็ถือเป็นสหายกันแล้ว” หลี่น่าก้มคำนับต่อชายทั้งสอง ก่อนจะเดินออกไปจากร้านด้วยจิตใจเบิกบาน วันนี้นางได้สหายเพิ่มขึ้นมาถึงสองคน

สายตาเรียบนิ่ง มิบ่งบอกถึงความรู้สึกใด จดจ้องไปยังแผนหลังขอสตรีที่พึ่งเดินออกจากร้าน

“ท่านแม่ทัพจะเข้าทางคุณหนูเหอจริงๆ หรือขอรับ”

“มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วมิใช่หรือ” ฮุ่ยหวงมิเห็นด้วยกับการดึงผู้บริสุทธิ์มาเกี่ยวข้องสักนิด แต่ก็ขัดผู้เป็นนายมิได้ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับครอบครัวสกุลจ้าวโดยตรง

.

.

กว่าสิบวันที่หลี่น่าพยายามเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการดื่มสุราของคนในยุคสมัยนี้ ทั้งหญิงและชาย โดยการไปไล่ถามผู้คนในตลาด

“คุณหนูชอบดื่มสุราหรือไม่เจ้าคะ”

“มิชอบ ข้าคิดว่ามันขมและเฝื่อนคอมากเกินไป ทั้งข้ายังเมาง่ายอีกด้วย”

“ข้าเองก็เช่นกัน ขนาดชารสขม ข้ายังพยายามเลี่ยงเลย”

“สำหรับข้า คิดว่ากลิ่นมันเหม็นติดเนื้อติดตัวไปหน่อย แอบสามีออกมาดื่มมิได้เลย ฮ่าๆ” หลายต่อหลายเสียงพูดไปในทิศทางเดียวกัน ว่าสุรามีกลิ่นแรง ทั้งยังมีรสขมและเฝื่อนคอ สตรีที่มิเคยดื่มเป็นประจำ จะทำให้มึนเมาได้อย่างง่ายดาย

“คุณหนูทำสิ่งใดอยู่เจ้าคะ” เอินเอินนำขนมและน้ำชามาให้คุณหนูของนาง หลังจากที่พวกนางออกไปส่งผ้าให้ฮูหยินเสร็จ คุณหนูก็เอาแต่แวะถามคนนั้นทีคนนี้ที พอกลับมาถึงเรือนก็มาจดบันทึกลงบนกระดาษ

ดูที หมึกเปื้อนใบหน้าเต็มไปหมด

“ข้ากำลังดูว่าสตรีในเมืองหลวง เหตุใดจึงไม่ชอบดื่มสุรา”

“เพราะหากมึนเมาจนเสียกิริยา จะทำให้เสื่อมเสียถึงตระกูลได้” ซูเจินที่พึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับสามีและบุตรชาย บังเอิญได้ยินบทสนทนาของบุตรสาว จึงช่วยไขความกระจ่าง

“ท่านพ่อกับพี่เหิงกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม วันนี้เถ้าแก่เขามีงานไม่มาก” งานที่สองพ่อลูกไปทำ คือการยกของเข้าร้าน แม้จะได้เงินไม่มาก แต่สองพ่อลูกก็ไม่คิดจะเลือกงาน ที่ใดมีงานจ้าง พวกเขาก็ไปทั้งหมด เพราะกลัวว่าครอบครัวจะไม่มีกิน

“ว่าแต่น้องพี่อยากรู้เรื่องสุราด้วยเหตุใด”

“เพราะน้องกำลังคิดจะทำสุราขายเจ้าค่ะ” หลี่น่ากางแผนการคร่าวๆ ที่ตนเองเขียนให้ครอบครัวได้ดู

“นี่เจ้าค่ะ…เท่าที่ข้ารู้มา สุราในตอนนี้มีกลิ่นที่เหม็น รสชาติขมและเฝื่อน ทั้งยังออกฤทธิ์แรง ทำให้สตรีทั่วทั้งเมืองมิค่อยนิยมดื่มสุรา แต่ก็ใช่ว่าสตรีเหล่านั้นจะไม่อยากดื่มนะเจ้าคะ พวกนางยังบอกว่า หากมีสุราที่ไม่ขมมาก คงจะพอดื่มกินสังสรรค์กับสหายได้ ข้าจึงคิดจะทำสุราที่มีรสชาติอื่นบ้าง”

“เจ้ารู้หรือว่าต้องทำอย่างไร” เหิงเยว่ถามน้องสาว ก่อนจะหันไปสบตากับบิดา

“เอ่อ…ข้าอ่านในตำรามาแล้วเจ้าค่ะ ทำง่ายดายนัก เพียงแค่เราผสมน้ำผลไม้กับสุราเข้าด้วยกัน อยากได้สุราที่มีฤทธิ์ไม่แรงมาก ก็ใส่สุราไปเพียงนิดเดียว”

“แล้วน้ำผลไม้ที่เจ้าว่า เราจะหาได้จากที่ใดเล่าลูกแม่”

“อ่า เรื่องนั้น…” จริงอย่างที่ท่านแม่ว่า นางไม่รู้ว่าจะหาส่วนผสมต่างๆ ได้จากที่ใด ไหนจะสุรา น้ำผลไม้ น้ำเชื่อม เห็นทีการสร้างกิจการสุราหวานครานี้ จะไม่ง่ายอย่างที่นางคิด

ยังไม่ทันที่ครอบครัวสกุลเหอจะพูดคุยกันต่อ ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกดังมาจากประตูหน้าเรือนเสียก่อน

“มีผู้ใดอยู่บ้างขอรับ ข้าน้อยมาจากชานเมือง มาขอพบนายท่านเหอขอรับ”