بيت / โรแมนติก / กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย / บทที่ 15 อดีตเพื่อนสนิท

مشاركة

บทที่ 15 อดีตเพื่อนสนิท

last update تاريخ النشر: 2025-12-21 01:31:40

ร่างเล็กนอนพลิกกายไปมาจนแล้วจนรอดเจ้าของห้องก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเสียที บ่นว่าเธออาบน้ำนานทีตอนตัวเองหายเข้าไปเป็นชั่วโมงไม่เห็นว่าให้ตัวเองบ้าง

          ตัวเองก็อาบน้ำนานเหมือนกันนั่นแหละ

          ขณะบ่นเขาอยู่ในใจเจ้าของร่างสูงก็ออกมาพอดี ชายหนุ่มสวมเสื้อกล้ามสีขาวและใส่กางเกงนอนขายาวเตรียมพร้อมเข้านอน

          “ยังไม่นอน? รอฉันเหรอ”

          “บ้า! ใครรอนาย ฉันก็แค่นอนไม่หลับ”

          เจ้าขุนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างเตียงฝั่งที่ว่าง มือหนาเอื้อมไปปิดสวิตช์ไฟทำให้ห้องทั้งห้องอยู่ในความมืด

          คนตัวโตนั่งลงบนเตียงแล้วเหยียดกายนอนราบ เตียงนิ่มไหวสั่นจนดาริณรับรู้ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำระสายจนควบคุมไม่อยู่ ตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุด

          ร่างแกร่งขยับเข้าใกล้จนหัวไหล่แนบชิดเบียดเสียด ก่อนจะพลิกตะแคงหันหน้าไปทางหญิงสาว แรงสั่นสะเทือนทำให้ดาริณรู้สึกประหม่ามากกว่าเดิม

          “ยังนอนไม่หลับอีกเหรอ”

          เสียงเจ้าขุนเอ่ยถาม เธอหันมาสบตากับเขาในความมืดแล้วครางตอบในลำคอ

          “อืม”

          “ขยับมานี่มา”

          พูดพลางสอดแขนเข้าไปใต้คอของเธอ ตวัดร่างเล็กให้ขยับเข้ามานอนหนุนแขนของเขา มืออีกข้างจัดแจงให้หญิงสาวหันหน้าเข้าหาตัวเองจากนั้นก็กอดเธอไว้แนบอก ฝ่ามือลูบลงตรงผมนุ่มยาวช่วยกล่อมให้เธอนอนหลับ

          สองร่างกอดก่ายกันอย่างแนบชิดกระทั่งไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน เพียงไม่นานดาริณก็ผล็อยหลับไป

          วันต่อมา

          หลังจากทานข้าวเช้าด้วยกันเจ้าของห้องก็ทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปส่งดาริณที่คณะ หญิงสาวส่งยิ้มให้คนขับแล้วตั้งท่าจะลงจากรถ ทว่าจู่ ๆ ชายหนุ่มก็ดึงรั้งตัวเธอเอาไว้

          เขายื่นบัตรเครดิตพร้อมกับเงินสดให้เธอไว้พกติดตัวเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน

          “นายให้ฉันทำไม”

          “ถ้าฉันไม่ให้แล้วเธอจะเอาเงินที่ไหนใช้”

          “แต่ฉันเกรงใจ”

          “แต่ถ้าฉันปล่อยให้เธอใช้ชีวิตลำบาก ฉันคงโดนด่าว่าไม่มีปัญญาดูแลแฟน ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้เธอมีสถานะเป็นแฟนฉันอยู่”

          คลี่ยิ้มบาง ๆ พยักหน้ายอมรับน้ำใจจากเจ้าขุน เมื่อลงจากรถดาริณก็ไม่ลืมโบกมือให้เขาด้วย

          เดินเข้าไปไม่ทันไรก็เจอกับแก๊งสามสาวอดีตเพื่อนสนิท วันนี้ดาริณสะพายกระเป๋าคอลเลกชันล่าสุดของแบรนด์หรูทำให้พวกเธอรู้สึกสงสัย วันก่อนที่ทะเลาะกับพ่อยังบอกว่าไม่มีเงินอยู่เลย แต่วันนี้เพื่อนสาวคนสวยสะพายกระเป๋าใบใหม่สงสัยยัยดาริณคืนดีกับพ่อกลับไปเป็นลูกคุณหนูเหมือนเดิมแล้ว

          “ดาริณ”

