LOGINหลังกลับจากหอทิงฝู เยี่ยหนานซิงก็เอาแต่นอนเหม่อมองเพดานอยู่อย่างนั้น หญิงสาวคิดทบทวนถึงการมีตัวตน
หลินเซวียนพลิกตัวลงจากหลังม้าเดี๋ยวนั้น ท่อนขาแกร่งขยับก้าวว่องไวดุจใช้เคลื่อนที่พริบตา เขาปลดเสื้อตัวนอกออกแล้วโยนคลุมร่างระหงเอาไว้ด้วยอารมณ์เดือดดาลเสียงชักกระบี่ทำเอาเหล่าชายรูปงามวงแตกกระเจิง เยี่ยหนานซิงหยัดกายยืนขึ้น หญิงสาวขึงตามองอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง“ท่านมีสิทธิ์อะไรมาชักกระบี่ข่มขู่คนของข้า”หลินเซวียนแสยะยิ้ม “สิทธิ์ที่ข้าเป็นสามีของเจ้าอย่างไรเล่า”เยี่ยหนานซิงหัวเราะครืน “สามี? ท่านคิดว่าตัวเองทำหน้าที่สามีได้ดีแค่ไหนกัน”“หนานซิง!”หลินเซวียนโยนกระบี่ในมือปักลงพื้น บัดนี้แม้แต่บ่าวไพร่ก็ไม่กล้าย่างกรายเข้ามาเสี่ยงท่านโหวกลับมาไม่ทันได้พักผ่อนก็ปรี่มาพบฮูหยิน พอเห็นมู่หย่งก็สั่งคุกเข่าไปหลายชั่วยาม มิใช่ว่ามู่หย่งทำงานหละหลวมแต่เพราะเขาทำงานดีเกินไปต่างหาก แม้แต่เรื่องที่เยี่ยหนานซิงเคยเอ่ยกระเซ้าตนเมื่อคราก่อนมู่หย่งก็ยังรายงานเจ้านาย หลินเซวียนรู้เข้าก็แทบคลุ้มคลั่ง ไม่เช่นนั้นเขาจะควบม้าบึ่งตากฝนมาเพื่ออันใดฝ่ามือกว้างคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น ร่างบอบบางถลาชนแผ่นอกกว้างโดยง่ายดาย เยี่ยหนานซิงพยายามขืนร
กีบเท้าม้าย่ำไปบนทางขรุขระอันเปียกชุ่ม น้ำที่คลอขังระหว่างทางทำให้การเดินทางล่าช้าไปอีกวันม่อหรานกระทุ้งสีข้างม้าให้มันเดินหน้าขึ้นขนาบข้างหลินเซวียน ท่ามกลางฝนที่ยังโปรยปรายโหวหนุ่มกลับไม่มีทีท่าจะออกคำสั่งให้ทุกคนได้หยุดพัก“ท่านโหว พักเอาแรงอีกสักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ”หลินเซวียนส่ายหน้า แม้ร่างกายเหน็บหนาวทว่าในใจเขากลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าถูกเปลวอัคคีแผดเผา ตั้งแต่ได้รับสาสน์แจ้งข่าวมาจากมู่หย่งเขาแทบอยากหายตัวได้“เร่งเดินทางเช่นนี้ม้าจะไม่ไหวเอาได้นะขอรับ ตอนนี้ฝนก็ตกไม่มีทีท่าจะหยุด”หลินเซวียนขบฟันแน่นจนสันกรามเด่นชัด เขากวาดสายตามองไปเบื้องหลัง สีหน้าเหล่าทหารเริ่มอิดโรยลงทุกขณะ ม้าบางตัวฝีเท้าเชื่องช้าลงชายหนุ่มทอดถอนใจ “ไม่กี่ลี้มีสถานีพักม้า เช่นนั้นเราก็ไปพักกันที่นั่น”“ขอรับ”ม่อหรานลอบผ่อนหายใจด้วยความโล่งอก เขารีบหันไปสั่งการทันที แววตาหม่นแสงของทุกคนจึงเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้งใช้เวลาอึดใจหนึ่งก็มาถึงที่หมายชั่วคราว ม่อหรานพลิกตัวจากหลังม้า ไม่ต้องให้หลินเซวียนออกคำสั่งใดองครักษ์หนุ่มก็จัดแจงที่พักให้ผู้เป็นน
