8. เก็บข้อมูล (1)

“เอินเอิน เหตุใดคนจึงเข้าร้านนั้นมากมายถึงเพียงนี้” หญิงสาวทำคอยืดคอยาว สอดส่องดูในร้าน

“เป็นร้านขายสุราเจ้าค่ะ ในเมืองหลวงมีร้านสุราเพียงร้านเดียว เหล่าบุรุษทั้งหลายจึงพากันมาดื่มกินที่ร้านนี้”

“ร้านขายสุราอย่างนั้นหรือ” ปากบางคลี่ยิ้มกว้าง เพราะเจอสหายเก่า…? ที่คุ้นเคยกันมานาน

“เจ้าค่ะ”

“ข้าอยากชิมสุรายุคนี้เสียหน่อย” ว่าแล้วหลี่น่าก็เดินเข้าไปในร้านขายสุราทันที โดยมิได้สนใจคำเอ่ยห้ามของสาวใช้แม้แต่น้อย

“คุณหนู ไม่เหมาะเจ้าค่ะ เป็นคุณหนูในห้องหอจะไปนั่งดื่มกินไม่งามเจ้าค่ะ เห้อ!” นอกจากจะไม่ฟัง คุณหนูยังทิ้งนางไว้แล้วเดินจากไป เป็นเช่นนี้บ่าวอย่างนางจะทำอย่างไรได้ นอกจากเดินตามนายเข้าร้านไป

“เอ่อ…คุณหนูมีธุระอันใดหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อของร้าน ออกมาต้อนรับลูกค้าอย่างนอบน้อม ทว่าแขกของเขากลับเป็นหญิงสาว ที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะมานั่งร่ำสุรา เขาจึงเอ่ยถามออกไปเช่นนั้น

“ข้ามาร้านสุรา ก็ต้องมาซื้อสุราสิ”

“เช่นนั้นคุณหนูจะรับกี่ไหดีขอรับ” ได้ยินเสี่ยวเอ้อของร้านถาม หลี่น่าก็ก้มมองเงินที่พึ่งได้มาจากการส่งผ้าของมารดา

“ที่นี่ขายสุราไหละเท่าใดหรือ”

“ไหละสองร้อยอีแปะขอรับ” หลี่น่าขมวดคิ้วแน่น หากว่าซื้อเป็นไห จะต้องเสียเงินไปตั้งสองร้อยอีแปะเชียว เพราะฉะนั้นแล้ว…

“ข้าขอซื้อ 1 จอก” รอยยิ้มประจบถูกส่งออกไปยังเสี่ยวเอ้อหนุ่ม จนคนสนิทถึงกับปวดหัวขึ้นมาทันใด

“เอ่อ ท่านหมายถึง 1 ไห ใช่หรือไม่ขอรับ”

“ไม่ๆ หนึ่งจอกน่ะ จอกเล็กๆ เนี่ย ขายเท่าใดหรือ”

“เช่นนั้นขายไม่ได้หรอกขอรับ” เสี่ยวเอ้อก้มคำนับขออภัย

“เหตุใดจะขายไม่ได้เล่า หากเจ้าคิดราคาไม่เป็น ข้าคิดให้ก็ได้” หลี่น่ายังยืนกรานว่าจะซื้อสุรา 1 จอกให้ได้ แต่เสี่ยวเอ้อก็ยืนยันว่ามิอาจขายให้ได้

ระหว่างที่หลี่น่าและเสี่ยวเอ้อร้านสุรา กำลังเจรจากันอยู่ ก็มีชายร่างใหญ่สองคน เดินเข้ามาในร้าน

“ขอโต๊ะให้ข้าหนึ่งโต๊ะ” เสี่ยวเอ้อละความสนใจจากหลี่น่า แล้วมาต้อนรับชายหนุ่มทั้งสองแทน

“เชิญแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพทางนี้ขอรับ” เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเอ้อกำลังเมินเฉย ต่อคำขอซื้อสุราหนึ่งจอกของนาง หลี่น่าจึงโวยวายเสียงดังขึ้นมา

