เข้าสู่ระบบมือหนาประคองตัวตนที่ตั้งผงาดด้วยฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์แล้วชักรูดสองสามครั้ง ดวงตาคมกริบเพ่งพิศเรือนร่างสวยด้วยความลุ่มหลง ดาริณสวยไปหมดทุกส่วนไม่ว่าจะเป็นสองเต้าอวบนูนขนาดเต็มไม้เต็มมือ หรือผิวกายขาวผุดผ่องและร่องรูเนียนกริบสีชมพู
ชายหนุ่มรู้สึกคอแห้งผากกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เห็นแล้วอยากดูดเลียร่องรักของดาริณให้สาแก่ใจเอาให้เธอร้องครวญครางเสียงหลงไม่เป็นภาษา แต่ก็ติดตรงที่ตอนนี้อารมณ์มันพลุ่งพล่านเกินกว่าจะมัวมาเสียเวลาทำอย่างอื่น
ตอนนี้ขอเอาก่อนละกัน เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยหาโอกาสทำทีหลัง
เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงบ้วนน้ำลายลงบนฝ่ามือของตัวเอง จากนั้นก็เอาไปถูชโลมบนเอ็นแท่งใหญ่ จ่อปลายเอ็นไว้ตรงปากทางร่องกลีบที่ยังปิดสนิทแล้วถูไถเพิ่มความกระสันเสียวให้เธอ
“นายช่วยอ่อนโยนกับฉันหน่อยนะ”
ทำเป็นมาร้องขอความอ่อนโยนทั้งที่เธอมันกร้านโลกซะขนาดนี้
เจ้าขุนแค่นหัวเราะอย่างนึกดูถูกในตัวหญิงสาว อ่อนโยนบ้าบออะไรเขาไม่เคยอ่อนโยนกับใคร
นอกจากไม่ตอบเจ้าขุนยังส่งลำเอ็นเข้าไปในร่องรักทันที เรื่องแบบนี้ไม่มีใครเขาประนีประนอมกันหรอก ไม่อย่างนั้นมันจะเรียกว่าการปลดปล่อยได้ยังไง
ทว่าการเสียบเข้าไปในคราแรกกลับให้ความรู้สึกแตกต่างจากการร่วมเพศกับผู้หญิงคนอื่นอย่างลิบลับ เพราะนอกจากรูรักของดาริณจะแน่นมากจนดันเข้าไปได้ยาก ร่องคับแคบยังบีบรัดแท่งเนื้อของเขาจนปวดหนึบไปหมด
“เข้ายากฉิบ” คนยิ่งเงี่_Eน ๆ อยู่
เจ้าขุนถอนแท่งเอ็นออกมาตั้งหลัก ก่อนจะดันกลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง
“เจ้าขุนฉันเจ็บ”
หญิงสาวเปล่งเสียงทัดทานพลางเอื้อมมือมาดันมวนกล้ามตรงหน้าท้องของเขาเพื่อยั้งแรง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เจ้าขุนเห็นใจกลับดันเอ็นท่อนใหญ่เข้าไปอีกครั้งจนมิดลำในที่สุด
“~อาส์~เสียว”
ชายหนุ่มสบถถ้อยคำดิบเถื่อนอย่างไม่กระดากอายขณะแช่แท่งคับแน่นไว้ในร่องสาว
“โอ๊ย! ฉันเจ็บ”
ร่างเล็กบิดตัวเร่า ๆ พลางร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด น้ำตาแห่งความรวดร้าวไหลซึมออกมาจนปริ่มเบ้าตาคู่สวย
“ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนเธอก็ต้องทนดาริณ”
สิ้นคำสั่งริมฝีปากสีระเรื่อก็ขบเม้มเข้าหากันแล้วกดแน่นเพื่อกลั้นเสียง เปลือกตาคู่สวยปิดสนิทเพื่อข่มความรู้สึกเจ็บปวด ก้มหน้ารับชะตากรรมยอมให้เจ้าขุนกระทำกับร่างกายของตัวเองจนกว่าเขาจะสาแก่ใจ ในเมื่อเธอคือต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้
มือหนาจับประคองเอวคอดเอาไว้แล้วตอกลำเอ็นเข้าไปอย่างเนิบนาบ จากนั้นก็เพิ่มจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ กระแทกกระทั้นแท่งเนื้อเข้าไปในร่องสาวอย่างบ้าคลั่งราวกับตายอดตายอยากมาจากไหน เสียงน้ำในอ่างกระเพื่อมดังผสมผสานกับเสียงเนื้อกระทบกัน
ตับ! ตับ! ตับ!
