8

EP8 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย (กะตัญ)

2วันต่อมา ชายหนุ่มตื่นขึ้นในตอนเช้าเหมือนทุกวัน วันนี้เขามีงานช่วงสายต้องเดินทางไปพบลูกค้า หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ลงมากินมื้อเช้าที่ด้านล่างในบ้านปีกขวาของตัวเอง เพราะมันเลยเวลามื้อเช้าที่บ้านใหญ่

"เอแคลไปไหนครับ?"กะตัญเอ่ยกับป้าหัวหน้าแม่บ้านซึ่งเป็นยายของเอแคลด้วย

"อ่อ วันนี้เห็นบอกมีไปเที่ยวกันค่ะคุณกะตัญ ที่โรงเรียนจัดงานเลี้ยงส่งก่อนสอบเสร็จค่ะ"แม่บ้านเอ่ย

"อืม"

"คุณกะตัญมีอะไรจะใช้เอแคลหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไร เห็นวันนี้ยายมาเองผมเลยถามครับ"

กะตัญถึงแม้จะดุแค่ไหน แต่กับหัวหน้าแม่บ้านซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่และเคบเป็นพี่เลี้ยงพ่อเขามา กะตัญจะให้ความเกรงใจเป็นพิเศษ คำพูดเลยไม่ค่อยเหมือนคุยกับลูกน้องมากนัก

หลังจากจบมื้อเช้า ชายหนุ่มเดินขึ้นรถหรูก่อนขับมันออกไปด้วยความเร็ว เขาขับรถตรงไปที่โกดังสินค้าก่อนจะเดินทางไปพบลูกค้าในช่วงบ่ายวันนี้

ทางด้านเอแคลที่ออกมาเที่ยวส่งท้ายการเรียนจบมัธยมปลายของเธอพร้อมเพื่อนๆในห้องซึ่งทางโรงเรียนจัดขึ้น ตลอดการเดินทางเอแคลสนุกกับเพื่อนๆที่อีกไม่นานก็ต้องแยกย้ายกันไปเติบโต ต่างคนต่างมีฝันเป็นของตัวเอง ส่วนเอแคลที่ตั้งใจเรียนให้จบมหาวิทยาลัยอย่างที่ฝัน เธออยากตอบแทนบุญคุณบ้านของดินแดนด้วยการจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยงานของดินแดนให้ได้ เธอรู้ว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล้กๆ แต่เธอก็อยากทำเต็มที่เท่าที่ดินแดนอนุญาติให้เธอทำ ไม่ว่าจะอยากให้เธอเป็นสาวใช้ในบ้านไปเรื่อยๆเธอก็จะทำ

"แคล แกมอบตัวเมื่อไหร่" เพื่อนคนนึงเอ่ย

"มหาลัยแคลเหรอ ต้องรอดูกำหนดอีกทีน่ะ"เอแคลเอ่ย

"เอาชุดมามั้ยแคล ไปเล่นน้ำกัน"

"เอามา แคลไม่ได้มาทะเลนานแล้วอยากเล่นน้ำเหมือนกันเลย"

ทั้งหมดเดินทางมายังจังหวัดชายทะเลซึ่งอยู่ไม่ห่างกรุงเทพมากนัก นักเรียนห้องของเอแคลมีจำนวนไม่มาก มีเพียงแค่25คนเท่านั้นที่มาในครั้งนี้ ซึ่งเมื่อมาถึง ทั้งหมดก็พากันแยกย้ายกลุ่มใครกลุ่มมันออกไปเดินเที่ยว

หาดทรายขาวที่ซึ่งนักท่องเที่ยวไม่ค่อยหนาตานัก กลุ่มของเอแคลเลือกหาที่พักวางของ ก่อนจะพากันเปลี่ยนชุดไปเล่นน้ำหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จ

ทางด้านกะตัญที่ออกมาเจอลูกค้าที่จุดนัดพบ ทั้งหมดทำการพูดคุยกันเรื่องสินค้าที่จะส่งมอบ แต่กะตัญเองพบความผิดปกติอยู่มากตั้งแต่เดินทางมา เขาค่อนข้างระวังตัวเองและระวังลูกน้องของตัวเองด้วย

