กลรักกับดักซาตาน

กลรักกับดักซาตาน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-15
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
121Bab
2.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อนักเขียนช่างฝันต้องรับคำท้าของมหาเศรษฐีจอมหยิ่ง เดิมพันด้วยหัวใจ กับเกมที่กติกาเดียวคือ...ห้ามรัก เธอเชื่อในรักแท้ แต่โชคชะตากลับเหวี่ยงเธอให้มาพบกับ กู้เทียนอี้ มหาเศรษฐีผู้มองความรักเป็นเพียงเกมเย้ยหยัน เขาเสนอบทเรียนราคาแพงที่มีหัวใจของเธอเป็นเดิมพัน ปลายทางมีเพียงสองทางเลือก...โบยบินไปกับเขา หรือร่วงหล่นจนแหลกสลาย ทว่าเธอจะเอาชนะเกมที่ห้ามตกหลุมรักได้อย่างไร ในเมื่อเพียงสบตาเขาครั้งแรก เธอก็พ่ายแพ้ไปแล้วทั้งหัวใจ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

عندما وصلت ياسمين إلى مطار دولة الصَفا، كانت الساعة قد تجاوزت التاسعة بالفعل.

اليوم هو عيد ميلادها.

عندما فتحت هاتفها، تلقت مجموعة من التهاني بعيد ميلادها.

لقد تم إرسالهم جميعًا من قِبل زملائها وأصدقائها.

لكن لم تكن هناك أي رسالة من مالك فريد زوجها.

تلاشت ابتسامة ياسمين.

وعندما وصلت إلى الفيلا، كانت الساعة قد تجاوزت العاشرة مساءً.

صُدمت العمة سلوى عندما رأتها: "سيدتي، كيف أتيتِ الآن؟"

"أين مالك وسالي؟"

"السيد لم يعد بعد، والآنسة تلهو في غرفتها."

أعطتها ياسمين الأمتعة، وصعدت إلى الطابق العلوي لتجد ابنتها ترتدي بيجامتها، وتجلس على طاولة صغيرة تلهو بشيء ما، ولقد كانت غارقة فيما تفعله لدرجة أنها لم تلاحظ دخول ياسمين إلى الغرفة حتى.

"سالي."

سمعت سالي صوتها، فاستدارت وصاحت بسعادة: "أمي!"

ثم أعادت رأسها وأكملت ما تفعله.

اتجهت ياسمين إليها واحتضنتها بين ذراعيها، وبعد أن قامت بتقبيلها، دفعتها سالي بعيدًا: "أمي، أنا ما زلت مشغولة."

لم ترَ ياسمين ابنتها منذ شهرين، إنها تفتقدها كثيرًا، ولن تكتفي بتقبيلها فحسب، بل وتريد التحدث معها أيضًا.

عندما رأت مدى تركيزها، لم ترغب في إفساد متعتها: "سالي، هل تصنعين قلادة من الصدف؟"

"نعم!" وعند هذه النقطة، أبدت سالي اهتمامًا واضحًا: "عيد ميلاد العمة ريم بعد أسبوع، وهذه هي هدية عيد الميلاد التي أعددناها لها أنا ووالدي! لقد قمنا بتعديل هذه الأصداف بعناية، ألا تبدو جميلة؟"

شعرت ياسمين بغصة في حلقها، وقبل أن تتمكن من قول أي شيء، سمعت ابنتها تقول بسعادة وظهرها لها: "لقد صمم أبي أيضًا هدايا أخرى للعمة ريم، وغدًا——"

شعرت ياسمين بألم في قلبها، ولم تعد قادرة على التحمل أكثر، "سالي.... هل تتذكرين عيد ميلادي؟"

"آه؟ ماذا؟" نظرت إليها سالي، ثم نظرت إلى الخرز في يدها وتزمرت، "أمي، لا تتحدثي معي، لقد رتبت الخرز بطريقة غير منظمة——"

أسقطت ياسمين يدها التي كانت تعانقها بها، ولم تقل شيئًا آخر.

وقفت هناك لفترة طويلة، وعندما رأت أن ابنتها لم تنظر إليها، ضمت ياسمين شفتيها وغادرت الغرفة أخيرًا دون أن تقول كلمة واحدة.

عندما رأتها العمة سلوى قالت: "سيدتي، لقد اتصلت بالسيد للتو، وقال إنه مشغول الليلة، وطلب منكِ أن ترتاحي أولًا."