แรงกระแทกกระทั้นทำให้หัวเข่าบอบบางกระทบกับความแข็งของอ่างอาบน้ำ หญิงสาวพูดเสียงอ่อนหวานเผื่อว่าเขาจะสงสาร
“เจ้าขุนฉันเจ็บหัวเข่า”
“เจ็บแค่นี้ก็ทนไม่ได้”
เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงกระนั้นก็ยอมหยุดขยับร่างกายแล้วถอดลำเอ็นออกมาก่อน
คนตัวสูงลุกออกจากอ่างพร้อมทั้งจูงมือหญิงสาวออกมาด้วยกัน เขาอุ้มร่างสวยขึ้นบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วจัดแจงให้เธอนั่งอ้าขาเป็นรูปตัวเอ็ม
นัยน์ตาคมเพ่งพินิจใบหน้าสวยแล้วยกยิ้มอย่างพึงพอใจ
“เธอสวยนะดาริณ แต่เธอแรด”
พูดจบริมฝีปากหยักก็ประกบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มดูดชิมความหวานรอบ ๆ ปากแล้วสอดลิ้นหนาเข้าไปด้านใน ตวัดลิ้นดูดชิมน้ำลายของหญิงสาวราวกับหิวกระหายขณะจ่อปลายเอ็นไว้ตรงปากร่องที่ยังเปียกเยิ้ม
เอ็นท่อนหนาถูกดันเข้าไปในร่องกลีบรวดเดียวมิดลำ ก่อนที่เจ้าขุนจะเริ่มโยกเอวอีกครั้ง เพียงไม่นานจังหวะเร่าร้อนก็เกิดขึ้นอีกรอบ
“แน่นฉิบหายเลยดาริณ ~อาส์~”
ถ้อยคำหยาบคายถูกพ่นออกมาจากปากราวกับไม่ใช่เจ้าขุนคนที่เธอเคยรู้จัก ดาริณเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวตนของเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่
“เสียวไหม”
ริมฝีปากเคลื่อนไปตามลำคอระหงสูดดมกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมที่เป็นกลิ่นประจำของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ตรงซอกหู ใช้ปลายลิ้นตวัดเลียไปรอบ ๆ พร้อมทั้งขบกัดใบหูเล็กเบา ๆ เพื่อสร้างความเสียวซ่านให้หญิงสาว
“~อ๊า~”
ดาริณหายใจระเรื่อพลางเงยหน้าร้องคราง ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านร่างเล็กดิ้นพล่านตามแรงอารมณ์
“สะ...เสียวค่ะ”
เสียงหวานเปล่งออกมากระท่อนกระแท่นราวกับจะขาดใจ มือบอบบางเคลื่อนไล้ไปตามเรือนผมดกดำของชายหนุ่มก่อนจะกำขยุ้มเมื่อถูกเขาตอกลำเอ็นเข้ามาอย่างหนักหน่วง
“ฉันจะเสร็จแล้ว~อื้ม~”
เจ้าขุนเปล่งเสียงคำรามออกจากลำคอขณะกระแทกลำแน่นเข้าออกอย่างรุนแรงและถี่รัว เมื่อมวลน้ำอุ่นร้อนไหลไปกองรวมตัวกันตรงส่วนปลายหัวร่างสูงก็เกร็งกระตุกอย่างเสียวซ่าน เขาปลดปล่อยน้ำรักอัดพุ่งเข้าไปในร่องสาวทุกหยาดหยดราวกับตั้งใจ
มือหนาบีบขยำสองเต้าขณะริมฝีปากบดจูบกับหญิงสาวอย่างเมามัน
ในที่สุดเขาก็ถึงสวรรค์
“พอใจนายแล้วใช่ไหม”
เอ่ยเสียงประชดประชันพลางผลักไสร่างสูงให้ถอยออก ดวงตาคู่สวยมองค้อนเขาเป็นฟืนเป็นไฟ
เจ้าขุนยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาเชยคางสวยขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้งดูดดุนรุนแรงจากนั้นก็ผละออกมา
“อย่ามาทำเป็นไม่พอใจ เมื่อกี้เธอยังบอกว่าเสียวอยู่เลย”
“ไอ้บ้า~อ๊า~”
กำลังจะพ่นคำพูดด่าทอแต่จู่ ๆ คนน่าโมโหก็ดันท่อนเอ็นเข้ามาหยอกเย้า ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างร้ายกาจนัยน์ตาคมเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้
