บทที่ 4 สิ่งที่ซ่อนเร้น

รถคันหรูจอดนิ่งที่หน้ารั้วสูงของคฤหาสน์หลังใหญ่ ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าเจ้าของคฤหาสน์หรูหราในย่านที่ดินราคาแพงหลังนี้คือท่านรัฐมนตรี ‘นพดล อนันต์เดโช’ บุคคลผู้ซึ่งมีอำนาจและทรงอิทธิพลคนหนึ่งของประเทศ

          “จอดตรงนี้แหละ แล้วนายก็ลงไปได้แล้ว”

          พอถึงหน้าบ้านหญิงสาวก็แผดเสียงออกคำสั่งให้ชายหนุ่มลงจากรถ

          เจ้าขุนนั่งนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะยอมทำตามที่เธอสั่ง ดวงตาคมกริบไล่สำรวจคนข้าง ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้หญิงสาว เพ่งตามองเธอราวกับมีเรื่องอยากจะพูด

          “อะไรอีก”

          ดาริณแว้ดเสียงใส่พลางโยกหน้าถอยหนี แผ่นหลังบอบบางชนกับประตูรถอย่างจนมุม

          “ที่เธอวางยาไอ้ทิวเขาเมื่อคืน เพราะเธอรักมันมากจนอยากได้มันเป็นผัว หรือเป็นเพราะพ่อของเธอบังคับให้จับมันให้ได้กันแน่”

          “นายอย่ามาใส่ร้ายคุณพ่อฉันนะ”

          “ฉันรู้นะว่าตอนนี้ครอบครัวเธอกำลังมีปัญหา แล้วบริษัทที่พี่ชายเธอบริหารอยู่ก็กำลังขาดทุนมหาศาล ที่ท่านรัฐมนตรีอยากได้ไอ้ทิวเขามาเป็นลูกเขยเพราะหวังฮั้วโครงการก่อสร้าง...ใช่ไหม”

          นัยน์ตาของคนถูกเค้นสั่นระริก เธอรู้สึกโกรธเคืองคนถามเป็นอย่างมาก แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าทุกประโยคที่ออกจากปากของชายหนุ่มคือเรื่องจริงแต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครมาว่าพ่อของเธอเสีย ๆ หาย ๆ

          “นายอย่าทำมาเป็นแสนรู้ไปหมดทุกอย่าง และอีกอย่างครอบครัวของฉันจะมีปัญหาหรือไม่มีปัญหามันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”

          “ดาริณ!”

          เรียกชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดพร้อมทั้งขบกรามแน่น มือหนาเอื้อมไปบีบคางมนอย่างหมดความอดทน

          “ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ เสียแรงที่...”

          คำพูดของเขากลืนหายไปกับบรรยากาศน่าอึดอัด นัยน์ตาคมพลันสั่นขณะจดจ้องคนตรงหน้า

          “เสียแรงที่อะไร”

          เอียงคอมองหน้าเขาแล้วเอ่ยถามประสานสบตาขณะรอฟังอีกฝ่ายพูดให้จบ

          ขณะนั้นรถที่เจ้าขุนสั่งให้ลูกน้องขับตามมารับก็ขับมาจอดเทียบข้างพอดี ชายหนุ่มละความสนใจจากหญิงสาวแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที

          ดาริณทำหน้าสงสัย อยากเรียกให้เขากลับมาพูดให้จบแต่คนขี้โมโหก็ขับรถออกไปเสียก่อน

          “ไอ้บ้าเอ๊ย! จู่ ๆ ก็มาทำให้อยากรู้แต่ก็ไม่พูดให้จบ”

          บ่นกระปอดกระแปดให้กับคนที่ทิ้งคำพูดให้เธอค้างคาใจ ก่อนจะย้ายมานั่งฝั่งคนขับแล้วขับรถเข้าบ้านของตัวเอง

          @บ้านอนันต์เดโช

          ร่างเล็กเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยท่าทางละล้าละลัง ยังไม่ทันได้พักหายใจหายคอคนที่นั่งรอเธอมาทั้งคืนก็กุลีกุจอเข้ามาหา

          ท่านรัฐมนตรีมีใบหน้ายิ้มแย้มแถมยังไม่ตำหนิติเตียนที่ลูกสาวคนสวยไม่กลับบ้านทั้งคืน

          “เป็นยังไงบ้างดาริณลูกพ่อ สำเร็จไหม”

          คนอายุเยอะกว่าเอ่ยถามขณะไล่สำรวจลูกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า มุมปากที่มีริ้วรอยยกยิ้มด้วยความปลาบปลื้มใจเมื่อเห็นร่องรอยแดงจ้ำบนลำคอของบุตรสาว

          แววตาสั่นเครือสบตากับผู้เป็นพ่อแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ด้านใน

          เธอไม่กล้าสารภาพออกไปตามตรงว่าเรื่องเมื่อคืนเกิดความผิดพลาดอย่างมหันต์

          ท่านรัฐมนตรียิ้มแฉ่ง ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศีรษะของบุตรสาว เมื่อเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนเขาจึงพูดขึ้นว่า

          “สมแล้วที่เป็นลูกรักของพ่อ ลูกสาวพ่อไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังจริง ๆ”

          ฝ่ามือหนาดึงรั้งศีรษะลูกสาวมาสวมกอดจากนั้นก็เอ่ยอีกว่า

          “ลูกกลับมาเหนื่อย ๆ พ่อว่าขึ้นไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ”

          ใบหน้าอิดโรยพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ทิ้งร่างกายลงบนเตียงกว้างแล้วครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ดวงตาสั่นเครือมีน้ำตาไหลรินออกมาราวกับสายธารขณะคิดถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป

          ใช่อยู่ที่เธออยากได้ อยากครอบครอง อยากเป็นเจ้าของหัวใจของเพื่อนสนิทอย่างทิวเขา แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเจ้าตัวไม่เคยเหลียวแลเธอเลยสักนิด ความจริงเธอก็คิดจะตัดใจจากเขาแล้วด้วยซ้ำ

          แต่เมื่อผู้เป็นพ่อยื่นคำขาดมาว่าถ้าไม่สามารถมัดใจทิวเขาได้เธอก็ต้องยอมแต่งงานกับคนที่พ่อเลือกให้ หญิงสาวจำต้องทำในสิ่งที่เลวร้าย นั่นคือการวางยาปลุกเซ็กส์ชายหนุ่มเพื่อเรียกร้องให้เขารับผิดชอบ แต่มันดันผิดแผนเมื่อคนที่มารับเคราะห์คือเจ้าขุน

          ดาริณร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อนึกถึงคำพูดของเจ้าขุนขึ้นมา

          มันก็จริงอย่างที่เขาว่าทุกอย่าง เธอมันหน้าไม่อายและเห็นแก่ตัว

          อีกด้าน

          หลังกลับจากบ้านของดาริณเจ้าขุนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังแถบชานเมืองซึ่งอยู่ในเขตจังหวัดปทุมธานี

          รถคันหรูขับเข้าไปในซอกซอยที่ค่อนข้างลึกลับซับซ้อน น้อยคนนักที่จะใช้เส้นทางนี้สัญจรเนื่องจากค่อนข้างเปลี่ยวและอันตราย เมื่อก่อนเคยมีข่าวเตือนภัยว่าถนนเส้นนี้มีคนถูกโจรดักปล้น บางข่าวก็บอกว่ามีคนเคยถูกนำมาเผานั่งยางตายทั้งเป็น แต่สำหรับเจ้าขุนเขาคุ้นชินกับเส้นทางนี้เป็นอย่างดี

          รถซูเปอร์คาร์คันงามขับเข้าไปจอดในบริเวณโรงงานแห่งหนึ่งซึ่งเป็นเพียงโรงงานขนาดเล็กที่ดูภายนอกสุดแสนจะธรรมดาแทบไม่มีความโดดเด่นหรือน่าสนใจ แต่ใครจะรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วสถานที่แห่งนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ด้านใน

          บริเวณภายนอกตลอดแนวรั้วของโรงงานติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นตรงบริเวณกำแพงยังมีคนยืนเฝ้ายามและเดินตรวจตราอยู่ตลอดเวลาจึงเป็นเรื่องยากที่คนแปลกหน้าจะเข้าออกยังสถานที่แห่งนี้ก่อนได้รับอนุญาต

          ร่างสูงลงจากรถแล้วเดินเข้าไปตรงประตูด้านหน้าอาคารซึ่งมีลักษณะคล้ายกับประตูออฟฟิศ โดยที่นี่จะมีทางเข้าออกแค่สองทาง จุดแรกคือประตูด้านหน้าที่เจ้าขุนกำลังใช้งานอยู่ตอนนี้ซึ่งมีไว้ให้คนส่วนใหญ่ใช้เดินผ่านเข้าออกในยามปกติ ส่วนอีกจุดคือทางเข้าออกด้านหลังทว่าจุดนั้นจะถูกใช้งานในยามฉุกเฉินเท่านั้น

          “สวัสดีครับนายน้อย”

          ชายฉกรรจ์ผู้ซึ่งทำหน้าที่คอยตรวจตราอยู่ตรงหน้าประตูโค้งศีรษะทำความเคารพผู้ที่เดินผ่าน ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของอาคารโดยมีลูกน้องคนหนึ่งซึ่งตามเขามาจากเพ้นท์เฮ้าส์เดินตามหลัง

          เขาเดินเข้าไปยังห้องที่ถูกจัดตกแต่งเป็นห้องทำงานมีโต๊ะคอมพิวเตอร์และตู้เก็บเอกสารตั้งเรียงรายอยู่รอบข้าง

          หลังนั่งลงบนเก้าอี้เขาก็เอ่ยปากสั่งลูกน้องที่ตามมาด้วย

          “ไปเรียกคุณจรณมาหน่อย”

          “ครับ”

          นั่งรอเพียงไม่นานคนที่เขาให้ไปตามก็เดินเข้ามาในห้อง ร่างสูงของคนอายุสามสิบต้น ๆ เดินค้อมตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานของคนอายุน้อยกว่า ก่อนจะวางสมุดบัญชีไว้บนโต๊ะพร้อมกับพูดขึ้นว่า

          “สรุปบัญชีของเดือนที่แล้วครับ”

          “ผมไม่อยากอ่าน ช่วยสรุปให้ผมฟังที”

          ชายหนุ่มพูดด้วยถ้อยคำราบเรียบทว่าน้ำเสียงกลับดูทรงพลังจนน่ากลัว

          'จรณ' กลืนน้ำลายลำบาก จากนั้นก็เริ่มอธิบายถึงสิ่งที่คนเป็นนายต้องการทราบ

          “เดือนที่แล้วบ่อนของเรามีรายได้ทั้งหมดสองร้อยห้าสิบล้านบาท เป็นเงินรายได้จากนักพนันหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท ส่วนที่เหลือมาจากดอกเบี้ยเงินกู้ครับ”

          คนฟังยกยิ้มพึงพอใจ หลังฟังลูกน้องกล่าวรายงานเรื่องรายได้ที่เติบโตขึ้นมากจนน่าเหลือเชื่อ ก่อนรอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไปอย่างฉับพลันเมื่อฟังประโยคต่อจากนั้น

          “แต่ก็ยังมีเรื่องที่ติดปัญหาอยู่ครับ”