          ซอนญ่าเอ่ยเรียกพลางโบกมือทักทายพร้อมกับส่งยิ้มให้ ดาริณปรายตามองเพียงเสี้ยววิจากนั้นก็เดินผ่านไปทำเหมือนพวกเธอเป็นอากาศ

          คนส่งยิ้มหน้าเจื่อนก่อนจะรีบหุบยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่พอใจ

          “ยัยดาริณเดินเชิดหน้าเข้าตึกไม่สนใจพวกเราเลย”

          “ดาริณไม่สนใจก็สมควรแล้วนี่ ลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเราทำอะไรกับดาริณไว้”

          รถเมล์พูดเสียงเรียบแต่ทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บจี๊ด ซอนญ่าอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ระบายความขุ่นเคือง

          “พอเห็นยัยดาริณกลับมามีเงินแกก็เข้าข้างขึ้นมาทันทีเลยนะ”

          “ฉันไม่ได้เข้าข้างแต่ฉันพูดความจริงต่างหากล่ะ”

          “เออ ตอนนี้แกคงอยากกลับไปเป็นเพื่อนยัยดาริณจนตัวสั่นแล้วสิ ไปเลยไป”

          ซอนญ่าตวาดแล้วชี้หน้าไล่ตะเพิดเพื่อนสาวด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด

          รถเมล์ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดเก็บข้าวของแล้วเดินหนีเข้าไปในตึก

          ดาริณขึ้นไปนั่งรอที่ห้องเรียนเพราะเธอไม่อยากสุงสิงกับใคร ใบหน้าสวยยิ้มหวานขณะมองบัตรเครดิตในมือ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อเห็นใครบางคนเดินเข้ามา

          รถเมล์มองมาที่ดาริณด้วยแววตาเว้าวอนก่อนจะยื่นใบงานที่อาจารย์แจกเมื่อวานให้

          “เมื่อวานเห็นเธอไม่มาฉันเลยเก็บไว้ให้”

          เงยหน้ามองกระดาษเอสี่สีขาว ก่อนจะปรายตามองคนที่ยื่นกระดาษมาให้แล้วหลุบตาลงต่ำจากนั้นก็พูดอย่างไม่ได้ใส่ใจ

          “เพื่อนในห้องส่งไฟล์ให้ฉันแล้วล่ะ ไม่รบกวนเธอหรอก แต่ยังไงก็ขอบใจนะที่ยังอุตส่าห์เก็บไว้ให้”

          รถเมล์ยืนหน้าเหวอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไร้ค่า แววตาสั่นระริกรู้สึกผิดกับเพื่อน ไม่แปลกที่ดาริณจะโกรธเคืองจนไม่อยากให้อภัย

          เมื่อเห็นว่าดาริณไม่สนใจรถเมล์จึงเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ที่เมื่อก่อนพวกเธอสี่คนนั่งด้วยกันเป็นประจำ

          ดาริณใช้ชีวิตปกติโดยไม่ได้สนใจสายตาเพื่อนในห้องที่คอยจับสังเกตความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแก๊งเพื่อนสาว ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าควรให้ใจกับใคร

          หลังเรียนเสร็จ ขณะเก็บของเตรียมลุกจากเก้าอี้คนที่ควรให้ใจก็โทรเข้ามาพอดี เธอนั่งยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือจากนั้นก็รีบกดรับสาย

          “ว่าไงเจ้าขุน”

          [เรียนเสร็จยัง]

          “เสร็จแล้วกำลังจะลงไป”

          [รออยู่ข้างล่างนะ]

          พูดจบเขาก็กดวางสาย ไม่รู้ทำไมช่วงนี้รู้สึกอารมณ์ดีทุกครั้งที่เห็นเบอร์เจ้าขุนโทรเข้ามา หญิงสาวเดินยิ้มร่าออกจากห้องไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับสายตาของสามสาวอดีตเพื่อนสนิท

          “ทำเป็นหยิ่งไปเถอะ คอยดูตอนมีงานกลุ่มละกัน พอไม่มีใครให้เข้ากลุ่มสุดท้ายนางก็ต้องวิ่งแจ้นมาอยู่กับพวกเราอยู่ดีนั่นแหละ”

          ซอนญ่าพูดแล้วทำปากขมุบขมิบ ริมฝีปากบิดเบ้ราวกับนางร้ายในละครหลังข่าว น้ำฟ้ามองตามหลังดาริณและทำเช่นเดียวกัน มีเพียงรถเมล์เท่านั้นที่ยืนทำหน้าละห้อยปนเศร้าสร้อย แม้ดาริณจะเอาแต่ใจไปหน่อยแต่ดาริณคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเธอในยามยากลำบาก

          หญิงสาวเดินออกจากลิฟต์อย่างรีบเร่ง ฉับพลันข้อมือเล็กก็ถูกคว้าดึงเอาไว้ เธอหันกลับไปรวดเร็วตามสัญชาตญาณ

          “เจ้าขุน”

          “จะรีบเดินไปไหน”

          “ฉันคิดว่านายรออยู่ที่รถซะอีก”

          “ฉันไม่มีอะไรทำก็เลยออกมายืนรออยู่ตรงนี้”

          สายตาของดาริณกวาดมองไปรอบ ๆ เธอเพิ่งเห็นว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่บริเวณนั้นหันมาจ้องชายหนุ่มตาเป็นมัน เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลยว่าความจริงแล้วเจ้าขุนก็ฮอตในหมู่สาว ๆ เหมือนกัน

          คนตัวสูงจูงมือคนตัวเล็กไปที่รถโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

          “บ่ายไม่มีเรียนใช่ไหม”

          ถามขึ้นขณะเปิดประตูรถให้หญิงสาว

          ดาริณมองหน้าเขาแล้วเอ่ยตอบ

          “ไม่มี ทำไมเหรอ”

          “ฉันจะพาไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับใส่คืนนี้”

          “คืนนี้? ไปไหน” เธอเอียงคอถาม

          “ผับ ไอ้สามตัวนั้นก็ไป”

          “ออ...” ครางเออออในลำคอจากนั้นดาริณก็ขึ้นรถ

          หลังปิดประตูให้หญิงสาวเจ้าขุนก็เดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง จากนั้นรถคันหรูก็เคลื่อนออกตัวเพื่อพาหญิงสาวไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้า

          “นายว่าชุดนี้สวยไหม”

          จับชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำที่เว้าหลังแถมยังแหวกด้านข้างขึ้นมาทาบตัวแล้วหันไปถามความเห็นจากคนยืนรอ

          คนถูกถามเพ่งมองชุดเดรสสุดเซ็กซี่อย่างไม่สบอารมณ์

          ชุดเชี่ยอะไรวะเนี่ย

          แย่งชุดเดรสจากมือของเธอไปแขวนไว้บนราวตามเดิม จากนั้นก็หยิบอีกชุดมาให้เธอแล้วพูดว่า

          “ชุดนี้สวยกว่า”

          ดาริณหยิบชุดที่เจ้าขุนเป็นคนเลือกให้ขึ้นมาทาบตัว เดรสแขนกุดสีชมพูโอลด์โรสแต่งระบายตรงกระโปรงนิดหน่อยไม่ถึงกับมิดชิดแต่ดูเรียบง่าย

          “เชยอ้า นายจะให้ฉันใส่ชุดนี้ไปเที่ยวผับเนี่ยนะ”

          นิ่วหน้าบ่นคนที่เลือกชุดให้ นอกจากโอกาสไปพบญาติผู้ใหญ่ชุดเรียบร้อยน่ารักอย่างนี้ดาริณไม่เคยคิดจะหยิบขึ้นมาใส่เลยสักครั้ง สาวแซ่บอย่างเธอถ้าไม่ชุดเกาะอก เว้าหลัง กระโปรงก็ต้องแหวกขึ้นมาจนถึงขาอ่อน

          เจ้าขุนถอนหายใจพรืด ทั้งที่เมื่อก่อนก็เห็นเธอใส่ชุดพวกนั้นจนชินตาแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้เขาไม่อยากเห็นเธอใส่มันอีกแล้ว

          ถึงจะคิดแบบนั้นก็ไม่อยากขัดใจ พยักหน้าเออออให้เธอเลือกตามสบายรอทำหน้าที่จ่ายตังค์ให้ก็พอ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 56 ดาริกาที่รัก (ตอนจบ)