“เธอว่าใครไอ้บ้า”
พูดพร้อมทั้งดันแกนกายเข้าออกช้า ๆ มองหน้าคนที่เพิ่งพ่นคำว่าไอ้บ้าใส่หน้าเขา
“เสร็จแล้วก็พอได้แล้ว”
“พออย่างนั้นเหรอ เหอะ!”
แค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกระซิบตรงใบหูเล็ก
“เธอควรรู้ไว้ด้วยนะ ว่าฉันไม่เคยจบที่รอบเดียว”
ว่าจบชายหนุ่มก็อุ้มหญิงสาวออกจากห้องน้ำแล้วพาเธอไปยังห้องนอนใหญ่บนชั้นสอง วางร่างเล็กลงบนเตียงกว้างแล้วคร่อมทับเธอเอาไว้
“เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะคนสวย”
ร่างสูงก็เริ่มประกบจูบอย่างดูดดื่ม สอดแยงลิ้นหนาเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กที่อยู่ภายในโพรงปากนุ่ม จากนั้นก็เคลื่อนใบหน้าคมคายไปตามเรือนร่างสวย ดูดดุนขบเม้มทุกจุดที่ริมฝีปากเลื่อนผ่านจนร่างงามเต็มไปด้วยร่องรอยแดงจ้ำ
บทสวาทเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างเร่าร้อน ชายหนุ่มตอกอัดลำกายพร้อมทั้งปลดปล่อยน้ำรักเข้าสู่ร่องสวาทอยู่หลายรอบจนหมดเรี่ยวหมดแรง ก่อนที่ทั้งคู่จะนอนกอดก่ายหลับใหลอยู่บนเตียงใหญ่ราวกับเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันก็ไม่ปาน
อากาศยามค่ำของบ้านพักตากอากาศริมทะเลมีลมพัดโชยสร้างความรู้สึกเย็นสบาย แสงไฟสีอบอุ่นส่องสว่างติดตามแนวรั้วไม้ของบ้านช่วยเพิ่มความโรแมนติก ดาริณเดินเล่นอยู่ริมชายหาดเพียงลำพัง ดวงตาเป็นประกายทอดมองไปยังสุดขอบฟ้า ร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง สันจมูกโด่งคมเคลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนแล้วหอมเธอฟอดใหญ่ ก่อนจะถามคนที่ยืนมองท้องฟ้าราวกับคนเหม่อลอย “คิดอะไรอยู่” พูดชิดแก้มนุ่มจากนั้นริมฝีปากหยักก็ขบกัดตรงใบหูเล็ก ก่อนจะจับร่างเล็กให้หันมาสบตากัน “คิดถึงเรื่องของเราน่ะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเราสองคนจะมีวันนี้ได้” เจ้าขุนคลี่ยิ้ม แววตาลึกล้ำจดจ้องใบหน้าหญิงคนรักแล้วพูดว่า “เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม” “...” หญิงสาวเลิกคิ้วรอฟัง “พรหมลิขิตให้เราได้กลับมาเจอกับคนที่เราเฝ้าตามหามาสิบปี” “นายหมายถึงใคร” “จำกันไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย น่าน้อยใจจัง” พูดพลางดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากสวยได้รูป จากนั้นก็จับเธอผละออกเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายมองสำรวจใบหน้าขอ
ริมฝีปากหยักเคลื่อนไซ้ไปตามท้ายทอยและซอกคอหอมกรุ่น กดจูบและขบเม้มสร้างความกระสันเสียว ร่างเล็กบิดส่ายเร่าร้อนมือสองข้างเกาะอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงมากองอยู่บนพื้น “เสียบเลยได้ไหม” เสียงพูดชิดอยู่ตรงริมแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากจะจูบซับพวงแก้มระเรื่อขณะรออีกฝ่ายเอ่ยตอบ “ไม่ไหวแล้วเหรอ” “ไม่ไหวแล้ว” พูดจบก็ถอดเสื้อยืดออกจากทางศีรษะ มือหนาเร่งปลดตะขอกางเกงแล้วรูดรั้งลงไปพร้อมกับกางเกงในบอกเซอร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลัดมันออกจากปลายขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่ร่างสูงจะขยับมายืนประกบอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก ปลายนิ้วหนาบดบี้ส่วนที่เป็นติ่งเสียวของหญิงสาว นิ้วกร้านแหย่แยงเข้าไปในร่องรักเพื่อเบิกทางเพิ่มน้ำหล่อลื่น ร่องสวาทเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างล้นหลาม เจ้าขุนจับท่อนเอ็นใหญ่ถูไถตรงสะโพกกลมกลึง ปลายนิ้วทำหน้าที่แหวกให้ร่องรูเบิกกว้าง จากนั้นก็เอาส่วนปลายหยักไปจ่อไว้ตรงปากทางแล้วดันเข้าไปรวดเดียวมิดด้าม ปลายลิ้นหนาแลบเลียตามแนวกระดูกสันหลังด้วยความหื่นกระหาย
@โรงพยาบาล ว่าที่คุณพ่อนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจเลือด ใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาต้องถูกแทงเข็มฉีดยาเข้าไปในร่างกาย ลูกผู้ชายตัวโตเรื่องปืนผาหน้าไม้ไม่เคยเกรงกลัว แต่พอเป็นเข็มฉีดยากลับกลายเป็นคนใจเสาะใจปลาซิวขึ้นมาเสียได้ ดาริณหัวเราะกระซิก รู้สึกขบขันมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทว่ากับกลัวเข็มฉีดยาอันเล็กกระจิ๋วหลิ๋ว คนหน้าเข้มใช้สายตาดุดันเพ่งมองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากหนาแนบชิดใบหูเล็กแล้วพูดกระซิบ “หัวเราะเยาะเหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะ” “ไม่กลัว” เธอยิ้มแป้นแล้นล้อเลียนเห็นแล้วมันน่าจับฟัดแก้มชะมัด มือหนายกขึ้นบีบแก้มดาริณด้วยความมันเขี้ยว ขณะนั้นคุณพยาบาลก็ออกมาเรียกเขาเข้าห้องเจาะเลือดพอดี “เชิญคุณภัทรดนัยค่ะ” คนถูกเรียกเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนเข้าไปก็ไม่ลืมหันมามองคาดโทษคนที่หัวเราะเยาะเขาไม่หยุด คืนนี้เธอโดนแน่ดาริณ เวลาต่อมา ดาริณนอนอยู่บนเตียงตรวจโดยมีเจ้าขุนนั่งอยู่ด้านข้าง ม
“พวกมึงคิดจะทำอะไรหลานกู” คนมีอำนาจตวาดเกรี้ยวกราดมือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นจ่อขมับคนที่คุกเข่าอยู่ เปลวไฟแห่งโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเทาอ่อน ดวงตาดุดันจ้องเขม็งคนตรงหน้าราวกับอยากฆ่าให้ตาย ภาพชวินนั่งตัวสั่นเทาทำให้ดาวิทย์เริ่มหวาดกลัว เขานั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าขุนก้มหัวกราบกรานร้องขอชีวิต “เจ้าขุนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว นายไว้ชีวิตฉันด้วย สัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี ไว้ชีวิตฉันด้วยนะ” แค่นหัวเราะให้กับคำพูดของดาวิทย์ เขาไม่เชื่อสักนิดว่าคนอย่างดาวิทย์จะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ถ้ามันอยากกลับตัวจริง ๆ มันคงทำไปตั้งนานแล้ว “ยูจะเอาไง” เจ้านายใหญ่หันมาถามหลานเมีย ตอนแรกเขาไม่คิดจะทำร้ายดาวิทย์ แต่มาคิด ๆ ดูแล้วถ้าปล่อยดาวิทย์ไปอีกครั้งมันต้องสร้างปัญหาอีกแน่ และที่เขากังวลมากที่สุดคือคนอย่างดาวิทย์มันต้องใช้ลูกกับเมียของเขาเป็นเครื่องมือต่อรอง เจ้าขุนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องให้ถึงตายนะ ทำให้พิการตลอดชีวิตและพูดไม่ได้ก็พอ” บอกความต้องการเรียบร้อยก็หันหลังให
