Share

บทที่ 74

Penulis: อีปี้ถังถัง
“เสด็จอาเล็กมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

“ได้ยินว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าจึงมาเยี่ยม” เยี่ยนซื่อหยวนนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง แม้จะอยู่ห่างกันช่วงตัว แต่ก็นับว่าเผชิญหน้ากัน

เยี่ยนหรงไท่เดินมาหาเขา แต่เพิ่งเดินไปแค่สองก้าวเขาก็หยุดชะงัก ทันใดนั้นใบหน้าของเขาซีดเซียวย่ำแย่เหมือนถูกยาพิษ

“ท่านหรือ? เป็นท่านใช่หรือไม่? สามีของซวี่เอ๋อร์เป็นท่านใช่หรือเปล่า!”

เยี่ยนซื่อหยวนไม่พูดไม่จา จากนั้นเขาก็ยกกาขึ้นมารินน้ำสองถ้วย ถ้วยหนึ่งวางไว้ตรงข้าม ส่วนอีกถ้วยหนึ่งอยู่ในมือเขา

เยี่ยนหรงไท่รีบวิ่งมาที่โต๊ะด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างท้าวโต๊ะ ก่อนพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า “ทำไม? ทำไมต้องเป็นนาง? เมื่อหลายปีก่อนข้าบอกท่านไปแล้วว่าข้าชอบธิดาสายตรงของตระกูลหลิว และข้าจะแต่งนางเป็นฮูหยินแน่นอน แล้วทำไมท่านถึงต้องแย่งคนรักของข้า?”

“เพราะมีแค่ข้าที่สามารถปกป้องนางได้” เยี่ยนซื่อหยวนยกน้ำชาขึ้นมาจิบ เมื่อเปรียบเทียบกับอาการตื่นตระหนกของเยี่ยนหรงไท่แล้ว เขาเหมือนไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และเป็นเพียงแค่ผู้ชมเท่านั้น

“ท่านสามารถปกป้องนางได้?” เยี่ยนหรงไท่หรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมสบสายตากับเขาอย่
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 100

    “พระชายา ในที่สุดพวกกระหม่อมก็หาท่านเจอเสียที” อวี๋ฮุยและเจียงจิ่วเองก็รีบตามท่านอ๋องของตนเองเข้ามาเช่นกัน ก่อนจะวิ่งเข้าไปประกบซ้ายขวาหลิวชิงซวี่ด้วยความรวดเร็วด้านหน้าคือท่านอ๋อง ซ้ายขวาคือสมุนสองคนของเขา ส่วนด้านหลังคือกำแพง เรียกได้ว่าต่อให้หลิวชิงซวี่คิดหนีก็หนีไม่พ้น“พระชายา? พระชายาอะไร?” คุณชายเซียวมองพวกเขาอย่างงุนงง“ท่านโหวน้อย ท่านคงจะยังไม่ทราบกระมัง ท่านผู้นี้คือน้าสะใภ้เล็กของท่านขอรับ” อวี๋ฮุยเป็นฝ่ายแนะนำนางก่อน จากนั้นก็ถามเขากลับ “ท่านโหวน้อย ท่านรู้จักกับพระชายาของพวกข้าน้อยได้อย่างไรหรือขอรับ?”คุณชายเซียวเบิกตาโพลง ชี้นิ้วไปยังหลิวชิงซวี่ “นี่เจ้า…” จู่ ๆ เขาก็ตะกุกตะกักไปคล้ายกับเปล่งเสียงคำว่าเจ้าออกมาได้ไม่เต็มปากไปเสียดื้อ ๆ ก่อนจะหันไปมองบุรุษที่ยืนอยู่ข้างกาย “ท่านน้าเล็ก ท่านสมรสกับเสี้ยวเสี้ยวตั้งแต่เมื่อใดกัน?”เยี่ยนซื่อหยวนชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น “เสี้ยวเสี้ยวใช่คำที่เจ้าสมควรเรียกหรือ?”คุณชายเซียวกลืนน้ำลาย บางทีอาจจะเป็นเพราะยากเกินจะรับสิ่งที่ประเดประดังเข้ามาจนทำให้ตื่นเต้นไปสักหน่อย “ท่านน้าเล็ก ท่านช่างร้ายกาจนัก! ท่านแอบสมรสลับหล