    อากาศยามค่ำของบ้านพักตากอากาศริมทะเลมีลมพัดโชยสร้างความรู้สึกเย็นสบาย แสงไฟสีอบอุ่นส่องสว่างติดตามแนวรั้วไม้ของบ้านช่วยเพิ่มความโรแมนติก ดาริณเดินเล่นอยู่ริมชายหาดเพียงลำพัง ดวงตาเป็นประกายทอดมองไปยังสุดขอบฟ้า ร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง สันจมูกโด่งคมเคลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนแล้วหอมเธอฟอดใหญ่ ก่อนจะถามคนที่ยืนมองท้องฟ้าราวกับคนเหม่อลอย “คิดอะไรอยู่” พูดชิดแก้มนุ่มจากนั้นริมฝีปากหยักก็ขบกัดตรงใบหูเล็ก ก่อนจะจับร่างเล็กให้หันมาสบตากัน “คิดถึงเรื่องของเราน่ะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเราสองคนจะมีวันนี้ได้” เจ้าขุนคลี่ยิ้ม แววตาลึกล้ำจดจ้องใบหน้าหญิงคนรักแล้วพูดว่า “เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม” “...” หญิงสาวเลิกคิ้วรอฟัง “พรหมลิขิตให้เราได้กลับมาเจอกับคนที่เราเฝ้าตามหามาสิบปี” “นายหมายถึงใคร” “จำกันไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย น่าน้อยใจจัง” พูดพลางดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากสวยได้รูป จากนั้นก็จับเธอผละออกเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายมองสำรวจใบหน้าขอ

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 55 รักสุดหัวใจ (NC)

    ริมฝีปากหยักเคลื่อนไซ้ไปตามท้ายทอยและซอกคอหอมกรุ่น กดจูบและขบเม้มสร้างความกระสันเสียว ร่างเล็กบิดส่ายเร่าร้อนมือสองข้างเกาะอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงมากองอยู่บนพื้น “เสียบเลยได้ไหม” เสียงพูดชิดอยู่ตรงริมแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากจะจูบซับพวงแก้มระเรื่อขณะรออีกฝ่ายเอ่ยตอบ “ไม่ไหวแล้วเหรอ” “ไม่ไหวแล้ว” พูดจบก็ถอดเสื้อยืดออกจากทางศีรษะ มือหนาเร่งปลดตะขอกางเกงแล้วรูดรั้งลงไปพร้อมกับกางเกงในบอกเซอร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลัดมันออกจากปลายขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่ร่างสูงจะขยับมายืนประกบอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก ปลายนิ้วหนาบดบี้ส่วนที่เป็นติ่งเสียวของหญิงสาว นิ้วกร้านแหย่แยงเข้าไปในร่องรักเพื่อเบิกทางเพิ่มน้ำหล่อลื่น ร่องสวาทเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างล้นหลาม เจ้าขุนจับท่อนเอ็นใหญ่ถูไถตรงสะโพกกลมกลึง ปลายนิ้วทำหน้าที่แหวกให้ร่องรูเบิกกว้าง จากนั้นก็เอาส่วนปลายหยักไปจ่อไว้ตรงปากทางแล้วดันเข้าไปรวดเดียวมิดด้าม ปลายลิ้นหนาแลบเลียตามแนวกระดูกสันหลังด้วยความหื่นกระหาย

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 54 น้อยใจ

    @โรงพยาบาล ว่าที่คุณพ่อนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจเลือด ใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาต้องถูกแทงเข็มฉีดยาเข้าไปในร่างกาย ลูกผู้ชายตัวโตเรื่องปืนผาหน้าไม้ไม่เคยเกรงกลัว แต่พอเป็นเข็มฉีดยากลับกลายเป็นคนใจเสาะใจปลาซิวขึ้นมาเสียได้ ดาริณหัวเราะกระซิก รู้สึกขบขันมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทว่ากับกลัวเข็มฉีดยาอันเล็กกระจิ๋วหลิ๋ว คนหน้าเข้มใช้สายตาดุดันเพ่งมองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากหนาแนบชิดใบหูเล็กแล้วพูดกระซิบ “หัวเราะเยาะเหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะ” “ไม่กลัว” เธอยิ้มแป้นแล้นล้อเลียนเห็นแล้วมันน่าจับฟัดแก้มชะมัด มือหนายกขึ้นบีบแก้มดาริณด้วยความมันเขี้ยว ขณะนั้นคุณพยาบาลก็ออกมาเรียกเขาเข้าห้องเจาะเลือดพอดี “เชิญคุณภัทรดนัยค่ะ” คนถูกเรียกเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนเข้าไปก็ไม่ลืมหันมามองคาดโทษคนที่หัวเราะเยาะเขาไม่หยุด คืนนี้เธอโดนแน่ดาริณ เวลาต่อมา ดาริณนอนอยู่บนเตียงตรวจโดยมีเจ้าขุนนั่งอยู่ด้านข้าง ม

