9

EP9 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย (กะตัญ)

เอแคลรีบวิ่งเข้าไปทางฝั่งบ้านของแม่บ้านและการ์ด กะตัญที่กลับเข้าบ้านปีกขวามาก็อาบน้ำนอนแช่ตัวในอ่างสุดหรูอย่างผ่อนคลาย วันนี้เขาเกือบทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องเดือดร้อนแล้วซินะ หนึ่งในนั้นก็มีสาวใช้ของบ้านที่ไปเที่ยวโดยบังเอิญอยู่ด้วย

"เฮ้อ"

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของชายหนุ่มดังขึ้น ร่างกายขาวใสที่นอนแช่น้ำอุ่นนิ่งๆ บนเรือนร่างเผยรอยสักที่สีข้าวลำตัว เขาไมไ่ด้เรียกสาวใช้คนไหนเข้ามาในบ้านจนกระทั่งช่วงค่ำจึงออกไป

เอแคลที่เห็นกระตัญแต่งตัวออกจากบ้านก็ได้แต่แอบสงสัย เธอยืนมองเขาห่างๆจนกระทั่งรถของชายหนุ่มลับตาไป แต่ยังไม่ทันจะกลับเข้าห้อง เสียงของหรรษาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"แคล ทำอะไรอยู่ พี่ตามหาตั้งนาน"หรรษาเอ่ย

"อ่อ เปล่าค่ะคุณหนู คุณหนูหาแคลมีอะไรให้แคลทำหรือเปล่าคะ"

"ไปที่บ้านพี่กัน"

หรรษาลากเอแคลไปที่บ้านปีกซ้าย ก่อนจับเธอนั่งในห้องส่วนตัวที่เธอมักจำชอบมานั่งเล่น ก่อนส่งขนมให้

"จะเรียบจบแล้วใช่มั้ย"

"ค่ะ กำลังสอบแล้วค่ะคุณหนู"

"เดี๋ยวเรียนจบพี่จะพาไปฉลอง"หรรษาเอ่ย

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะคุณหนู แคล..."

"เราก็เหมือนพี่น้องกันนะแคล หรือแคลไม่รักพี่เหมือนพี่สาว"หรรษาเอ่ย

"ไม่ใช่นะคะคุณหนู แคลรักคุณหนูค่ะ"

"งั้นตามนี้นะ อ่อ พี่มีชุดให้แคลลองด้วย เพิ่งซื้อมาเลย"

สองสาวก็พากันลองเสื้อผ้าและพูดคุยกัน หรรษารักเอแคลมาก เหมือนกับน้องแท้ๆ เพราะเอแคลเป็นคนเดียวที่รู้ใจเธอและมักจะทำสิ่งต่างๆกับเธออยู่เสมอ

NCLUB

กะตัญที่เข้ามาที่คลับ ก็นั่งลงดื่มนิ่งๆในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามา เขาคืออาณาเขต ลูกชายคนเล็กของลุงแท้ๆของกะตัญที่อายุห่างกันนิดหน่อยเท่านั้น

"ไงมึง ไหนสาว?"อาณาเขตเอ่ย

"ไม่รู้เลยว่ะ ไม่มามั้ง"กะตัญเอ่ย

"ตกลงคนนี้จะอยู่กันยันแต่งเลยมั้ย"อาณาเขตเอ่ย

"ไม่ว่ะ"

"พูดแบบนี้มีคนที่เล็งไว้แล้วดิ"

"ก็ไม่เชิง"

สองหนุ่มนั่งดื่มกันไปคุยกันไปกระทั่งช่วงดึกอาณาเขตก็ขอตัวกลับไปก่อน กะตัญที่นั่งดื่มต่อไม่นานก็เจอกับน้ำหอมที่ตามมาหาพอดี

"เมาหรือยังคะ"น้ำหอมเอ่ย

"ไม่"

"ไปเถอะค่ะ วันนี้หอมไปซื้อน้ำหอมมาใหม่ อยากให้ตัญช่วยพิสูจน์หน่อยว่าหอมมั้ย"

"ตะ..ตัญ อ๊ะ!! เสียวจังเลย" เสียงน้ำหอมครวญครางในขณะที่กะตัญกำลังจ้วงลำท่อนพร้อมเกาะป้องกันใส่อยู่ในโรงแรมหรูแห่งนึง

"อ่าส์"

"หอมจะเสร็จแล้วค่ะ แรงอีกหน่อยค่ะ"

กะตัญสาวเอวต่อไม่นานบทสวาทก็จบลง เขาดูไม่ได้ชื่นใจนเซ็กส์เท่าไหร่นัก ออกแนวจะหงุดหงิดหน่อยๆเพราะภายในของน้ำหอมมันไมไ่ด้ค่อยน่าหลงไหลนัก

"คืนนี้หอมไปนอนที่บ้านกับตัญนะ"

"ไปทำไม ทำไมไม่กลับคอนโด?"