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 99

    เขารีบเรียกอวี๋ฮุยทันที “รีบตามไปเร็วเข้า!”……“เสี้ยวเสี้ยว วันนี้เจ้าชนะข้าไปตั้งหลายพันตำลึงแล้วนะ ยอมให้ข้าบ้างไม่ได้หรือ?”“คุณชายเซียวอย่างท่านขาดเงินแค่นี้ด้วยหรือ? ข้าเล่นกับท่าน เพื่อฝึกฝนฝีมือการเล่นไพ่ของท่าน ท่านแพ้แล้วก็จ่ายค่าเล่าเรียนตอบแทนข้าสักนิดสักหน่อยจะเป็นอะไรไปเล่า?” หลิวชิงซวี่กลอกตามองบนใส่คนที่กำลังร้องโอดครวญอยู่ตรงหน้า ก่อนจะจับไพ่ต่อไปเมื่อครึ่งปีก่อน เพื่อให้ถุงเงินของตนเองพองโตขึ้นมา นางจึงนำบรรดากิจกรรมบันเทิงสมัยใหม่มากมายไป ‘ขาย’ ให้คุณชายเซียวซึ่งเป็นเถ้าแก่ของบ่อนพนันแห่งนี้คนของแคว้นอวี้เยียนไม่เคยได้ยินคำว่าไพ่นกกระจอกมาก่อนด้วยซ้ำ ยิ่งคำว่าไพ่โป๊กเกอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หลังจากหลิวชิงซวี่ถ่ายทอดวิธีการเล่นไพ่แบบต่าง ๆ ให้เสร็จสรรพแล้ว คุณชายเซียวท่านนั้นก็ดีใจราวกับเก็บชิ้นส่วนสมบัติสวรรค์มาได้อย่างไรอย่างนั้นและเพราะสิ่งนี้ ทำให้นางสามารถกอบโกยเงินทองก้อนใหญ่ก้อนแรกในแคว้นอวี้เยียนมาได้สำเร็จส่วนคุณชายเซียวท่านนี้ก็เป็นคนมีความสามารถมากเลยทีเดียว ถึงกับนำไพ่นกกระจอกที่ทำจากหยกขาวออกมาเล่น นางมาวันนี้ เขาก็นำสำรับไพ่นกกระจอกหยกขาวสำรับนี

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 98

    “กงกง อย่าโทษที่ข้าปากมากเกินไปเลย แต่พี่หญิงใหญ่ของข้าก็นิสัยเช่นนี้เสมอ เพราะนางทำให้ท่านพ่อถึงกับต้องปวดศีรษะทุกสองสามวัน พี่หญิงใหญ่ของข้าเกิดมาอยู่นิ่งไม่ได้ จะใครก็เอานางไม่อยู่หรอก” หลิวหยวนอินทอดถอนใจ กลัวเขาจะหงุดหงิดขุ่นเคืองเพราะหาหลิวชิงซวี่ไม่เจอทว่าจูเชินได้ฟังเช่นนั้นกลับขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะใช้สายตาพิจารณานางอีกหลายหนหลิวหยวนอินคิดว่าเขาเข้าใจถ้อยคำที่ตนเองอยากสื่อ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม “กงกง คงต้องขอรบกวนท่านช่วยพูดถึงพี่หญิงใหญ่ของข้าต่อหน้าไทเฮาให้มากด้วย ถึงพี่หญิงใหญ่ของข้าจะมีนิสัยสันโดษชอบเอาแต่ใจตนเองไปบ้าง ทว่านางก็เป็นคนเรียบง่ายจิตใจดี และเรื่องที่นางออกไปครั้งนี้ก็มิใช่อย่างที่ข้างนอกลือกันเด็ดขาด ต่อให้นางจะเอาแต่ใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางแอบหนีตามบุรุษออกไปหรอก ขอกงกงได้โปรดช่วยแก้ต่างแทนพี่หญิงใหญ่ของข้าด้วย อย่าให้ไทเฮาหลงเชื่อข่าวลือไม่ดีเหล่านั้นแล้วทรงเข้าใจพี่หญิงใหญ่ของข้าผิดไป”จูเชินโค้งมุมปาก คล้ายกับกำลังฟังอย่างตั้งใจกระทั่งนางพูดจบ เขาก็มิได้รับคำอะไร เว้นแต่สะบัดแส้ขนสัตว์ในมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณหนูรองจวนจะได้เข้าพิธ

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 97

    เห็นสองแม่ลูก นางยอบกายทำความเคารพไทเฮาฉวีก่อน จากนั้นจึงมองมาที่เยี่ยนซื่อหยวน และกล่าวอย่างเป็นกันเอง “ได้ยินว่าหยวนเอ๋อร์กลับมาแล้ว ข้าจึงรีบมาดูทันที”“พี่สะใภ้” เยี่ยนซื่อหยวนประสานมือคารวะด้วยความเคารพยิ่ง“หยวนเอ๋อร์ ครั้งนี้เจ้าไปไหนมาอีกแล้ว?” ฮองเฮาซูมองดวงเนตรบวมแดงของไทเฮาฉวีแล้ว ก็เอ่ยอย่างปวดหัวใจ “เจ้าดูสิ เจ้าทำให้เสด็จแม่ร้องไห้อีกแล้ว ตอนเจ้าไม่อยู่ที่เมืองหลวง เสด็จแม่ทรงกังวลพระทัยทุกคืนวัน เฝ้าชะเง้อรอให้เจ้ากลับมาแทบทุกเวลา ตอนนี้ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ก็อย่าออกไปเตร็ดเตร่เพ่นพ่านข้างนอกอีก รุ่งขึ้นเจ้าก็ไปช่วยเสด็จพี่ของเจ้าสะสางราชกิจเสีย อย่าได้คิดจะเอาภาระบ้านเมืองใหญ่โตเพียงนี้ไปกองไว้บนตัวเขาคนเดียวเด็ดขาดเชียว”“พี่สะใภ้อบรมสั่งสอนถูกต้องทุกประการ” เยี่ยนซื่อหยวนก้มหน้ารับฟังถ้อยคำดุด่าอย่างนอบน้อมว่าง่าย“เอาเถิด รีบกลับจวนเจ้าไปพาสะใภ้กลับมาให้ข้าได้แล้ว! แค่ข้าเห็นเจ้าก็หงุดหงิดอยากโมโหแล้ว!” ไทเฮาฉวีเอ่ยเร่งรัดอย่างจริงจังและเหลืออดเต็มที“เจ้าไปจัดการธุระของเจ้าเถิด ทางนี้ข้าจะอยู่ดูแลเสด็จแม่เอง” ฮองเฮาซูเอ่ยด้วยรอยยิ้มสนิทสนมเป็นกันเองเยี่ยนซื่