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 53 อาบน้ำอีกรอบ

    “พวกมึงคิดจะทำอะไรหลานกู” คนมีอำนาจตวาดเกรี้ยวกราดมือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นจ่อขมับคนที่คุกเข่าอยู่ เปลวไฟแห่งโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเทาอ่อน ดวงตาดุดันจ้องเขม็งคนตรงหน้าราวกับอยากฆ่าให้ตาย ภาพชวินนั่งตัวสั่นเทาทำให้ดาวิทย์เริ่มหวาดกลัว เขานั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าขุนก้มหัวกราบกรานร้องขอชีวิต “เจ้าขุนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว นายไว้ชีวิตฉันด้วย สัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี ไว้ชีวิตฉันด้วยนะ” แค่นหัวเราะให้กับคำพูดของดาวิทย์ เขาไม่เชื่อสักนิดว่าคนอย่างดาวิทย์จะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ถ้ามันอยากกลับตัวจริง ๆ มันคงทำไปตั้งนานแล้ว “ยูจะเอาไง” เจ้านายใหญ่หันมาถามหลานเมีย ตอนแรกเขาไม่คิดจะทำร้ายดาวิทย์ แต่มาคิด ๆ ดูแล้วถ้าปล่อยดาวิทย์ไปอีกครั้งมันต้องสร้างปัญหาอีกแน่ และที่เขากังวลมากที่สุดคือคนอย่างดาวิทย์มันต้องใช้ลูกกับเมียของเขาเป็นเครื่องมือต่อรอง เจ้าขุนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องให้ถึงตายนะ ทำให้พิการตลอดชีวิตและพูดไม่ได้ก็พอ” บอกความต้องการเรียบร้อยก็หันหลังให

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 52 แผนซ้อนแผน

    “ปล่อยตัวประกันมาก่อน แล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะได้หลงเชื่อตั้งแต่แรกว่าดาวิทย์ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ จึงให้ออสตินเป็นคนถือกระเป๋าที่บรรจุเงินสดสามสิบล้านเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นดังนั้นชวินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าเหี้ยมโหดแดงก่ำด้วยแรงโทสะ “มึงคิดจะเล่นตุกติกกับกูเหรอ” “ถ้ากูอยากเล่นตุกติกกับมึงกูโทรแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าอยากได้เงินก็ปล่อยตัวประกันออกมาก่อนแล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” ชวินทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปทางมือขวาคนสนิทแล้วเอ่ยสั่ง “ไปเอาตัวไอ้ดาวิทย์มา” “ครับนาย” ดาวิทย์ถูกลากออกมาจากในตึกร้าง มือสองข้างถูกมัดไพล่หลัง สภาพเหมือนคนปกติไม่ได้ถูกซ้อมจนน่วมเหมือนคนที่ถูกจับตัวมา ลูกน้องคนหนึ่งแกะเชือกให้ดาวิทย์ “ทีนี้มึงบอกกูได้รึยังว่าเงินอยู่ที่ไหน” “เงินอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าทางเข้า” เมื่อรู้ที่ซ่อนเงินชวินก็คลี่ยิ้มจนกว้าง เขาส่งซิกให้ลูกน้องสองคนไปเอากระเป๋าเงินตรงจุดที่เจ้าขุนบอก พอรู้ที่ซ่อนเงินแน่ชัดสองหนุ่มเพื่อนซี้ก็หันมาส่

  • กลรักร้ายนายวิศวะมาเฟีย   บทที่ 51 ไถ่ตัว

    รถสปอร์ตคันงามแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของท่านรัฐมนตรี ร่างสูงโปร่งก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้านของว่าที่พ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเห็นหน้าลูกเขย คนร้อนใจก็รีบร้อนเข้าไปหาทันที “พวกมันติดต่อมารึยังครับ” “ติดต่อมาแล้ว มันบอกว่าให้เอาเงินไปให้มันที่นี่” ท่านรัฐมนตรียื่นกระดาษที่จดสถานที่นัดหมายให้กับเจ้าขุน เขาหยิบมันมาดูแล้วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนอายุมากแล้วเอ่ยถาม “พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่ครับ” ความจริงก็ได้ยินที่ดาริณอุทานแล้วล่ะ แต่ก็อยากถามให้แน่ใจอีกครั้ง ท่านรัฐมนตรีมีสีหน้าหวั่นวิตก ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับพูดเสียงอ่อย “สามสิบล้าน” ได้ยินแค่นั้นเจ้าขุนก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบโทรหาจรณ [ครับนายน้อย] “คุณช่วยเอาเงินมาให้ผมที่บ้านท่านรัฐมนตรีนพดลหน่อย” [ได้ครับ นายน้อยจะเอาเท่าไหร่ครับ] “สามสิบล้าน” [ได้ครับ ผมจะรีบไป] หลังวางสายจากลูกน้องเขาก็กดโทรหาเพื

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status