“ปล่อยตัวประกันมาก่อน แล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะได้หลงเชื่อตั้งแต่แรกว่าดาวิทย์ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ จึงให้ออสตินเป็นคนถือกระเป๋าที่บรรจุเงินสดสามสิบล้านเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นดังนั้นชวินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าเหี้ยมโหดแดงก่ำด้วยแรงโทสะ “มึงคิดจะเล่นตุกติกกับกูเหรอ” “ถ้ากูอยากเล่นตุกติกกับมึงกูโทรแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าอยากได้เงินก็ปล่อยตัวประกันออกมาก่อนแล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” ชวินทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปทางมือขวาคนสนิทแล้วเอ่ยสั่ง “ไปเอาตัวไอ้ดาวิทย์มา” “ครับนาย” ดาวิทย์ถูกลากออกมาจากในตึกร้าง มือสองข้างถูกมัดไพล่หลัง สภาพเหมือนคนปกติไม่ได้ถูกซ้อมจนน่วมเหมือนคนที่ถูกจับตัวมา ลูกน้องคนหนึ่งแกะเชือกให้ดาวิทย์ “ทีนี้มึงบอกกูได้รึยังว่าเงินอยู่ที่ไหน” “เงินอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าทางเข้า” เมื่อรู้ที่ซ่อนเงินชวินก็คลี่ยิ้มจนกว้าง เขาส่งซิกให้ลูกน้องสองคนไปเอากระเป๋าเงินตรงจุดที่เจ้าขุนบอก พอรู้ที่ซ่อนเงินแน่ชัดสองหนุ่มเพื่อนซี้ก็หันมาส่
รถสปอร์ตคันงามแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของท่านรัฐมนตรี ร่างสูงโปร่งก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้านของว่าที่พ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเห็นหน้าลูกเขย คนร้อนใจก็รีบร้อนเข้าไปหาทันที “พวกมันติดต่อมารึยังครับ” “ติดต่อมาแล้ว มันบอกว่าให้เอาเงินไปให้มันที่นี่” ท่านรัฐมนตรียื่นกระดาษที่จดสถานที่นัดหมายให้กับเจ้าขุน เขาหยิบมันมาดูแล้วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนอายุมากแล้วเอ่ยถาม “พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่ครับ” ความจริงก็ได้ยินที่ดาริณอุทานแล้วล่ะ แต่ก็อยากถามให้แน่ใจอีกครั้ง ท่านรัฐมนตรีมีสีหน้าหวั่นวิตก ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับพูดเสียงอ่อย “สามสิบล้าน” ได้ยินแค่นั้นเจ้าขุนก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบโทรหาจรณ [ครับนายน้อย] “คุณช่วยเอาเงินมาให้ผมที่บ้านท่านรัฐมนตรีนพดลหน่อย” [ได้ครับ นายน้อยจะเอาเท่าไหร่ครับ] “สามสิบล้าน” [ได้ครับ ผมจะรีบไป] หลังวางสายจากลูกน้องเขาก็กดโทรหาเพื






![ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