"คอนโดหอมเพิ่งทำสีผนังในครัวใหม่ กลิ่นมันแรง"

"งั้นก็นอนที่โรงแรมนี่ซิ เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง"กะตัญเอ่ย

"น้อยใจได้มั้ยคะ"

"จะไปก็ไป"

สุดท้ายกะตัญก็หอบหิ้วน้ำหอมกลับมาที่บ้านในกลางดึก เธอเดินตามกะตัญเข้าบ้านปีกขวาก่อนอาบน้ำแล้วสวมใส่เสื้อของกะตัยนอนในคืนนั้น

เช้า

"นี่เธอ มาพอดีเลย จัดโต๊ะให้ตัญอยู่เหรอ" เสียงน้ำหอมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเอแคลกำลังจัดโต๊ะอาหารให้กะตัญเหมือนทุกวัน วันนี้เธอไม่ได้ไปเรียนเพราะหยุดอ่านหนังสือสอบที่จะต้องสอบอีกวันสุดท้าย

"ค่ะ คุณน้ำหอมจะเอาอะไรหรือเปล่าคะ"

"เธอตามฉันมาซิ ฉันอยากขัดตัว ขัดขา เธอมาทำให้หน่อย"

"เอ่อ..แต่แคลต้องจัดโต๊ะให้คุณกะตัญแล้วต้องไปจัดที่บ้านคุณหนูด้วยค่ะ"

"เธอเป็นคนใช้จริงๆใช่มั้ย!"น้ำหอมเอ่ยก่อนดึงแขนเอแคลให้ตามไปที่ห้องน้ำใหญ่ชั้นบนโดยที่กะตัญยังไม่ตื่น

"ขัดซิรออะไร จะได้รีบไปทำงานเธอต่อไง"น้ำหอมเอ่ย

"แต่แคล..."

"ฉันจะฟ้องตัญว่าเธอไม่ทำตามที่ฉันสั่ง"น้ำหอมเอ่ย

"แต่แคลต้องไปทำงานของแคลให้เสร็จก่อนค่ะ"

เพียะ!!!เสียงฟาดฝ่ามือของน้ำหอมเต็มแก้มของเอแคลจนเธอหน้าหัน เอแคลถึงกับน้ำตาตกเพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ร่างเล้กของเธอล้มลงนั่งกับพื้นห้องน้ำตรงขาของน้ำหอมที่วางอยู่พอดี

"เกิดอะไรขึ้น" เสียงกะตัญที่เดินเปลือยอกท่อนบนเดินเข้ามาในห้องน้ำนี้

"แคล.."

"กะอีแค่ขัดขายังไม่ยอมทำ คนใช้บ้านตัญนี่มัน.."

"หุบปาก!! ฉันให้เข้ามานอนที่นี่ด้วยไม่ได้หมายความว่าเธอจะมาสั่ง มาทำร้ายคนของฉันแบบนี้!!" เสียงดุดันของกะตัญดังขึ้นในขระที่เอแคลได้แต่ก้มหน้าแก้มมีแต่รอยฝ่ามือ

"ตะ..ตัญ"

"ออกไป!!"

น้ำหอมที่ถูกกระตัญกระชากแขนจนลุกขึ้นอย่างไม่พอใจและยิ่งเมื่อถูกกะตัญไล่ต่อหน้าสาวใช้แบบนี้ เอแคลค่อยๆลุกเดินก้มหน้าผ่านกะตัยไป แต่กลับถูกเขาคว้าแขนเอาไว้

"เดี๋ยว!"

"คะ..คะคุณกะตัญ"

กะตัญคว้ามือก่อนค่อยๆเชยคางของเอแคลที่ก้มหน้าห้มตาขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นรอยแดงบนแก้มของเธอเขาก็ขมวดคิ้วเป็มปม

"น้ำหอมตบเธอกี่ครั้ง?"

"คะ..ครั้งเดียวค่ะ"

กะตัญที่ยังใส่เพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวต่ำๆก็ลากแขนเอแคลเดินออกจากห้องน้ำไป ก่อนเดินลงไปที่ชั้นล่าง เขาใช้ผ้าห่อเจลเย็นที่แช่ไว้เวลาออกกำลังกายส่งให้เอแคลประคบแก้ม

"ขอบคุณค่ะ"

"เจ็บมากมั้ย"

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะคุณกะตัญ แคลไม่ได้ทำตามที่คุณน้ำหอมสั่งเลยทำให้เธอโกรธ.."

"หน้าที่เธอคือดูแลฉัน ไม่ใช่ดูแลคนอื่น เธอไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน"กะตัญเอ่ย

"คะ...ค่ะ"

"กลับไปพักไป แล้วให้คนอื่นมารอเก็บโต๊ะอาหารฉัน เธอไม่ต้องทำ"

เอแคลเดินออกจากบ้านปีกขวาไป กะตัยสบถอย่างหงุดหงิดก่อนขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวลงมานั่งกินมื้อเช้า

"เฮียย!!!!"

