ログインหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"พี่ขอโทษ" "น้ำกับลูกจะอยู่ที่บ้านนี่ค่ะ เพื่อความปลอดภัยของเราสองคน คุณปรางเขารักพี่มากนะคะไม่รู้จะย้อนกลับมาทำร้ายน้ำกับลูกอีกไหม หวังว่าพี่คงเข้าใจ" "ขอพี่อยู่กับน้ำนะ อย่าทรมานพี่อีกต่อไปเลย นะพี่ขอร้อง พี่อยากอยู่กับลูก" "น้ำไม่อยากอยู่ใกล้พี่ค่ะ เดี๋ยวจะเป็นอันตรายอีก" "น้ำจะทรมานหัวใจ
"แล้วตำแหน่งประธานบริษัทล่ะคะ น้ำเกี่ยวอะไรด้วย" "พ่อเป็นคนเสนอพี่เอง ท่านบอกว่าถ้าพี่ทำให้น้ำรักและยอมแต่งงานด้วย ท่านจะยกตำแหน่งประธานบริษัทให้พี่ พี่ก็เลยตอบตกลงเพราะพี่พึ่งรู้ว่าคุณพ่อป่วยเป็นโรคหัวใจ พี่ก็เลยอยากจะทำให้ท่านสมหวังและมีความสุขที่ได้สะใภ้ที่ท่านหมายตาเอาไว้สมใจ แต่จริงๆ แล้วพี่ร
"นั้นสินะ พ่อว่าลูกใจเย็นๆ เปิดใจคุยกับพี่เขาก่อนดีกว่านะ ว่าเขาคิดยังไงกับลูกกันแน่ " เกษมเอ่ยเสริมขึ้น "ค่ะ น้ำจะคุยกับพี่เขาเอง" "งั้นเดี๋ยวพ่อโทรบอกพี่เขาก่อนนะ " "ค่ะ" น้ำรับคำด้วยความกังวลใจ ด้านภูมิทันทีที่เขาได้รับสายจากเกษมชายหนุ่มก็บึ่งรถตรงไปยังบ้านพิพัทธ์ไชยด้วยความรวดเร็ว เขาดีใจ
"น้ำขอโทษ ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง" "อย่าหายไปไหนอีกนะ แม่คิดถึงลูกมากเลยรู้ไหม" "ค่ะ น้ำจะไม่ไปไหนอีกแล้ว" "มาให้พ่อกอดทีลูก" เกษมเอ่ยขึ้นเสียงสั่นเครือ "น้ำขอโทษ" ร่างบางโผเข้ากอดบิดาไว้แน่น "พ่อเชื่อนะ ว่าลูกต้องมีเหตุผลเพียงพอที่ต้องไป แต่วันนี้ลูกกลับมาแล้วพ่อก็หายห่วงแล้ว" "ขอบคุณนะคะ