"حسنًا."

ردت ياسمين عليها، ثم توقفت للحظة وتذكرت ما قالته ابنتها للتو، لذلك اتصلت بمالك.

وبعد فترة أجاب الطرف الآخر على المكالمة، وصوته كان باردًا جدًا: "أنا مشغول، غدًا سوف——"

"مالك، من يتصل بك في هذا الوقت المتأخر؟"

لقد كان صوت ريم.

أمسكت ياسمين هاتفها بإحكام.

"لا أحد."

قبل أن تتمكن ياسمين من قول أي شيء، أغلق مالك الهاتف.

لم يرا بعضهما منذ شهرين أو ثلاثة أشهر، وبعد أن جاءت إلى دولة الصَفا أخيرًا، ناهيك عن أنه لم يأتِ مسرعًا لرؤيتها، بل حتى لم يكن لديه الصبر للاستماع إليها في الهاتف...

لقد كان باردًا وجافًا وغير صبورٍ معها دائمًا، حتى بعد كل هذه السنوات من الزواج.

في الواقع، هي قد اعتادت على ذلك بالفعل.

لو كانت في الماضي، فمن المؤكد أنها كانت ستتصل به مرة أخرى، وتسأله بصبر عن مكانه، وإذا كان بإمكانه العودة إلى المنزل.

ربما كانت متعبة للغاية اليوم، لذلك لم ترغب في القيام بذلك.

عندما استيقظت في اليوم التالي، فكرت في الأمر وقررت الاتصال بمالك مرة أخرى.

كان هناك فارق زمني قدره 17 أو 18 ساعة بين دولة الصَفا وبلادهم، لذلك اليوم هو عيد ميلادها بتوقيت دولة الصَفا.

والسبب الذي جعلها تأتي هذه المرة، بالإضافة إلى رغبتها في رؤية ابنتها ومالك، فقد كانت تأمل أيضًا أن يتمكنوا ثلاثتهم من تناول وجبة معًا في هذا اليوم المميز.

هذه هي أمنيتها في عيد ميلادها هذا العام.

لم يجب مالك على الهاتف.

وبعد فترة، وصلتها رسالة.

[ما الأمر؟]

ياسمين: [هل أنت متفرغ في الظهيرة؟ أريد أن أحضر سالي ونتناول الغداء معًا.]

[حسنًا، ارسلي لي عنوان المطعم بعد تحديده.]

ياسمين: [حسنًا.]

بعد ذلك، لم يرسل مالك أي رسائل أخرى.

فهو لم يتذكر أن اليوم هو عيد ميلادها.

على الرغم من أن ياسمين كانت مُهيئة نفسيًا لذلك، لكنها في النهاية شعرت بخيبة أمل كبيرة.

بعد أن غسلت الأطباق واستعدت للنزول إلى الطابق السفلي، سمعت صوت ابنتها والعمة سلوى قادم من الطابق السفلي.

"ألستِ سعيدة بعودة السيدة؟"

"لقد اتفقنا أنا وأبي على مرافقة العمة ريم للذهاب إلى الشاطئ غدًا، لكن أمي جاءت فجأة، وإذا ذهبت معنا، فسيكون الوضع محرجًا جدًا."

"وأمي شريرة جدًا، فهي دائمًا ما تكون قاسية مع العمة ريم——"

"يا آنستي، السيدة هي والدتكِ، ولا يمكنكِ قول ذلك، ألا تعلمين أن هذا سيؤذي مشاعرها؟"

"أعلم، لكن أنا وأبي نحب العمة ريم أكثر، ألا يُمكن أن تصبح العمة ريم هي والدتي؟"

"…"

لم تعد ياسمين قادرة على سماع ما قالته العمة سلوى.

لقد ربّت ابنتها بنفسها، لكن علاقة سالي ومالك توطدت كثيرًا في العامين الماضيين، وأصبحت ابنتها مرتبطة بمالك بشكل أكبر، وفي العام الماضي، سافر مالك إلى دولة الصَفا لتطوير السوق، وأصرت ابنتها على السفر معه.

كانت مترددة في ترك ابنتها تذهب، وأرادت أن تبقى معها.

لكنها لم ترغب في أن تحزن ابنتها، لذلك وافقت في النهاية.

ولم تتوقع أن...

