พ่ายรักฮูหยินตัวป่วน

พ่ายรักฮูหยินตัวป่วน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-03
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
39Bab
2.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นางแต่งงานกับเขาเพราะต้องการหลีกหนีคนชั่ว ส่วนเขาก็แต่งงานกับนางเพื่อลืมเลือนคนรักเก่า แต่แล้วสตรีผู้นั้นกลับปราฏตัวอีกครั้งเพื่อขอเขาคืน แล้วนางจำเป็นต้องยกให้หรือ? ในเมื่อตอนนี้เขาคือสามีของนาง!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

The taunting messages from my husband’s mistress started two months ago.

Photos of them tangled in bed, explicit details of his obsession with her body… the brutal truth of their affair was laid bare.

I didn’t confront him. I quietly arranged for a new identity and gave myself a deadline: seven days.

In an abandoned warehouse on the west side of Chicago, a single, flickering bulb cast a weak yellow glow.

I pushed a thick stack of cash across the table to the man in the flat cap.

"I need a new identity," my voice echoed in the cavernous space. "The name is Ava."

The man picked up the bills, fanning them with a practiced thumb. The rustle of the money was loud in the silence. "Passport, driver's license, the whole nine yards?"

"The whole nine yards." I nodded, my fingers clenching the leather purse on my lap. "And a bank account with a credit history."

"That'll be double." He looked up, a gold tooth glinting in the dim light.

I didn't hesitate. I pushed out another stack.

The man stuffed the cash into his jacket, then leaned forward, his voice low. "One week. But I gotta warn you, lady—once you use this new ID, the past has to be dead and buried. The Moretti family has eyes and ears everywhere in this country. You leave one single trace, they'll find you."

I stood, my heels clicking sharply on the concrete floor. "I understand."

My resolve was steel.

Twenty minutes later, I was lying on a table in a private tattoo parlor.

The sharp zap of the laser removal machine was a counterpoint to the dull ache in my chest as the eagle crest of the Moretti family slowly vanished from my collarbone. The pain was excruciating, like a hot poker searing my skin over and over.

But I clenched my jaw and didn't make a sound.

I just felt the five years of memories, my love for Dante, being burned away, just like the ink.

It was eleven P.M. when I returned to our mansion in Lincoln Park. The eight-million-dollar Victorian villa, Dante’s wedding gift to me, now felt like nothing more than a gilded cage.

I turned on the TV. A rerun of the Chicago Tribune's "Man of the Year" interview was playing.

My husband, Dante Moretti, was on screen. His black hair was slicked back, not a strand out of place. His deep brown eyes, filled with an innate aura of authority, stared into the camera.

The reporter asked him what loyalty meant to him. Dante slowly undid the top button of his shirt, revealing the family crest on his chest—a hawk with its wings spread, talons gripping a rose and a dagger.

"Loyalty is this," he said, his voice a low, magnetic rumble as he pointed to the ink over his heart. "And this."

The camera zoomed in, and I saw it clearly: the delicate violin tattooed just below the crest—the one he’d gotten for me five years ago.

"My wife, Alessia, is a gifted musician," Dante said, a smile playing on his lips as he raised the hand wearing his platinum wedding band. "She gave up her dream of becoming a world-class violinist for me. That sacrifice is etched over my heart. It can never be erased."

I reached up and touched the gauze on my collarbone, the skin still aching.

Never be erased?

The memory of the photo slammed into me.

Two months ago. A text from an unknown number.

My phone vibrated, and a picture popped up.

My world shattered.

In the photo, a blonde bartender named Jenna was sprawled naked in Dante’s arms.

Her body was a canvas of fresh hickeys and the raw marks of their passion. They had clearly just finished.

Her long, slender finger was pointed proudly at Dante’s chest—where, next to my violin, a new, crude design had been scrawled in marker.

Her name, "Jenna," in sloppy cursive.

It was just a marker, something that could be washed away, but the fact that Dante had let her do it was a betrayal sharper than any blade.

A dozen more photos followed. Them in our vacation home. At our favorite restaurant. Even on my birthday—while I thought he was handling "family business," he was pinning another woman against the wall of his study.

"Dante says only being inside me makes him feel like a man anymore. You can’t even get him hard anymore, can you, sweet Alessia? Maybe it’s time to step aside."

The sound of a key turning in the lock pulled me back to the present.

Dante was home.

His footsteps echoed on the marble floor, growing closer. I smelled it on him—a cheap perfume. Not the Tom Ford I’d bought him, but something sickeningly sweet and floral. The scent of another woman, mixed with cigarettes and vodka.

