บทที่ 5 สิ่งของแลกเปลี่ยน

“เรื่องอะไร”

          “เรื่องคุณดาวิทย์ ลูกชายคนโตของท่านรัฐมนตรีนพดลครับ”

          “ติดปัญหาอะไร”

          “ตอนนี้คุณดาวิทย์อยากกู้เงินเพิ่มครับ”

          “ก็ให้กู้ไป”

          “แต่หนี้เก่ายังค้างอยู่เลยนะครับ แม้แต่ดอกเบี้ยก็ยังไม่คืนสักบาท จนตอนนี้ดอกเบี้ยที่ค้างอยู่จะเท่าเงินต้นที่ยืมไปแล้วครับ”

          “ของเก่ายังเหลืออยู่เท่าไหร่”

          “รวมดอกเบี้ยตอนนี้ก็สิบห้าล้านแล้วครับ”

          คิ้วเข้มขมวดมุ่นเป็นกังวล คนที่พวกเขากำลังพูดถึงเป็นลูกชายคนโตของท่านรัฐมนตรีนพดล หรือก็คือพี่ชายแท้ ๆ ของดาริณ

          ‘ดาวิทย์’ เพิ่งมาเป็นลูกค้าของบ่อนเมื่อประมาณหกเดือนก่อน ตอนแรกเจ้าขุนก็ไม่รู้หรอกว่าเขาคือพี่ชายของดาริณ เพราะปกติไม่ค่อยได้ลงไปสุงสิงกับลูกค้าด้านล่าง มาทีไรก็นั่งอยู่แต่ที่โต๊ะทำงานแล้วดูกิจกรรมทุกอย่างของบ่อนผ่านกล้องวงจรปิด

          เขาเพิ่งรู้ว่าดาวิทย์เข้ามาใช้บริการที่บ่อนเมื่อเดือนที่แล้วตอนที่เจ้าตัวเอาชื่อผู้เป็นพ่อมาอวดอ้างเพื่อขอกู้ยืมเงินห้าล้านไปต่อทุน

          ผ่านมายังไม่ถึงเดือน จากหนี้ห้าล้านบาทตอนนี้กลายเป็นสิบห้าล้านบาทไปแล้ว

          เจ้าขุนพ่นลมหายใจอย่างแรง เพราะมีผีพนันแบบนี้นี่ไงดาริณจึงถูกท่านรัฐมนตรีเร่งรัดให้จับผู้ชายที่สามารถอุ้มชูครอบครัวได้ และทิวเขาก็คือหนึ่งในเป้าหมาย

          “ให้มันไปอีกห้าล้าน”

          สั่งการให้จรณนำเงินห้าล้านไปให้ดาวิทย์ตามที่อีกฝ่ายร้องขอ

          แม้ไม่ได้เห็นด้วยนักแต่จรณก็ต้องจำยอมโค้งศีรษะทำตามคำสั่ง เขาทำงานที่นี่มานานดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจเบี้ยวหนี้ แต่ในเมื่อผู้มีอำนาจสั่งการมาอย่างนั้นลูกน้องอย่างเขาจะคัดค้านอะไรได้

          หลังสั่งการให้จรณนำเงินห้าล้านไปให้ดาวิทย์เจ้าขุนก็นั่งอยู่หน้าจอคอยจับสังเกตคนที่เพิ่งกู้เงินไปหมาด ๆ

          ดูท่าอีกไม่นานลูกชายท่านรัฐมนตรีก็คงหมดตัวอีกเช่นเคย

          คนเฝ้าอยู่หน้าจอได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

          เวลาต่อมา

          “พวกมึงโกงกู ไปเรียกเจ้าของบ่อนมา กูจะคุยกับเจ้าของบ่อน”

          ไม่ทันไรดาวิทย์ก็แหกปากร้องโวยวายขึ้นมาเสียงดังจนการ์ดของบ่อนต้องช่วยกันควบคุมตัวเขาเอาไว้ เจ้าขุนเห็นท่าไม่ค่อยดีจึงตัดสินใจลงไปจัดการด้วยตนเอง