تجمدت ياسمين في مكانها، وظلت واقفة هناك بوجه شاحب، ولم تتحرك لفترة طويلة.

لقد تركت عملها وجاءت إلى دولة الصَفا، لأنها أرادت قضاء المزيد من الوقت مع ابنتها.

والآن يبدو أنه لم تعد هناك حاجة لذلك.

عادت ياسمين إلى غرفتها، وأعادت الهدايا التي أحضرتها إلى الحقيبة.

وبعد فترة اتصلت بها العمة سلوى وقالت إنها أخذت سالي للتنزه، وطلبت منها الاتصال بها إذا احتاجت أي شيء.

جلست ياسمين على السرير، وهي تشعر بالفراغ والضياع.

لقد تركت عملها وجاءت إلى هنا، لكن اتضح أن لا أحد يريدها حقًا.

وكان مجيئها بمثابة مزحة.

ثم خرجت بعد فترة من الوقت.

كانت تتجول بلا هدف في هذا البلد الغريب والمألوف.

اقتربت الساعة من الظهر، وحينها تذكرت أنها حددت موعدًا مع مالك لتناول الغداء معًا.

وبينما كانت تفكر فيما سمعته هذا الصباح، وبينما كانت مترددة بشأن العودة إلى المنزل لإحضار ابنتها، تلقت فجأة رسالة من مالك.

[أنا مشغول في الظهيرة أيضًا، لذلك لن آتي.]

نظرت ياسمين إلى الرسالة دون أن تتفاجئ.

لأنها اعتادت على ذلك.

بالنسبة لمالك، سواء كان الأمر يتعلق بالعمل أو تجمع مع الأصدقاء..... فأي شيء أكثر أهمية من زوجته.

لقد كان دائمًا يلغي مواعيده معها كما يشاء.

فهو لم يفكر في مشاعرها أبدًا.

هل تشعر بالضياع؟

ربما في الماضي.

لكنها الآن أصبحت مخدرة، ولم تعد تشعر بأي شيء.

لقد كانت ياسمين أكثر ارتباكًا.

كانت تشعر بالحماس الشديد، لكن زوجها وابنتها قابلاها بالبرود فحسب.

ثم قادت سيارتها دون إدراك إلى مطعم زارته هي ومالك عدة مرات من قبل.

وعندما كانت على وشك الدخول، رأت مالك وريم وسالي في المطعم.

كانت ريم تجلس بشكل حميمي على نفس الجانب مع ابنتها.

وتتحدث مع مالك، بينما تلهو مع ابنتها.

حركت ابنتها ساقيها بسعادة، وكانت تلهو مع ريم أيضًا، لذلك خطفت المعجنات التي قضمتها ريم للتو.

ابتسم مالك وهو يضع الطعام لهما، لكن عينيه كانت مثبتة على ريم المقابلة له، كما لو أنه لا يرى سواها.

هذا هو انشغال مالك الذي أخبرها به.

وهذه هي ابنتها التي أنجبتها بعد تسعة أشهر من الحمل، وعانت كثيرًا لإنجابها.

ابتسمت ياسمين.

وقفت هناك وظلت تشاهدهم.

وبعد فترة من الوقت، استدارت وغادرت المكان.

عند عودتها إلى الفيلا، قامت ياسمين بإعداد اتفاقية الطلاق.

كان مالك هو حلم مراهقتها، لكنه لم يحبها قط.

ولولا حادث تلك الليلة وضغط الجد، لم يكن ليتزوجها أبدًا.

في الماضي، كانت تعتقد بسذاجة أنه طالما أنها تبذل قصارى جهدها، فسوف يحبها يومًا ما.

لكن الحقائق صفعتها بقوة على وجهها.

لقد مرت سبع سنوات تقريبًا.

ويجب أن تستفيق الآن.