His white shirt was slightly rumpled, his tie loose. There was an unmistakable bite mark on his neck.

"Alessia? Still up?" He walked toward me, ready to embrace me like he always did.

A wave of revulsion washed over me. I held up a hand, stopping him.

Dante looked confused. Then his gaze fell to my collarbone, to the white gauze covering the spot where the Moretti crest used to be.

"Alessia," his voice dropped, turning low and dangerous. "What happened to your tattoo?"
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Anděl K
Anděl K
สนุกมากจ้า กะปอมพ่นไฟ รอผลงานใหม่อยู่นะ
2025-12-18 23:58:48
0
0
39 Bab
บทนำ
บทนำณ แดนเหนือของแคว้นหวงภายในตำหนักรับรองอันหรูหราของวังชินอ๋อง สตรีนางหนึ่งผู้มีใบหน้างดงามอ่อนหวานทว่ากลับแฝงความเอาแต่ใจกอดปลอบมารดาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมาได้ นางในชุดเจ้าสาวมงคลสีแดงสดอันหรูหรางดงามผละออกจากอ้อมกอดของมารดา ก่อนจะคุกเข่าตรงหน้าของบิดามารดาเพื่อเป็นการอำลาในการจากลาครั้งนี้"ลูกขอทูลลาเสด็จพ่อและเสด็จแม่เพคะ การจากลาครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่ ขอเสด็จพ่อกับเสด็จแม่รักษาพระวรกายด้วยเพคะ" น้ำตาแห่งความเสียใจที่ต้องพัดพรากจากบุคคลอันเป็นที่รักไหลปริ่มลงมาไม่ขาดสาย'ท่านหญิงหวงไป๋เฟิ่ง' บุตรีคนเล็กของ 'ชินอ๋องหวงซือเหวิน' กับ 'พระชายาหวังลี่จู' ได้โขกศีรษะลงตรงหน้าของทั้งสองพระองค์ด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด นางไม่อยากไปจากแดนเหนือแห่งนี้เลย ทว่ามิอาจทำเช่นนั้นได้"เฟิ่งเอ๋อร์ของแม่ เจ้าไปอยู่ที่ตระกูลหลี่จะปลอดภัยจากคนพาลผู้นั้น อย่างน้อยการแต่งงานกับอาซานก็จะทำให้เจ้าใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ ท่านป้าเสี่ยวชิงกับท่านลุงหงจิ้นจะเป็นผู้คอยดูแลเจ้าเอง แม่ขอให้เจ้าเดินทางอย่างปลอดภัย และมีความสุขกับการแต่งงานในครั้งนี้ อาซานเป็นคนดีจะต้องดูแลเจ้าได้อย่างแน่
Baca selengkapnya
บทที่ 1 คำสัญญาของสามี
บทที่ 1คำสัญญาของสามีหลี่เหวินซานใช้เวลาชั่วครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมสติให้กลับคืนมา ก่อนที่สายตาคู่คมจะสบประสานกับดวงตากลมโตของหวงไป๋เฟิ่ง นางยิ้มให้เขาน้อย ๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำให้คนผู้หนึ่งรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปเสียแล้ว"อะแฮ่ม เรามาดื่มสุรามงคลกันก่อนเถิดจะได้พักผ่อนเสียที วันนี้ท่านหญิงคงจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว""เจ้าค่ะ"หลี่เหวินซานเดินไปหยิบจอกสุราแล้วยื่นให้กับหญิงสาวหนึ่งจอก เขาทรุดกายลงนั่งข้างนางแล้วคล้องแขนดื่มสุรามงคลด้วยกัน สุรานี้ไม่แรงนักทว่าคนตรงหน้ากลับเริ่มมีท่าทางที่แปลกไป "อื้อ... สุราดี!" "ท่านหญิง..." หลี่เหวินซานเอ่ยเรียกสตรีข้างกาย