"ว่าไงครับ ตะโกนทำไม"

"ทำไมยัยพี่น้ำหอมนั่นถึงตบเอแคล ถ้าเฮียไม่ไล่ออกไป หนูจะไปจัดการเอง!!" หรรษาเอ่ยทำท่าจะเดินขึ้นชั้นบนเพราะรู้จากเอแคลแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เรียกเธอไปหา

"ไม่ต้องไปไล่หรอกครับ เฮียไล่ไปแล้ว"

"ห้ามเฮียปล่อยให้ใครมาทำร้ายเอแคลอีกนะ ไม่งั้นหนูจะเอาเรื่องจริงๆด้วย"

"โอเคครับ เฮียจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก"

"เฮียก็เหมือนกัน ห้ามรังแกเอแคลเหมือนกัน ไม่งั้นหนูจะโกรธเฮียมากด้วย"หรรษาเอ่ยก่อนเดินออกจากบ้านของกะตัญไป

กะตัญออกไปทำงานในเช้าวันนั้น โดยที่เขากลับมาจนดึกดื่นเลยไมไ่ด้ถามอาการเจ็บแก้มของเอแคล เพราะวันสองวันนี้งานเขาค่อนข้างเยอะ มีของต้องส่งเยอะมากๆ ร่างกายเริ่มอ่อนเพลียอยากจะพักผ่อน

กระทั่งวันนี้ ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งกลับจากทำงานหนักทั้งวัน พร้อมลูกน้องที่เดินตามหลังมานับสิบ สายตาคู่เย็นเฉียบเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ แม่บ้านหลายคนที่เดินออกมารับ พร้อมเตรียมรองเท้า รับของที่เจ้านายหนุ่มถือมา

“ทำไมบ้านเงียบ?”

“คุณท่านไม่อยู่ค่ะ” แม่บ้านเอ่ย

“อืม แล้ว…”

“เฮียยยยยยย”

เสียงใสๆของหญิงสาวที่กำลังวิ่งมาอย่างร่าเริงเข้ามาหา ก่อนกระโดดกอดเขาเต็มแรง

“หรรษา ทำไมหนูต้องวิ่ง”

“รอเฮียมาทั้งวัน กว่าจะเสด็จกลับมานะคะ”หรรษาเอ่ย

“รอเฮียทำไม จะเอาอะไรอีก”

“หนูขอออกไปเที่ยวนะคืนนี้” หรรษาเอ่ย

“จะไปก็ไปซิ ปกติหนูก็ไปไม่ใช่เหรอหรรษา” กะตัญเอ่ย

“หนูจะขอพาเอแคลไปด้วยไงคะ”

“ทำไมต้องพาเอแคลไปด้วย?”

“ก็น้องจบม.6แล้ว หนูจะพาไปฉลอง เป็นอันว่าขอแล้วนะคะ ฟ่อดดด รักเฮียจัง”

เมื่อขอผู้เป็นพี่ชายจบ หรรษาก็วิ่งกลับขึ้นห้องพรางลากแขนเอแคลให้ขึ้นตามไปด้วย จนกะตัญถึงกับกุมขมับเบาๆ

“นี่สาบานว่าเป็นแฝดผมจริง” กะตัญเอ่ยกับป้าแม่บ้าน

“คุณหนูหรรษาร่าเริงจริงๆค่ะ”

NCLUB

“คุณหนูคะ คือแคล…”

“เรียกคุณหนูอีกแล้ว เดี๋ยวจะโดน พี่บอกให้เรียกพี่ไง” หรรษาเอ่ย

“แคลเป็นคนใช้ในบ้านนะคะ ให้เรียกแบบนั้นไม่ดีหรอกค่ะ”

“ตอนก่อนพี่กับเฮียไปเรียนต่างประเทศเราสามคนก็เรียกพี่น้องกันนี่”

เสียงอึกกะทีกครึกโครมในคลับเริ่มพาบรรยากาศสนุก เอแคลที่ไม่เคยมาที่แบบนี้ก็ไม่ชินนัก

“หรรษาไปไหน ทำไมนั่งอยู่คนเดียว” เสียงๆนึงดังขึ้น

“คุณกะตัญ…เอ่ออ…คุณหนูเต้นอยู่นู่นค่ะ”

“เอแคลลลชนแก้ววววว หมดแก้วววว”

หรรษาที่เดินกลับมาก่อนยกแก้วขึ้นชนกับแก้วเอแคลด้วยท่าทางที่เหมือนจะเมา เอแคลถือแก้วกล้าๆกลัวๆเพราะไม่อยากดื่มเยอะเพราะกลัวเมา กะตัญถอนหายใจก่อนรับแก้วที่เอแคลถือมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว

“คะ….คุณกะตัญ ดะ…เดี๋ยวเมานะคะ”

“เหล้าแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”