بعد أن وضعت اتفاقية الطلاق في مظروف وطلبت من العمة سلوى تسليمه إلى مالك، سحبت ياسمين حقيبتها إلى السيارة وقالت للسائق: "لنذهب إلى المطار."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
121 Bab
บทนำ
“ผมมีข้อเสนอจะให้คุณ”น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ หากแต่กังวานอยู่ในความเงียบของห้องราวกับมนตร์สะกด หลินซีเผลอกลั้นหายใจ หัวใจกระตุกวูบไปกับสุ้มเสียงที่นุ่มนวลดุจเครื่องดนตรีชั้นเลิศ“ค่ะ”เธอตอบรับเสียงแผ่ว พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น ลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบากขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น ดวงตาที่เปล่งประกายคมปลาบราวกับรัตติกาลที่ประดับด้วยดาวนับล้านดวงทว่าแววตาที่จ้องกลับมากลับเจือไปด้วยความหยอกเย้า หรือบางทีอาจเป็นความเย้ยหยัน เธอรอ...รอให้เขาเอ่ยประโยคถัดไป แต่เขากลับนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันอย่างเลือดเย็น บีบคั้นเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกความอึดอัดเริ่มเกาะกุมจนเธอทนไม่ไหว“แล้ว...ข้อเสนอของคุณคืออะไรเหรอคะ”ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาค่อย ๆ เผยอออกเป็นรอยยิ้มอย่างเชื่องช้า เป็นรอยยิ้มที่เผยให้เห็นไรฟันขาวสะอาด แต่กลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลย เขายังคงไม่พูดอะไร ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความสับสนของตัวเองต่อไป“หรือว่าคุณไม่มีอะไรจะพูดคะ” ครั้งนี้หลินซีกระแทกเสียงถาม ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นมาในแววตาในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปาก“ผมมีเรื่อ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 การมาถึงและคำมั่นสัญญากับตัวเอง 1
“ค่าจ้างคืนละแปดร้อยหยวน...ค่าจ้างคืนละแปดร้อยหยวน...” หลินซีพึมพำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเป็นคาถาศักดิ์สิทธิ์ คำพูดเพียงประโยคเดียวที่สะกดใจเธอไว้ไม่ให้หักพวงมาลัยรถกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ “แปดร้อยหยวน...” เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปล่อยให้มันลอยไปกับอากาศในรถที่เย็นเฉียบ หญิงสาวก้มลงมองชุดพนักงานเสิร์ฟที่รับมาแล้วทำหน้าแหย นี่มันไม่ใช่แค่ชุดพนักงานเสิร์ฟ แต่มันเหมือนชุดสาวใช้ราคาถูกที่จงใจตัดเย็บมาเพื่อยั่วยวนมากกว่า กระโปรงสีดำสั้นกุดจนน่าใจหาย เสื้อเชิ้ตสีขาวก็รัดติ้วจนแทบปริ แถมเนื้อผ้ายังบางเฉียบจนมองทะลุเห็นไปถึงไหนต่อไหน ซึ่งเธอเพิ่งจะมาสังเกตเห็นตอนที่ก้าวขาออกจากบ้านมาแล้ว คืนนี้เธอคงได้กลายเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ห่วยแตกที่สุดในประวัติศาสตร์ของงานเลี้ยงเป็นแน่ เผลอ ๆ อาจจะโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรก ให้ตายสิ นั่นคงจะน่าอายพิลึก เธอไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด แถมรูปลักษณ์ก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าพนักงานเสิร์ฟมืออาชีพเลยสักนิดเดียว แม้ใจจะร่ำร้องอยากกลับไปขดตัวอยู่บนเตียงแล้วลืมเรื่องบ้า ๆ นี่ไปเสีย แต่เธอก็ต้องการเงิน “นี่แห
Baca selengkapnya
บทที่ 1 การมาถึงและคำมั่นสัญญากับตัวเอง 2