ด้วยเขาสังเกตว่าใบหน้าของนางแดงก่ำยิ่งนัก มิใช่ว่านางดื่มไปแค่จอกเดียวก็เมามายเสียแล้วหรือ"อึก! ตอนนี้เราสองก็เป็นสามีภรรยากันแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะท่านแม่ทัพน้อย" "ใช่! และข้าคงต้องพูดกับท่านหญิงให้ชัดเจน ข้ารู้ดีว่าท่านหญิงมิได้เต็มใจแต่งงานกับข้า ส่วนข้าเองก็ทำไปเพราะท่านพ่อกับท่านแม่ร้องขอ เช่นนั้นข้าขอสัญญากับท่านหญิงว่าข้าจะไม่แตะต้องตัวท่านหญิง และจะให้เกียรติท่านหญิงในฐานะฮูหยินเอก" หลี่เหวินซานกลั
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ความใส่ใจเล็กน้อย
บทที่ 2ความใส่ใจเล็กน้อยคืนเข้าหอที่มีค่าดั่งทองพันชั่งนั้น กลับเป็นค่ำคืนที่ว่างเปล่าสำหรับคู่บ่าวสาวคู่นี้ พวกเขาทั้งสองเพียงทำพิธีให้ครบถ้วนทว่ามิได้ร่วมเสพสังวาสกันอย่างที่ควรจะเป็น หลังจากหวงไป๋เฟิ่งอาบน้ำเสร็จนางก็ปีนขึ้นไปนอนยังเตียงกว้างหลังใหญ่ โดยที่คราแรกนางหัวใจวุ่นวายสับสนเป็นอย่างมาก ภายในใจก็หวังเล็ก ๆ ว่าคืนนี้เขากับนางอาจจะได้เป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริงก็ได้...แต่หลี่เหวินซานคือบุรุษที่รักษาคำพูดของตัวเองยิ่งชีพ เขาไม่เพียงแต่ไม่แตะต้องตัวนางแต่ยังเอาหมอนอิงมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาเอาไว้ด้วย ส่วนตัวเองก็นอนหลับไปเลย โดยทิ้งให้หวงไป๋เฟิ่งนอนกระสับกระส่ายแต่เพียงผู้เดียว"ช่างเป็นคนที่รักษาคำพูดจริง ๆ"หวงไป๋เฟิ่งนอนพลิกตะแคงมองหน้าด้านข้างของหลี่เหวินซาน ใบหน้าคมเข้มสันกรามชัดเจน คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือดวงตาที่หลับสนิทโดยที่นางนั้นจดจำดวงตาอันคมดุ ทว่ากลับแฝงความอ่อนโยนเอาไว้ได้อย่างชัดเจน ไล่สายตาลงมาที่จมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากหยักหนา เครื่องหน้าของเขาคมเข้มถอดแบบท่านลุงหลี่หงจิ้นมิมีผิดเพี้ยน ร่างกายหรือก็สูงใหญ่กำยำล่ำสัน แม้มีอาภรณ์ปิดทับเอาไว้แต่นางคาดเดาได้จ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 พี่น้องตระกูลหลี่
บทที่ 3พี่น้องตระกูลหลี่หลังจากยกน้ำชาเสร็จสิ้นตามพิธีการแล้ว มู่เสี่ยวชิงก็ได้ให้ทั้งสองไปพักผ่อนได้ ส่วนตัวนางกับสามีก็จะพักผ่อนกันที่ห้องหนังสือ ไม่รู้เป็นเพราะงานแต่งงานของบุตรชายคนโตหรือไม่ ถึงทำให้สามีของนางเริ่มรู้สึกตื่นตัวเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อคืนเขาก็เอาแต่คลอเคลียนางมิยอมห่าง เช้าวันนี้ยังอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศเป็นห้องหนังสือเสียนี่ ตัวนางเองก็ไม่กล้าขัดใจสามีเสียด้วยสิเขาต้องการสิ่งใด นางล้วนเต็มใจช่วยเขาปรนเปรอได้ทั้งสิ้น ความรักของนางกับเขายังคงเร่าร้อนมิเปลี่ยนแปลง!