"ลูกชายคุณดินแดนนี่เก่งเหมือนกับคุณดินแดนเลยนะครับ ผมคิดว่าจะเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ"ลูกค้าเอ่ย

"ผมไม่เคยธรรมดามาตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว"กะตัญเอ่ย

"ครับ งั้นผมขอเช็คของหน่อยได้มั้ยครับ"

"ไม่มีปัญหาครับ แต่!" กะตัญเอ่ยพรางยกมือขึ้นขวางลูกค้าที่จะเดินเข้าไปยังรถที่เก็บสินค้าไว้ด้านหลัง

"แต่อะไรละครับ"

"จะดูได้ก็ต่อเมื่อวางเงินก่อน ผมไม่ใช่เด็กอมมือมาทำธุรกิจและผมก็ไม่ได้ใจดีเหมือนพ่อผมซะด้วย ไอ้ลูกไม้ตื้นๆเรื่องเงินผมไม่ได้โง่เชื่อหรอกนะ"

ลุกค้าเมื่อเห็นว่ากะตัญรู้ตัวก็รีบวิ่งหลบไปขึ้นรถก่อนจะมีการเปิดการปะทะเสียงปืนดังขึ้น เมื่อมีการขัดขวางต่างคนต่างก็หาที่กำบัง กะตัญได้รับข่าวจากสายว่าคนนี้คือคนที่ว่าจ้างให้ลูกน้องในทีมเขาขโมยปืนออกจากโกดังครั้งก่อน วันนี้เขาจะเก็บให้สิ้นซากไม่ให้มาแว้งกัดเขาได้อีกครั้ง

ชายหนุ่มใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีความกลัวแม้แต่น้อยอยู่ในแววตา เขาวิ่งตามตัวต้นเรื่องไปพร้อมปืนในมือ กระทั่งวิ่งมาจนสุดหาดที่มีเรือประมงจอดค่อนข้างเยอะ เสียงปืนที่ออกจากกระบอกเก็บเสียงก็ดังขึ้น

"แคล!! แกได้ยินมั้ย เหมือนเสียงปืนเลย"เพื่อนของเอแคลเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังเล่นน้ำ ทั้งหมดพากันวิ่งขึ้นมาบนหาด ก่อนรีบเก็บของเพื่อกลับไปที่รถ

"รีบไปเถอะ แคลว่าไม่ดีแล้วอ่ะ"เอแคลเอ่ย เธอเก็บของทั้งที่ยังใส่ชุดว่ายน้ำแต่ไม่ได้เปียกทั้งทัว เธอเปียกเพียงแค่ท่อนล่างเท่านั้น

ร่างแกร่งที่วิ่งตามพร้อมสาดกระสุนใส่กันเพราะไม่มีผู้คนอยู่รอบข้าง แต่สายตาเรียบนิ่งของกะตัญก็ไหววูบเมื่อทั้งคู่วิ่งมาในจุดที่เริ่มมีผู้คน หากเป็นแบบนี้จะมีคนที่ไม่รู้เรื่องบาดเจ็บแน่ๆ

"ยัยบ้าเอ้ย!!!"

เสียงกะตัญสบถเมื่อหันไปเห็นหญิงสาวตัวเล็กที่เก็บของกำลังเดินออกจากหาด ในขณะที่อริของเขากำลังวิ่งไปทางด้านนั้น เขาหยุดยิงแต่อีกฝั่งกลับยิงสวนมา

"กรี๊ดดดดด"

"เอแคล!!!!"