“นี่เธอ...เป็นเด็กใหม่สินะ” เสียงที่เป็นมิตรดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้เธอหันไปมอง เห็นชายหนุ่มตัวสูงโปร่งนัยน์ตาสดใสกำลังส่งยิ้มมาให้ “ฉันอาไท่” เขายื่นมือมาตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง “เธอมาทำงานแบบนี้ครั้งแรกเหรอ” “ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอ” เธอหัวเราะแก้เก้อ พลางจับมือตอบ อาไท่พยักหน้า รอยยิ้มกว้างขึ้น “ก็เธอดูเหมือนลูกปลาที่เพิ่งถูกโยนขึ้นบกเลยนี่นา” “ก็...อาจจะอย่างนั้นมั้ง” เธอหัวเราะตาม “ฉันหลินซี ว่าแต่...ที่นี่เป็นบ้านคนจริง ๆ เหรอ” “ใช่ เศรษฐีสักคนน่ะ” อาไท่ยักไหล่ “พวกที่หาเงินในหนึ่งนาทีได้มากกว่าที่เราหาได้ทั้งปีนั่นแหละ” “ถ้าทำได้แบบนั้นบ้างก็คงจะดีเนอะ” เธอตอบรับอย่างนึกฝัน “ยินดีที่ได้รู้จักนะหลินซี” อาไท่มองเธอแล้วขยิบตาอย่างมีเสน่ห์ “ฉันว่า...หลังเลิกงานเราอาจจะไปหาอะไรดื่มกันก็ได้นะ” “อืม...น่าสนใจดีเหมือนกัน” หลินซียิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มแรกที่ออกมาจากใจจริงนับตั้งแต่มาถึงที่นี่ อาไท่มีรูปร่างสูงโปร่งและรอยยิ้มสดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า ผิวของเขาเป็นสีน้ำผึ้งสุขภาพดีเหมือนคนที่ชอบเล่นก
Baca selengkapnya
บทที่ 2 การปรากฏตัวของเขา
หลินซีเริ่มเดินเสิร์ฟไปตามขอบห้องโถง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินอย่างร้ายกาจ เสียงพูดคุยจอแจ เสียงหัวเราะแผ่วเบา และเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันดังก้องอยู่ในหู ตัดกับความเงียบงันในใจของเธออย่างสิ้นเชิง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมากระทบเครื่องเพชรบนเรือนร่างของแขกเหรื่อจนส่องประกายวิบวับบาดตา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหลากหลายแบรนด์ปะปนกันในอากาศจนเธอแทบมึนหัว ที่นี่คือโลกอีกใบ โลกที่เธอเคยเห็นแต่ในนิตยสารหรือภาพยนตร์ ผู้ชายทุกคนสวมสูทหรูหราสั่งตัด ผู้หญิงทุกคนอยู่ในชุดราตรีที่งดงามราวกับจะเดินบนพรมแดงได้ทุกเมื่อ และเธอก็อยู่ท่ามกลางพวกเขา ในชุดสาวใช้ราคาถูกที่แทบจะปกปิดอะไรไม่มิด หญิงสาวพยายามประคองถาดในมืออย่างเกร็ง ๆ ขนมชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่จัดเรียงอย่างสวยงามดูหนักอึ้งขึ้นมาถนัดใจ มีหลายครั้งที่เธอเกือบจะทำมันหล่นโครมลงบนพื้นพรมราคาแพง ครั้งแรกอาไท่ปราดเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ส่วนครั้งอื่น ๆ เธอก็คว้ามันกลับมาได้ในวินาทีสุดท้ายอย่างหวุดหวิด “โอ้...อาเป่า คุณต้องลองล็อบสเตอร์กับคาเวียร์นี่นะ” หญิงสาวในชุดราตรีเกาะอกสีแดงไวน์ที่ขับผิวขาวผ่องราว
Baca selengkapnya
บทที่ 3 การเผชิญหน้าในห้องส่วนตัว 1
เสียงอึกทึกจากห้องโถงเลือนหายไปทันทีที่ร่างของเธอถูกลากผ่านเข้ามาในโถงทางเดินที่เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นกับเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวอยู่ในอก หลินซีพยายามยื้อตัวขัดขืนแต่ก็ไร้ผล วงแขนที่รัดรอบเอวของเธอแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า “คุณจะทำอะไร!” เธอตวาดถามเสียงสั่น แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ได้ยิน เขาผลักประตูบานหนึ่งให้เปิดออกแล้วดันร่างเธอเข้าไปข้างใน ก่อนจะก้าวตามเข้ามาแล้วปิดประตูลง เสียง ‘กริ๊ก’ ของลูกบิดที่ถูกล็อกฟังดูดังเป็นพิเศษในความเงียบที่โรยตัวลงมารอบกาย เขากดเปิดไฟสลัวดวงหนึ่งที่ผนัง เผยให้เห็นห้องทำงานขนาดเล็กที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ทุกอย่างอยู่ในโทนสีเข้มขรึม สะท้อนรสนิยมที่ไม่ธรรมดาของเจ้าของห้อง หลินซียืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง พยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มติดขัดอย่างหนักหน่วง เธอจ้องมองเขา...ผู้ชายที่ฉุดเธอเข้ามาในนี้ และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ยอมรับว่าทุกอณูในร่างกายกำลังตื่นตัวอย่างบ้าคลั่งกับความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ ผมสีดำสนิทที่ตัดแต่งอย่างดี ดวงตาสีน้ำหมึกลุ่มลึกที่ฉายแววหยอกเย้า ผิวสีน้ำผ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 การเผชิญหน้าในห้องส่วนตัว 2
“ฉันไม่ใช่มืออาชีพหรอกค่ะ แค่มารับงานพิเศษ” เธอยักไหล่ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “เข้าใจแล้ว” เขาพูดคำเดิมซ้ำ แต่สีหน้าและแววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนจนเธออยากจะยกมือขึ้นตบหน้าหล่อ ๆ นั่นสักฉาด “งั้นคืนนี้คุณก็เป็น ‘พนักงานเสิร์ฟ’ ของผม คนเดียวสินะ” “ใช่ค่ะ และนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วย” เธอทำหน้าแหย ๆ “จริง ๆ แล้วฉันเป็นนักเขียน” เธอเน้นคำว่านักเขียน แม้จะรู้สึกเหมือนคนขี้โกหกอยู่บ้างก็ตาม จะเรียกตัวเองว่านักเขียนได้ยังไงในเมื่อยังไม่เคยมีผลงานตีพิมพ์เลยสักเล่ม “อ้อ ครับ” เขาพูดย้ำเป็นครั้งที่สามด้วยสีหน้าแบบเดิมที่ทำให้เธออยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ “ฉัน...ต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ” เธอบอกปัดแล้วเตรียมจะเดินหนี แต่เขากลับขยับร่างสูงใหญ่มาขวางทางไว้ “ถ้างั้น...ผมถอดกางเกงรอเลยดีไหม” “อะไรนะคะ!” เธอร้องเสียงหลง สายตาเจ้ากรรมดันเผลอเหลือบไปมองกางเกงสแล็คสีเข้มเข้ารูปของเขาโดยไม่ตั้งใจ ให้ตายเถอะ แค่เห็นเงาของช่วงขาที่แข็งแรงนั่นก็เซ็กซี่จะบ้าแล้ว “ก็คุณบอกว่าจะกลับไป ‘ทำงาน’ ผมนึกว่าคุณหมายถึงกลับมา ‘บริการ’ ผมซะอีก”
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เกมทำลายล้างหลังเลิกงาน 1
“เฮ้...คืนนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม” อาไท่เอ่ยถามขึ้นขณะที่พวกเขายืนรอรับค่าจ้างอยู่ในห้องครัวด้านหลัง กลิ่นอาหารที่ยังคงอบอวลอยู่ปะปนกับเสียงล้างจานที่ดังมาจากด้านใน หัวหน้าทีมผมแดงเพลิงที่ตอนนี้ดูอิดโรยกว่าตอนหัวค่ำหลายเท่ากำลังนับธนบัตรใส่มือพวกเขาแต่ละคน “อืม...มันหนักกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” หลินซียอมรับพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา “แต่ก็ถือว่าโอเคนะคะ” เธอกล่าวพลางมองเงินที่อยู่ในมือ “ทำงานไม่กี่ชั่วโมงก็ได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าเหนื่อย” “ใช่ไหมล่ะ” เขาพยักหน้าเห็นด้วย “พวกคนรวยนี่มีเงินเยอะกว่าสมองซะอีก” “ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งเลย” เธอหัวเราะตาม แต่ในใจกลับนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของกู้เทียนอี้ หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงาน ตลอดช่วงที่เหลือของงาน เขาทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะชายตามองมาสักนิด ซึ่งมันก็ทำให้เธอหงุดหงิดใจอย่างน่าประหลาด “ว่าแต่...ข้อเสนอที่ว่าจะไปหาอะไรดื่มกัน ยังอยู่ไหม” อาไท่ส่งยิ้มขาวสะอาดมาให้เธอพลางโบกปึกธนบัตรในมือ “ข่าวดีนะ ฉันเพิ่งได้เงินมา คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง” “ว้าว...เสี่ยไท่ใจป้ำจ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เกมทำลายล้างหลังเลิกงาน 2
“ความจริงอะไร!” เธออ้าปากค้างกับความหน้าด้านของเขา “หลินซี เข้ามาข้างในได้แล้ว” เขาเม้มปาก ส่งสายตาดุ ๆ มาให้ “เลิกเล่นเกมได้แล้วน่า” “ฉันไม่ได้เล่นเกม!” เธอหันไปหาอาไท่ “เชื่อฉันนะ เขาโกหก ฉันไม่ใช่เพื่อนเขาจริง ๆ” “แต่เธอก็รู้จักเขาสินะ” อาไท่เริ่มขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด “คือ...มันซับซ้อนน่ะ” เธอถอนหายใจ รู้สึกเหมือนกำลังจนมุม “แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนจัดงานนี้?” “ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่...