บทที่ 2 การปรากฏตัวของเขา

          หลินซีเริ่มเดินเสิร์ฟไปตามขอบห้องโถง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินอย่างร้ายกาจ เสียงพูดคุยจอแจ เสียงหัวเราะแผ่วเบา และเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันดังก้องอยู่ในหู ตัดกับความเงียบงันในใจของเธออย่างสิ้นเชิง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมากระทบเครื่องเพชรบนเรือนร่างของแขกเหรื่อจนส่องประกายวิบวับบาดตา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหลากหลายแบรนด์ปะปนกันในอากาศจนเธอแทบมึนหัว

          ที่นี่คือโลกอีกใบ โลกที่เธอเคยเห็นแต่ในนิตยสารหรือภาพยนตร์ ผู้ชายทุกคนสวมสูทหรูหราสั่งตัด ผู้หญิงทุกคนอยู่ในชุดราตรีที่งดงามราวกับจะเดินบนพรมแดงได้ทุกเมื่อ และเธอก็อยู่ท่ามกลางพวกเขา ในชุดสาวใช้ราคาถูกที่แทบจะปกปิดอะไรไม่มิด

          หญิงสาวพยายามประคองถาดในมืออย่างเกร็ง ๆ ขนมชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่จัดเรียงอย่างสวยงามดูหนักอึ้งขึ้นมาถนัดใจ มีหลายครั้งที่เธอเกือบจะทำมันหล่นโครมลงบนพื้นพรมราคาแพง ครั้งแรกอาไท่ปราดเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ส่วนครั้งอื่น ๆ เธอก็คว้ามันกลับมาได้ในวินาทีสุดท้ายอย่างหวุดหวิด

          “โอ้...อาเป่า คุณต้องลองล็อบสเตอร์กับคาเวียร์นี่นะ”

          หญิงสาวในชุดราตรีเกาะอกสีแดงไวน์ที่ขับผิวขาวผ่องราวกับกระเบื้องเคลือบ เดินควงคู่มากับชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้ม ท่าทางของหล่อนสง่างามแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง หล่อนหยิบขนมสองชิ้นจากถาดของเธอไปโดยไม่คิดจะสบตาหรือเอ่ยขอบคุณสักคำ ขนมชิ้นเล็ก ๆ ที่มีราคาสูงกว่าค่าแรงทั้งคืนของเธอ ถูกหยิบไปอย่างไม่ไยดีราวกับเป็นของไร้ค่า หลินซีได้แต่เม้มปาก พยายามจะไม่เหลือบตามองบนขณะที่หญิงสาวส่งเสียงครางในลำคออย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มข้างกายหล่อนขยิบตาให้หลินซีก่อนจะหยิบอีกชิ้นไป เธอยิ้มตอบกลับไปอย่างฝืดเฝื่อน

          ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปยังห้องครัวเพื่อเติมของว่าง แต่แล้ว...

          จู่ ๆ ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นวาบไปทั่วสันหลัง ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา มันไม่ใช่สายตาที่มองผ่าน แต่เป็นสายตาของผู้ล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ หนักหน่วงและจงใจ มันมองทะลุเสื้อผ้า ทะลุผิวหนัง จนเธอรู้สึกเปลือยเปล่าและอึดอัดอย่างน่าประหลาด

          หญิงสาวหันขวับไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบใคร มีเพียงกลุ่มคนแปลกหน้าที่กำลังสาละวนอยู่กับวงสนทนาของตัวเอง

          หลินซี...นี่เธอคิดไปเองหรือเปล่า? บางทีอาจจะเป็นเพราะความประหม่าที่ต้องมาอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้ก็ได้

          คำได้ดังนั้นเธอจึงสรุปว่าเธอคงจะแค่คิดมากไปเอง

          “เธอโอเคไหมหลินซี?” อาไท่เดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

          เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าส่งยิ้มให้เขา

          “อืม...ว่าจะไปเติม...เอ่อ...ล็อบสเตอร์กับคาเวียร์แสนอร่อยเพิ่มสักหน่อยน่ะ” เธอขยิบตาให้อาไท่ เธอไม่รู้จริง ๆ หรอกว่ามันอร่อยสักแค่ไหนเพราะเกิดมาชาตินี้ก็ยังไม่เคยได้กิน ส่วนอาไท่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้

          “เธอน่ารักมากเลยนะ รู้ตัวรึเปล่า” เขาเอ่ยชมด้วยดวงตาที่มองมาอย่างชื่นชม

          “เอ่อ...ขอบใจนะ” เธอยิ้มตอบ ความร้อนผ่าวบนใบหน้าไม่ได้เกิดจากความประหม่าเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความรู้สึกดีใจเล็ก ๆ ปนอยู่ด้วย “เธอก็น่ารักมากเหมือนกัน...โอ๊ะ!”

          ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งสุดตัว ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของใครบางคนทาบลงบนเอวคอดของเธออย่างถือวิสาสะ

          “มากับผม”

          เสียงทุ้มลึกที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดใบหู สัมผัสของลมหายใจที่ตกระทบให้ความรู้สึกร้อนผ่าวจนขนลุกไปทั้งตัว

          “ส่งถาดนั่นให้เพื่อนคุณซะ”