          “สวัสดีครับคุณดาวิทย์”

          ร่างสูงกล่าวทักทายอย่างสุภาพกับคนที่เอาแต่โวยวาย ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องปล่อยตัวดาวิทย์

          คนเดือดดาลสะบัดตัวออกจากการ์ดร่างใหญ่ด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ก่อนจะหันมาสนใจคนที่ดูเด็กกว่าแล้วแค่นหัวเราะอย่างดูถูก เขาเข้าใจว่าเจ้าขุนเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวจึงไม่อยากลดตัวเสวนาด้วย

          “เป็นแค่ลูกน้องปลายแถวสะเออะจะมาคุยกับกู กูอยากเจอเจ้าของบ่อนโว้ย! เจ้าของบ่อนอยู่ไหนไปเรียกมาคุยกับกูดิ”

          คนฟังยืนกัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์โมโหเอาไว้แล้วใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดกับอีกฝ่าย

          “คุณดาวิทย์ต้องการอะไรบอกผมได้เลยครับ”

          คนถูกถามทำท่าทางหงุดหงิดแถมยังตรงปรี่เข้าหาคนอายุน้อยกว่าหมายจะทำร้าย การ์ดของบ่อนรีบเข้ามาขวางทางพร้อมทั้งจับตัวเขาเอาไว้ทันที

          ดาวิทย์ถูกบอดี้การ์ดร่างใหญ่พาตัวไปยังห้องทำงานชั้นบน ขืนปล่อยให้ตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านล่างลูกค้าคงตกอกตกใจกันหมด

          “ปล่อยกูนะเว้ย กูเป็นลูกค้าวีไอพีนะ พวกมึงจะมาทำแบบนี้กับกูไม่ได้”

          คนถูกควบคุมตัวเค้นเสียงด่าทอพร้อมทั้งสะบัดตัวต่อต้าน แต่คนที่วัน ๆ ทำตัวเป็นคุณชายไหนเลยจะสู้เรี่ยวแรงของคนที่ผ่านการฝึกทักษะต่อสู้มาอย่างดีได้ การ์ดร่างสูงเตะขาคนที่เอาแต่ร้องโวยวายจนขาทั้งสองข้างพับลงคุกเข่า

          “คอยดูนะกูจะฟ้องเจ้าของบ่อนว่าพวกมึงรังแกลูกค้าวีไอพีอย่างกู”

          “งั้นมึงก็รู้เอาไว้ซะ ว่ากูนี่แหละเจ้าของบ่อน”

          กัดฟันกรอดดวงตาทอประกายความโหดเหี้ยมเพ่งมองดาวิทย์ไม่ลดละ จ่อปลายกระบอกปืนไปที่ขมับของอีกฝ่ายในขณะที่มืออีกข้างกระชากคอเสื้อเชิ้ตของดาวิทย์เอาไว้

          นัยน์ตาของคนจนตรอกเบิกโพลงตกใจ นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาจริง เมื่อคิดขึ้นมาได้ดาวิทย์จึงยกมือพนมไหว้เพื่อร้องขอชีวิต

          “อย่าทำอะไรผมเลยนะ ตอนแรกผมไม่รู้ว่าคุณเป็นเจ้าของบ่อน ตอนนี้ผมรู้แล้วครับ”

          “คุณอย่างนั้นเหรอ เหอะ!” น่าสมเพชสิ้นดี

          เจ้าขุนเก็บปืนแล้วปล่อยมือจากคอเสื้อของคนตรงหน้า เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้โดยมีลูกน้องสองคนยืนประกบซ้ายขวาคอยดูแลความปลอดภัย

          ตอนนี้ชายหนุ่มดูน่าเกรงขามเกินกว่าจะเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ

          “กูให้เวลามึงสามวันหาเงินมาหนี้ ถ้าภายในสามวันกูยังไม่ได้เงินต้นพร้อมดอกเบี้ยคืนมึงบอกพ่อมึงให้เตรียมจัดงานศพได้เลย”