“นี่! ข้ามาก่อนนะ สุราของข้ายังไม่ได้เลย” หญิงสาวเท้าสะเอวจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มทั้งสอง หากพิจารณาดูแล้ว ชายสองคนผู้นี้แม้จะมีรูปร่างสูงใหญ่กันทั้งคู่ ทว่ากลับมีคนหนึ่งที่ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้น คิ้วเข้ม จมูกเป็นสัน ปากหยักได้รูป ทั้งยังดูแข็งแกร่งยิ่งนัก

“เจ้าดูแลคุณหนูท่านนี้ก่อนเถิด ข้ารอได้” นี่อย่างไร! ขนาดเสียงยังดูน่าเกรงขาม

“คือคุณหนูขอซื้อสุราเพียงหนึ่งจอก ข้าขายให้ไม่ได้ขอรับ”

“เหตุใดจะขายไม่ได้ เจ้าจะคิดเท่าใดก็บอกมา” หลี่น่าไม่ยอมแพ้ เสี่ยวเอ้อเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ผู้ที่ยุติการถกเถียงนี้จึงตกมาเป็นภาระของชายหนุ่ม

“หากว่าเจ้าต้องการสุราเพียงจอกเดียว ก็มานั่งกับข้า ข้าจะไม่คิดเงิน” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาว่าดังนั้น ก่อนจะเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ

หลี่น่าไม่คิดจะทิ้งขว้างโอกาสนี้ไป มือขาวจึงรีบดึงลากเอินเอินให้เดินตามไปนั่งกับชายทั้งสองทันที

“พวกท่านมีนามว่าอย่างไรเจ้าคะ ข้ามีนามว่า เหอหลี่น่า ส่วนนี่ เอินเอิน คนสนิทของข้าเอง”

“จ้าวหวังหย่ง” หลี่น่านิ่งฟัง รอให้ชายหนุ่มพูดต่อ แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีก

เท่านี้หรือ สั้นๆ ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเลยหรือ

“เอ่อ ท่านนี้เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้น นามว่า เจ้าหวังหย่ง ส่วนข้าเป็นรองแม่ทัพ นามว่าหยวนฮุ่ยหวงขอรับ” ชายร่างเล็กกว่าเอ่ยขยายความด้วยใบหน้าติดยิ้ม

“โอ้! นี่ข้าได้นั่งร่วมโต๊ะกับแม่ทัพเลยหรือ เป็นบุญยิ่งนัก วันนี้เราได้ร่วมโต๊ะกันแล้วก็ถือเป็นสหายกันได้” เสียงสนทนาดังขึ้น เรื่องที่พูดคุยก็เป็นเรื่องทั่วไป ส่วนใหญ่ก็จะเป็นหลี่น่ามากกว่า ที่เอ่ยถามบุรุษทั้งสอง นั่งพูดคุยกันได้ไม่นาน เสี่ยวเอ้อก็นำสุราและกับแกล้มมาวางที่โต๊ะ

“บ่าวรินสุราให้เจ้าค่ะ” เอินเอินเป็นเด็กรู้ความ และรู้จักปรนนิบัติผู้อื่นเช่นนี้เสมอ นางจึงทำหน้าที่รินสุราลงจอกให้ทั้งสามคน

“เจ้ามิดื่มหรือเอินเอิน แม่ทัพจ้าวเอ่ยว่าจะไม่คิดเงินเรา”

“บ่าวมิเคยดื่มเจ้าค่ะ อีกอย่างบ่าวต้องดูแลคุณหนู” หลี่น่าพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่เอินเอินพูด นางจึงไม่ได้ว่าอันใด แล้วหันมายกจอกสุราขึ้นดมกลิ่น โดยมิรู้เลยว่าการกระทำของตนนั้น ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มทั้งสอง

“หื้อ กลิ่นแอลกอฮอล์แรงมาก” สุราจอกเล็กถูกยกขึ้นดื่มทีละนิดๆ ละเมียดละไมซึมซับรสชาติของสุรา