หลี่เหวินซานเดินนำหวงไป๋เฟิ่งไปยังศาลาไม้ในสวน ขณะเดียวกันเขาก็เอ่ยอธิบายสถานที่ต่าง ๆ ในจวนตระกูลหลี่ไปด้วย ทว่าทั้งสองไม่ได้เดินเล่นกันเพียงลำพังแต่ยังมีน้องสาวและน้องชายของเขาติดตามมาด้วย ทั้งสองอยากจะทำความรู้จักกับพี่สะใภ้คนใหม่ผู้นี้นัก"เดินมาไกลมากแล้ว นั่งพักกันที่นี่ก่อนเถิด เดี๋ยวจะมีคนนำขนมหวานกับน้ำชามาให้" "เจ้าค่ะ" ทั้งสี่เดินไปนั่งยังศาลาไม้ในสวน "พี่สะใภ้ ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ ข้าจำท่านแทบไม่ได้เลย"'หลี่ฉิงเซียว' คุณหนูเล็กของตระกูลหลี่ ปีนี้นางอายุย่างเข้า 15 หนาวแล้ว นางมีใบหน้างดงามจิ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 คำเตือนของมู่เสี่ยวชิง
บทที่ 4คำเตือนของมู่เสี่ยวชิงหลี่ฉิงเซียวมาที่ห้องรับรองแขกด้วยสีหน้าไม่ดีนัก แม้นางจะสนิทกับสหายผู้นี้แต่ใช่ว่านางจะยอมให้เสียทุกอย่าง ตัวนางถูกสั่งสอนจากท่านพ่อและท่านแม่เป็นอย่างดีย่อมพอคาดเดาได้ในใจถึงการมาของสหาย"ฮุ่ยผิง เหตุใดเจ้าถึงมาหาข้าที่จวนวันนี้ เจ้าไม่รู้หรือว่านี่เป็นเรื่องไม่สมควรนัก""ขะ ข้าแค่คิดถึงเจ้าเท่านั้นเอง นี่ข้าก็เพิ่งกลับมาจากอารามนอกเมืองจึงเพิ่งทราบข่าวตอนที่มาถึงจวนของเจ้าแล้ว"'ชุนฮุ่ยผิง' บุตรีคนรองของเสนาบดีชุนกรมคลัง นางมีใบหน้างดงามหยาดเยิ้ม อายุเพียง 15 หนาวทว่าส่อเค้าความงามมิต่างจากผู้เป็นพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้วเลย เพียงแต่นิสัยของนางค่อนข้างเอาแต่ใจมากไปเสียหน่อย ด้วยเป็นบุตรสาวคนเล็กที่มีแต่คนตามใจ คิดอ่านสิ่งใดก็ไม่รอบคอบนัก "ชุนฮูหยินไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าจวนของข้าเวลานี้ไม่สะดวกรับแขก""เหตุใดเจ้าถึงได้มาตำหนิข้าเช่นนี้เล่า ท่านแม่ข้าก็เอาแต่สวดมนต์ไม่รู้เรื่องภายนอกนักหรอก ส่วนข้าก็เพิ่งกลับมาแล้วรีบตรงมาหาเจ้าที่นี่เลย ทำไมหรือ... แค่เจ้ามีพี่สะใภ้คนใหม่ก็ลืมเลือนสหายเช่นข้าไปใช่หรือไม่ ฮึก ๆ น่าเสียใจแทนพี่สาวผู้โชคร้ายของข้ายิ่งนัก นางต
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เยือนค่ายทหารเขี้ยวพยัคฆ์
บทที่ 5เยือนค่ายทหารเขี้ยวพยัคฆ์นับจากวันที่ได้แต่งงานเข้าจวนตระกูลหลี่ นี่ก็ล่วงเข้าสู่วันที่ 10 แล้ว หวงไป๋เฟิ่งได้รับการสั่งสอนจากมู่เสี่ยวชิงไม่น้อย ทั้งทำบัญชีของจวนโดยนางทำเฉพาะเรือนของตน ควบคุมดูแลกิจการร้านค้าต่าง ๆ ในเมืองหลวงที่อยู่ภายใต้ชื่อของหลี่เหวินซานทุกอย่างนางล้วนเคยฝึกปรือกับเสด็จแม่มาไม่น้อย ทำให้นางทำเรื่องทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อยจนได้รับคำชื่นชมจากมู่เสี่ยวชิง"วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่จวนเลย เฟิ่งเอ๋อร์คงจะเหงามากใช่หรือไม่""ไม่เหงาเลยเจ้าค่ะ ได้พูดคุยกับท่านแม่ข้าสนุกมากเจ้าคะ" หวงไป๋เฟิ่งเอ่ยด้วยความจริงใจ การได้อยู่กับมู่เสี่ยวชิงทำให้นางได้ข้อคิดและได้เรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ ไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายเลยด้วยซ้ำ ทั้งนางยังชอบฟังเรื่องเล่าของท่านแม่กับเสด็จแม่เมื่อครั้งยังไม่ได้แต่งงานด้วย สนุกยิ่งนัก!"