ชายหนุ่มยกมือคลึงขมับ“เป็นอะไรขอรับ” เว่ยเฉิงเป็นห่วงซ่งจิ่งเหยียนส่ายหัว เขายิ้มเยาะจากนั้นปรายตามองอีกฝ่ายพลางกล่าว “ข้าไม่ควรก้าวพลาดตั้งแต่ครั้งแรก”“พลาดอย่างไรขอรับ ข้าก็เห็นนางไว้ใจท่านมาก”“พลาดสิ ข้าไม่ควรเข้าหานางในฐานะสหายตั้งแต่แรก ในใจของข้าตอนนี้ช่างมีแต่เจตนาแอบแฝงที่แสนต่ำช้าลอยเต็มไปหมด”เว่ยเฉิงยังคงมีสีหน้านิ่งสนิท เขาไม่เข้าใจความหมายที่เจ้านายกล่าวสักนิด ทั้งที่ได้ใกล้ชิดเยี่ยหนานซิงอย่างที่หวัง ทว่ากลับมานั่งกลัดกลุ้มเพื่อสิ่งใดล่วงเลยมาเกือบเดือน เยี่ยหนานซิงไม่ได้ออกจากเรือนอีก เพราะนางสะสางธุระที่ดินเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ได้รับตั๋วเงินจากซ่งจิ่งเหยียนแล้ว ตั๋วเงินปึกหนานอนแผ่หลาในกล่องสมบัติทำให้สองสาวใช้ถึงกับดวงตาลุกวาว นอกจากเงินมหาศาลที่เขามอบให้ ยังมีทองคำอีกหลายสิบหีบ ทว่าเยี่ยหนานซิงไม่อาจเอาเข้าจวนโหวได้ ดังนั้นนางจึงฝากไว้ที่เขาก่อน“ฮูหยินนี่หรือคือวิธีเงินต่อเงินของท่าน” รั่วหลานตื่นตะลึงจนเสียงสั่นเครือ“นี่ไม่ใช่แค่ต่อแล้ว ข้าคิดว่าเอาไปปลูกแล้วมันงอกออกมา” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยด
หลังเยี่ยหนานซิงได้ที่ดินผืนนั้นมาครองนางกลับมิได้ทำการขุดเจาะเพื่อทำกำไรแต่อย่างใด เพราะการมีบ่อน้ำมันในครอบครองนับว่าเป็นเรื่องเสี่ยงภัย ที่นางจะทำก็คือ การขายมันทิ้งไปซะแต่ต้องได้ในราคาคุ้มค่าที่สุดด้วยความโชคดีที่มีซ่งจิ่งเหยียนเป็นสหาย เรื่องนี้นางจึงไม่ต้องลงแรงมากนัก เบื้องหน้าตระกูลซ่งเปิดกิจการคุ้มภัยให้ผู้คน ทว่าเบื้องหลังกลับเป็นการติดต่อค้าขายกับบรรดาขุนนางหลายระดับ เส้นสายของเขากว้างขวางไปถึงต่างแคว้นเมื่อติดต่อกันบ่อยครั้งเยี่ยหนานซิงก็รู้ถึงความจริงใจของเขา ดังนั้นนางจึงอธิบายสาเหตุแท้จริงให้อีกฝ่ายฟัง นี่นับเป็นวิธีใจแลกใจ หากเขาทรยศนาง นางก็พร้อมหักหลังเขาอย่างไม่ลังเลเช่นเดียวกัน“นี่เจ้า…เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่ดินผืนนั้นมีบ่อน้ำมัน”“ขอแค่ท่านหาคนไปขุดเจาะดูก็จะรู้เอง เรื่องนี้นับเป็นความลับ ข้าหวังว่าท่านจะสามารถหาคู่ค้าที่ตาถึงได้”ซ่งจิ่งเหยียนยิ้มมุมปาก “จิ้งจอกน้อย รู้หรือไม่ว่าบ่อน้ำมันเป็นของเช่นไร”“ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว แต่ข้าขี้เกียจลงแรง ขอเพียงได้ราคาที่เหมาะสม ข้าก็ไม่เสียดาย”“หากข้าจะรับไว้เองเล่