คือฉันเพิ่งมารู้เมื่อเย็นนี้...” เธอพูดเสียงอ่อย รู้สึกสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก “เอ่อ...นายยังอยากจะไปดื่มอยู่ไหม” เธอถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว “เอ่อ...” อาไท่กัดริมฝีปากตัวเองอย่างลังเล “ฉันเลี้ยงเอง” เธอยิ้มแหย ๆ ไม่สนใจสายตาคมกริบที่กู้เทียนอี้ส่งมาให้ “ที่รัก...ทำไมต้องเล่นเกมกับหนุ่มคนนี้ด้วย” กู้เทียนอี้ถอนหายใจเสียงดัง “ผมรู้ว่าเราทะเลาะกันนิดหน่อย แต่การไปดื่มกับคนอื่นเพื่อจะทำให้ผมหึงมันไม่น่ารักเลยนะ” “หา!” คราวนี้หลินซีอ้าปากค้างอย่างแท้จริง เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสร้งทำ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ฝันถึงซาตาน 1
ภายในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ประดับด้วยกระจกเงาจนดูเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมากระทบพื้นหินอ่อนจนเป็นเงาสะท้อน แต่อากาศกลับเย็นเยียบราวกับไร้ซึ่งชีวิต “เราหนีไปจากที่นี่กันเถอะ” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบอยู่ข้างหู ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นวิสกี้จาง ๆ เป่ารดผิวแก้มจนเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว “หนีไปไหนคะ” เสียงหวานถามกลับราวกับอยู่ในภวังค์ “หนีไป แล้วเริ่มต้นกันใหม่ ลืมทุกอย่างที่นี่ ลืมว่าคุณเป็นใคร ผมเป็นใคร ไปในที่ที่มีแค่เราสองคน คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม” “ค่ะ” เธอตอบรับไปโดยอัตโนมัติ หัวสมองว่างเปล่า ถูกครอบงำด้วยน้ำเสียงของเขาจนสิ้นเชิง แต่ส่วนลึกในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า...นี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรอยู่! นี่มันอันตราย! “ดีมาก” แล้ววงแขนแกร่งก็รวบร่างเธอเข้าไปแนบชิดจากด้านหลัง รวดเร็วและหนักแน่นจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว แผงอกร้อนผ่าวของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบา กลิ่นโคโลญจน์หรูหราผสมกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยเข้าจมูก มอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอจนแ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ฝันถึงซาตาน 2
แล้วความจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้าใส่...มันเป็นแค่ความฝัน “โธ่...ไม่นะ...” หลินซีครางออกมาอย่างขัดใจ ไม่ใช่แค่ความร้อนรุ่มและอับอายที่ฝันถึงเขาอีกแล้ว แต่ยังมีความผิดหวังที่กัดกินใจอย่างรุนแรง เมื่อไออุ่นที่สมจริงในความฝันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของห้องนอนในโลกแห่งความจริง หญิงสาวพลิกตัวนอนคว่ำหน้าซบลงกับหมอน กรีดร้องใส่ความโง่ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ โกรธ...โกรธร่างกายที่ทรยศ โกรธหัวใจที่ไม่รักดีของตัวเองซึ่งยังคงเต้นระรัวไม่หยุด ก๊อก...ก๊อก... “หลินซีตื่นรึยังแก” เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นอย่างนุ่มนวลพร้อมกับเสียงเรียกของเจิ้งลี่ซา ดึงเธอให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหงุดหงิด หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก พยายามปัดเป่าภาพใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจของกู้เทียนอี้ให้ออกไปจากหัว แต่ก็ไม่สำเร็จ “อือ...” เธอครางรับในลำคอพลางขยี้ตาอย่างแรง ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเจิ้งลี่ซาในชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาก่อนตัวพร้อมกับแก้วสองใบในมือของเพื่อนรัก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status