เด็กดี วันนี้ก็ออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อยดีกว่า" มู่เสี่ยวชิงพยักหน้าให้กับชงเหยา นางเดินเข้ามาโดยถือกล่องอาหารที่อยู่ในตะกร้ายื่นส่งให้กับชุนหลังผู้เป็นสาวใช้ "นี่อะไรหรือเจ้าคะ""เป็นอาหารกลางวันของอาซาน เจ้าเอานี่ไปให้เขาที่ค่ายทหารเขี้ยวพยัคฆ์เสีย ส่วนนี่เป็นป้ายผ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 เจ้าต้าเฮยแสนพยศ
บทที่ 6เจ้าต้าเฮยแสนพยศทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร หลี่เหวินซานก็เป็นห่วงนางไม่อยากให้ถูกมองไม่ดีและกลัวจะเกิดอันตรายกับนางได้ ทว่าหวงไป๋เฟิ่งกลับมองว่าเขาต้องการกีดกันนางและเอ่ยวาจาจาบจ้วงไปถึงเสด็จพ่อ นางซึ่งเป็นบุตรสาวย่อมไม่ยอมให้ผู้ใดมาดูหมิ่นตัวเองและลามไปถึงเสด็จพ่อได้ การประลองครั้งนี้จึงได้บังเกิดขึ้น!"แต่ข้าคิดว่าแค่ประลองเฉย ๆ คงจะไม่สนุกเท่าไหร่นะเจ้าคะ""เจ้าต้องการอะไร""หากข้าสามารถเอาชนะทหารของท่านพี่ได้ ม้าเหงื่อโลหิตสีดำที่ผูกไว้ด้านข้างของเรือนข้าขอนะเจ้าคะ"ตอนที่นางเดินผ่านมาสะดุดตากับม้าเหงื่อโลหิตตัวนี้มาก ลำตัวแข็งแรงใหญ่โตสมบูรณ์น่าเป็นเจ้าของยิ่งนัก เสียดายที่มันมีเจ้าของอยู่แล้วซึ่งนางก็คิดว่าจะต้องเป็นสามีของนางอย่างแน่นอน เมื่อมีโอกาสจะได้ม้าตัวนี้มาครอบครองนางย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป"ไม่ได้! ม้าตัวนั้นมันพยศมาก มีแค่ข้าที่ขี่ได้เท่านั้น" หลี่เหวินซานส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย"แล้วถ้าข้าสามารถขี่มันได้ ท่านพี่จะยอมให้ม้าตัวนั้นมาเป็นของเดิมพันครั้งนี้หรือไม่เจ้าคะ""เจ้าเอาแต่พูดว่าตัวเองจะชนะ แล้วถ้าเจ้าแพ้ข้าจะได้อะไรเล่า" เขาย้อนถา
Baca selengkapnya
บทที่ 7 การประลองยิงธนู
บทที่ 7การประลองยิงธนูหลี่เหวินซานควบเจ้าต้าเฮยไปตามแนวป่าของค่ายทหาร โดยเขาใช้ความเร็วเจ็ดส่วนของเจ้าต้าเฮย เขาเองก็อยากจะพิสูจน์ว่าหวงไป๋เฟิ่งจะรู้สึกกลัวหรือไม่ ทว่านางกลับยิ้มร่าด้วยความชอบใจ ทั้งยังหันมาบอกให้เขาเพิ่มความเร็วเสียอีก หลี่เหวินซานมองสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดนางไม่เหมือนใครจริง ๆ ด้วย!"เจ้าต้าเฮยวิ่งได้เร็วแค่นี้หรือเจ้าคะ" นางเอี้ยวตัวหันมาถามคนด้านหลังขณะที่ม้าวิ่งด้วยความเร็วหลี่เหวินซานรีบจับเอวเล็กคอดของนางเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับตัว พร้อมกับเอ่ยตำหนิเสียงเข้ม "อย่าขยับ ม้ากำลังวิ่งเดี๋ยวก็พลัดตกลงไปหรอก และใช่! เจ้าต้าเฮยวิ่งได้เร็วแค่นี้" เขาโกหกนาง"ม้าของเสด็จพ่อยังวิ่งเร็วกว่าเจ้าต้าเฮยอีกเจ้าค่ะ หรือเป็นเพราะท่านพี่ไม่ค่อยพามันออกไปวิ่งเล่นบ่อย ๆ กันแน่เจ้าคะ ทำให้ฝีเท้าของมันตกลงเช่นนี้""อาจจะเป็นเช่นนั้น"หลี่เหวินซานตอบเพียงแค่นั้น เขาหันกลับไปสนใจบังคับเจ้าต้าเฮยให้วิ่งกลับไปยังคอกม้าของตน เวลานี้หัวใจของเขาเริ่มจะไม่ปกติเสียแล้ว เพียงแค่ใกล้ชิดกับนางชั่วครู่กลับเริ่มทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ร่างกายอันนุ่มนิ่มและกล