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 96

    ณ ตำหนักจื่อเฉินในที่สุดก็รอจนบุตรชายกลับมาได้เสียที ทว่าครั้งนี้ไทเฮาฉวีกลับมิได้เจอหน้าบุตรชายแล้วร้องไห้น้ำตาซึมเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับชี้หน้าดุด่าบุตรชายไปยกใหญ่แทน“เจ้าตอบมาว่าเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายแล้วใช่หรือไม่? เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญถึงเพียงนี้แต่เจ้าดันตัดสินใจก่อนแล้วมาแจ้งทีหลัง! แม่อุตส่าห์มีเจ้าตอนอายุเท่านี้ ถึงเจ้าจะเอาแต่เตร็ดเตร่เพ่นพ่านทั้งวันเช้าถึงเย็นอะไรก็แล้วไป แต่ถึงขั้นสมรสแล้วไม่พาสะใภ้มาเจอแม่สักครั้งนี่มันอะไร เจ้าอยากให้แม่ตรอมใจตายให้ได้เลยใช่หรือไม่?”“เจ้าลูกอกตัญญูไร้มโนสำนึก พระเชษฐาของเจ้าเป็นถึงผู้ปกครองแคว้น ต้องยุ่งกับราชกิจทั้งวัน ไม่มีเวลาว่างมาสนใจดูแลแม่ ทีแรกคิดว่าให้กำเนิดเจ้าแล้วคงพอจะคาดหวังให้เจ้ามาพูดคุยหยอกล้อกับแม่ให้มีความสุขสบายใจได้บ้าง ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันเวลาที่ได้มีความสุขเบิกบานหัวใจจะมีได้เพียงไม่กี่อึดใจ ซ้ำร้ายความกังวลทั้งหมดก็เกิดขึ้นมาเพราะตัวเจ้าทั้งสิ้น!”“เจ้าอุตส่าห์แต่งงานมีภรรยาแล้วทั้งที ก็คิดว่านางจะดูแลเจ้าได้บ้าง ทำให้เจ้าออกไปเตร็ดเตร่เพ่นพ่านน้อยลง แล้วมาอยู่กับแม่ดูแลแม่มากขึ้น แต่เจ้ากลับพาภรรยาเจ

  • กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก   บทที่ 95

    “จูกงกง รบกวนท่านแจ้งสารถีให้แวะไปที่จวนแม่ทัพด้วยเถิด” นางมองไปยังจูเชินที่อยู่นอกหน้าต่าง แล้วยังกระตุกยิ้มบาง ๆ “ก่อนหน้านี้ข้าออกเดินทางมาอย่างรีบเร่ง ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาด้วย วันนี้ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว ข้าอยากไปที่จวนแม่ทัพเพื่อนำของเหล่านี้ไปที่จวนอ๋องเจินด้วย”“พระชายาอ๋องเจิน เรื่องแค่นี้สั่งให้บ่าวรับใช้ไปจัดการก็ได้” จูเชินเอ่ยจบก็เตรียมจะเอ่ยปากเรียกให้องครักษ์ที่ติดตามมาด้วยเข้ามา“จูกงกง แต่สิ่งของเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งของที่มารดาข้าทิ้งไว้ให้ข้าต่างหน้า ให้ข้ากลับไปเอาเองดีกว่า” หลิวชิงซวี่รีบกล่าวเสริมอย่างไม่รอช้าจูเชินลังเลครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ ทำตามที่นางสั่งอย่างเคารพเชื่อฟัง สั่งให้สารถีเคลื่อนรถม้าไปที่จวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วหลิวชิงซวี่กลับมานั่งที่เดิม กระตุกมุมปากผุดยิ้มเยือกเย็นขึ้นไม่นานนัก รถม้าก็มาถึงจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วแล้วแค่เห็นว่าเป็นรถม้าจากในวังหลวง คนเฝ้าประตูก็ไม่กล้าชักช้ายืดยาด แต่เมื่อเห็นหลิวชิงซวี่ลงมาจากรถม้า พวกเขาต่างเผยสีหน้าประหลาดใจออกมาที่แห่งนี้คือเรือนของหลิวชิงซวี่ คนเฝ้าประตูย่อมไม่กล้าเข้าขวาง หลิวชิงซวี่หันไปกำชับจู

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status