          พูดจบก็พยักพเยิดหน้าให้ลูกน้องปล่อยตัวดาวิทย์

          คล้อยหลังเพียงแป๊บเดียวเจ้าขุนก็หันไปสั่งการกับลูกน้องว่า

          “ให้คนตามประกบอย่าให้คาดสายตา”

          หลังถูกปล่อยตัวดาวิทย์ก็ขับรถไปที่ผับหรูแห่งหนึ่งซึ่งเจ้าของผับเป็นเพื่อนสนิทกับเขา เมื่อจอดรถไว้ตรงโซนวีไอพีชายหนุ่มก็เดินย่างกรายไปทางประตูด้านหน้า ตรงจุดนั้นมีการ์ดของผับยืนทำหน้าที่ตรวจตราลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ

          “สวัสดีครับคุณดาวิทย์”

          การ์ดตัวโตยกมือไหว้เพื่อนสนิทเจ้าของผับ ดาวิทย์พยักหน้าทักทายจากนั้นก็เดินมาดเข้มเข้าไปด้านใน

          “ลมอะไรพัดมึงมาหากูวะ”

          นั่งลงก้นยังไม่ทันอุ่น ‘ชวิน’ ก็เอ่ยทักทายสนิทสนม มือข้างหนึ่งกวักเรียกพนักงานให้นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

          “มีปัญหานิดหน่อยว่ะ กูเลยว่าจะมาขอยืมเงินมึงสักหน่อย”

          คนฟังหัวเราะขำขัน ไฮโซอย่างดาวิทย์เนี่ยนะจะมายืมเงินเขา

          “นี่มึงล้อกูเล่นป้ะเนี่ย อย่างมึงเนี่ยนะจะมายืมเงินกู”

          “พอดีที่บริษัทมีปัญหาว่ะ แล้วกูก็ไม่อยากทำให้คุณพ่อไม่สบายใจ ก็เลยว่าจะมาขอยืมเงินมึงสักยี่สิบล้าน มึงพอมีไหมวะ”

          ชวินแค่นหัวเราะขณะควงแก้วบรั่นดีไปมา มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

          แม้ชวินจะเป็นเพียงคนธรรมดาที่พื้นเพไม่ได้มาจากต้นตระกูลฐานะร่ำรวย แต่เพราะเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงชายหนุ่มจึงดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อจะได้ทัดเทียมกับคนอื่น ๆ

          นอกจากชวินจะเปิดผับซึ่งมีด้วยกันถึงสามแห่ง เขายังทำธุรกิจปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมายโดยอาศัยเงินทุนจากคนที่เขาเรียกว่านายใหญ่ ธุรกิจสีเทาที่ทำให้เขามีฐานะร่ำรวยขึ้นมาจนสามารถทัดเทียมคนอื่นได้ เพราะฉะนั้นเงินแค่ยี่สิบล้านสำหรับชวินถือว่าน้อยนิดมากถ้าเทียบกับสิ่งตอบแทนที่เขาต้องการจากดาวิทย์

          “ยี่สิบล้านมันไม่ใช่ปัญหาหรอก สำหรับเพื่อนรักอย่างมึงกูให้ยืมได้อยู่แล้ว แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อย”

          นัยน์ตาเจ้าเล่ห์จ้องมองดาวิทย์แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก คนอย่างชวินจะต้องการอะไรได้นอกจากน้องสาวคนสวยของเขา แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่ชวินพยายามเข้าหาดาริณ ทว่าเมื่อก่อนนอกจากหญิงสาวจะไม่เล่นด้วย เขายังถูกดาวิทย์คอยกันท่าอยู่เสมอ

          แต่ตอนนี้คนสิ้นไร้หนทางราวกับหมาจนตรอก คงต้องยอมรับข้อเสนอที่ทางชวินหยิบยื่นให้แล้วล่ะ