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ชนะเดิมพัน
บทที่ 8ชนะเดิมพันด่านแรกทั้งสองสามารถทำได้ดีถือว่าเสมอกัน ต่อไปจึงเป็นด่านที่สองที่จะต้องยิงผลผิงกั่วให้ได้อย่างน้อย 3 ลูก จาก 5 ลูก ครั้งนี้หวงไป๋เฟิ่งเป็นคนเริ่มก่อน นางยืดหลังตรงอย่างสง่างาม แล้วเล็งลูกธนูใส่ผลผิงกั่วที่ส่ายไปส่ายมาบนกิ่งไม้สูงที่ห่างออกไป 30 ผิง อย่างเยือกเย็นก่อนจะปล่อยลูกธนูให้พุ่งเข้าใส่ลูกผิงกั่วอย่างแม่นยำฟิ้ว ฉึก!หวงไป๋เฟิ่งสามารถยิงลูกผิงกั่วให้ตกลงพื้นได้ทั้งหมด สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่เฝ้ามองการยิงธนูของนาง เสียงตบมือพลันดังกึกก้องจากเหล่าทหารด้วยความชื่นชม"ฮูหยินน้อยช่างเก่งกาจนัก! สมแล้วที่เป็นบุตรีของชินอ๋อง" เจียงเฉียงเอ่ยชื่นชมจากใจจริง ตัวเขาเคารพผู้ที่มีฝีมือ แม้จะเป็นสตรีแต่เขาก็นับถือยิ่งนัก"รองแม่ทัพเจียงกล่าวชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ฝีมือของข้ายังอ่อนด้อยนักเมื่อเทียบกับเสด็จพ่อและเสด็จแม่" "ถ่อมตัวเกินไปแล้ว" เป็นหลี่เหวินซานที่เอ่ยขึ้น เขามองดูนางด้วยความชื่นชมเล็กน้อย แต่คิ้วกลับกระตุกเมื่อเห็นนางส่งยิ้มให้กับรองแม่ทัพของเขาอยู่บ่อยครั้ง 'ไม่รู้จะยิ้มให้กันทำไมมากมาย ขัดหูขัดตานัก!'"ต่อไปก็ถึงคราวของข้าแล้วขอรับ" เจียงเฉียงก้าวไ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 หัวใจว้าวุ่น
บทที่ 9หัวใจว้าวุ่นเย็นนั้นทั้งสองกลับจวนตระกูลหลี่ไปด้วยกัน โดยที่หลี่เหวินซานนั่งรถม้ากลับมาพร้อมกับหวงไป๋เฟิ่งด้วย ตลอดเส้นทางกลับจวนนั้นทั้งสองเอาแต่นั่งเงียบไม่มีใครเอ่ยปากเลย ต่างคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง หลี่เหวินซานกำลังคิดว่าหรือว่าเขาจะยกเลิกการเดิมพันครั้งนี้ แต่เขาเป็นถึงแม่ทัพเอ่ยคำไหนก็ควรเป็นคำนั้น อีกอย่างจะได้ทำให้หวงไป๋เฟิ่งรู้ตัวว่าไม่ควรท้าประลองกับผู้ใด ถึงแม้ว่าครั้งนี้นางจะต้องใจยอมแพ้ก็เถิด มิรู้ว่าใจจริงของนางนั้นคิดเช่นไร 'เจ้าตั้งใจยอมแพ้เพื่อให้เจียงเฉียงได้หน้า หรือว่าต้องการอาบน้ำให้ข้ากันแน่?!'ส่วนหวงไป๋เฟิ่งก็กำลังนึกเสียใจที่ตัวเองยอมให้เจียงเฉียงชนะ ในตอนนั้นนางแค่คิดว่าควรจะให้เขาที่เป็นถึงรองแม่ทัพชนะนางเพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้กับเหล่าทหาร แต่ว่านางกลับลืมไปเสียสนิทว่าหากนางแพ้นั้นจะต้องอาบน้ำให้กับเขา 'เฮ้อ... ทำไม่ข้าถึงได้โง่เง่าเช่นนี้นะ เกิดมายังไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ใดเลย!'คู่สามีภรรยาลอบมองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ โดยที่ความคิดของพวกเขาจมอยู่กับการเรื่องการอาบน้ำ!"ถึงจวนแล้วขอรับ" หย่งคังเป็นผู้เอ่ยบอกคนที่อยู่ในรถม้า หลังจากรถม้าจอดห
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status