กะตัญวิ่งตรงเข้าไปหาเอแคล แต่กลับถูกอีกฝั่งยิงเข้าใส่ เมื่อเข้าถึงตัวเธอกะตัญคว้าเอแคลเข้าไปกอดพรางเอาตัวเองบังไว้แล้วเริ่มสาดกระสุนในอีกฝั่งทันที หญิงสาวตัวเล็กที่ถูกกอดซุกอกชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นปรากฏว่าเป็นเจ้านายมาเฟียของเธอ เขามาได้ยังไงกัน

เสียงกระสุนดังขึ้นต่อเนื่องไม่นาน กะตัญก็คว้าร่างของเอแคลให้วิ่งออกจากตรงนั้นโดยที่ผลักให้เธอวิ่งนำหน้า ส่วนตัวเองตามหลังค่อยบังวิถีกระสุนและหันกลับไปยิงเป็นระยะๆ

"วิ่งไป!! รถฉันจอดอยู่ตรงหัวมุมถนน" กะตัญเอ่ยนั่นทำเอาเอแคลถึงกับวิ่งสุดชีวิตทั้งที่ไมไ่ด้ใส่รองเท้าและยังใส่ชุดว่ายน้ำซึ่งก็ไม่ได้โป๊ เป็นเพียงเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงว่ายน้ำขาสั้นเท่านั้น

"ขึ้นรถ!!"

กะตัญเอ่ยทำเอาเอแคลทำตัวไม่ถูก ได้แต่เปิดประตูขึ้นไปนั่งก่อนที่เขาจะตามมาแล้วขับรถออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจเธอเต้นจนแทบระเบิดออกมาจากอก เมื่อกี้เพิ่งผ่านนาทีเฉียดตายมาใช่มั้ย เสียงเหนื่อยหอบดังขึ้นเป็นระยะๆ เธอหันกลับไปมองกะตัญที่กำลังขับรถ ใบหน้าเขามีแต่เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมด แต่แววตายังคงเย็นชาดุดันไม่เปลี่ยน

"เธอมาทำอะไรที่นี่!"

"คะ..แคลมาเที่ยวกับที่โรงเรียนค่ะ" นั่นซินะ ยายของเธอบอกว่าเธอมาเที่ยวแต่ไม่ได้บอกว่ามาที่ไหน อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้นะ

เอี๊ยด!!! เมื่อเห็นว่าขับออกมาไกลไม่มีคนตาม กะตัญก็จอดรถเข้าข้างทางซึ่งตอนนี้มันเป็นถนนที่แทบไม่มีรถผ่านมาเลยสักคัน

"ใส่ซะ" เขาถอดแจ็กเก็ตของตัวเองออกให้เธอใส่เพราะเธอตัวเปียกและใส่แค่เสื้อผ้าน้อยชิ้น

"ขะ..ขอบคุณค่ะ"

"เจ็บ..ตรงไหนหรือเปล่า"กะตัญเอ่ย

"มะ..ไม่ค่ะ แคลไม่เจ็บ"

"อืม"

หลังจากขับรถมานานนับชั่วโมง กะตัญก็กลับถึงบ้านหลังใหญ่ แต่ก่อนลงจากรถ เขาหันไปมองเอแคลที่ใส่ชุดว่ายน้ำ แม้จะมีแจ็กเก็ตเขาคลุม แต่ก็ยังไม่ได้มิดชิด จะให้เดินเข้าบ้านผ่านการ์ด ผ่านแม่บ้านในบ้านไปที่ห้องพักแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดี

"คะ..คุณกะตัญ"

"ใส่ซะ เอาแจ็คเก็ตออก"

กะตัญถอดเสื้อยืดที่ตัวเองใส่ก่อนส่งให้เอแคลทั้งที่ตัวเองเปลือยอกท่อนบนต่อหน้าเธออีกครั้ง เอแคลรับไปก่อนจะสวมใส่ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเขามันหอมจริงๆ เสื้อตัวนี้ยาวจนคลุมถึงขาอ่อนเธอ แบบนี้ก็สามารถเดินเข้าบ้านได้แล้วซินะ

"รีบไปอาบน้ำซะ ไม่ใช่เดินอ้อยอิ่งในบ้านละ"กะตัญเอ่ยก่อนเดินถือแจ็กเก็ตเดินนำหน้าเขาบ้านปีกขวาไป