มู่หย่งตะบึงกลับมาทำหน้าที่ของตนโดยไม่หยุดพัก นึกไม่ถึงว่าองครักษ์เงาผู้ชาญฉลาดอย่างเขาจะเผลอติดกับดักสตรีเข้าให้ เขาพยายามใคร่ครวญว่าตนนั้นพลาดที่ตรงไหน ท้ายที่สุดก็นึกออก ที่แท้ในตอนที่เยี่ยหนานซิงออกมายืนริมหน้าต่างทุกคืนมิใช่การชื่นชมดวงจันทร์ หากแต่นางกำลังมองหาตัวเขาต่างหาก แล้วนางระแคะระคายได้อย่างไร ในเมื่อเขาลบกลิ่นอายของตนไปจนสิ้นแล้ว“ฮูหยินน่ากลัวเกินไปแล้ว ข้าประมาทความสามารถของนางเกินไป” มือหยาบกร้านกำบังเหียนไว้แน่น เสียงทุ้มสบถออกมาด้วยความหัวเสียครานี้หลินเซวียนจึงให้เขากลับไป แล้วเผยตัวตนต่อหน้านางซะ ซ้ำยังให้จับตาดูอย่างโจ่งแจ้งไม่ต้องอำพรางซ่อนเร้นอีกต่อไป“ฮูหยิน ข้าน้อยนามว่ามู่หย่ง ท่านโหวส่งข้าน้อยมาคอยคุ้มกันท่านขอรับ”เยี่ยหนานซิงละสายตาจากงานตรงหน้า องครักษ์ที่มักซ่อนตัวในเงามืดบัดนี้กล้าเผยตัวต่อหน้านางแล้ว‘ความแตกจนได้’ริมฝีปากสีกุหลาบยกยิ้มหนึ่งฝั่ง “คุ้มกันจริงหรือ คงมิได้ไว้จับตาดูข้ากระมัง”“ข้าน้อยมิกล้า หากฮูหยินมีเรื่องใดสามารถเรียกใช้ข้าน้อยได้ตลอดขอรับ”เยี่ยหนานซิงหัวเราะครืน “ดีจ
เยี่ยหนานซิงยกมือป้องริมฝีปาก เสียงใสขบขันออกมาบางเบา “คุณชายซ่งอย่าได้ใส่ใจเพียงนั้น แพรพกราคาถูกใช้เช็ดทำความสะอาดถือว่าดีมากแล้ว ถ้าสกปรกก็แค่โยนทิ้ง ส่วนเรื่องของขวัญเอาไว้ข้าค่อยคิดใหม่ดี ๆ ก็แล้วกัน”“เราเป็นสหายกันแล้วไม่ใช่หรือ” ซ่งจิ่งเหยียนเอ่ยน้ำเสียงจริงจังเยี่ยหนานซิงสบตาอีกฝ่ายนิ่ง“เจ้าบอกข้าว่าหากเรื่องนี้สำเร็จจะเรียกข้าว่าอาเหยียน”หญิงสาวอมยิ้ม “แน่นอน อาเหยียน ได้เป็นสหายของท่านนับเป็นวาสนาของข้า”ซ่งจิ่งเหยียนตัวแข็งทึ่มทื่อ นางเอ่ยเรียกเขาอย่างสนิทสนมโดยไม่ลังเลด้วยซ้ำ มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนกำลังสำลักความสุขจนวิญญาณแทบดับสลาย“อย่างนั้น…ข้าขอเรียกเจ้าว่าเอ่อ…”“ซิงเอ๋อร์” เสียงใสโพล่ง“หือ”“ท่านอายุมากกว่าข้าอยู่หลายปี เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าซิงเอ๋อร์เถอะเจ้าค่ะ”ซ่งจิ่งเหยียนยิ้มหน้าบาน “อื้อ ซิงเอ๋อร์ ต่อไปนี้เราก็ถือว่าเป็นสหายรู้ใจกันแล้ว”“เจ้าค่ะ เช่นนั้นวันนี้ก็มาฉลองให้แก่ความสำเร็จของเรา”“ในเมื่อเฉลิมฉลองจะขาดสุราได้อย่างไร” ซ่งจิ่งเหยียนเอ่ยด้วยแววตากรุ้มกริ่ม







