บทที่ 2/1

บทที่ 2

เสียตัวไม่เสียใจ

เมื่อเข้ามาในเมืองได้หลัวไป๋เย่ก็ไปซื้อเสื้อผ้าของบุรุษและผลัดเปลี่ยนก่อนจะออกไปเดินเล่นในเมือง ตอนนี้นางต้องหาลู่ทางทำเงินเสียก่อน มีเงินเป็นของตนเองย่อมทำอันใดสะดวก

ทว่าไม่ว่าเดินอยู่นานก็เริ่มรู้สึกหมดหวัง เพราะว่าตั้งแต่ต้นจนจบล้วนมีแต่บุรุษทำการค้า สตรีต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ไม่อนุญาตให้ออกมาเผยตัวอยู่ด้านนอก แล้วเช่นนี้นางจะทำอย่างไรเล่า

“หรือว่าข้าจะจ้างผู้อื่นให้ออกหน้าให้ แล้วจะไว้ใจได้หรือ” หญิงสาวได้แต่พึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เส้นทางของนางช่างมืดมนยิ่งนัก แล้วจากนี้นางจะทำเช่นไร เกิดเป็นสตรีนั้นแสนลำบากเสียจริง

“หรือว่าจะไปหาตระกูลฟาง” ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหนทางรอดเดียวของนาง แต่ที่นางยังไม่ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลฟางในตอนนี้ก็เพราะว่าวันหน้านางมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้ต้องพึ่งพาตระกูลฟาง หากนางนำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไปขอความช่วยเหลือ แล้ววันหน้าข้างหน้านางจะทำเช่นไรเล่า

หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจให้กับความลำบากแสนเข่นของตนเอง ใต้หล้านี้ยังจะมีคนโชคร้ายยิ่งกว่านางหรือไม่นะ

“เฮ้อออ ชีวิตของสตรีสมัยนี้ช่างลำบากยากเข็ญยิ่งนัก” หญิงสาวได้แต่เดินคอตกไปตามทางเดินในตลาด จนไปสะดุดตากับสถานที่ที่ผู้คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย จึงได้เดินเข้าไปดูใกล้ ๆ

หอกุ้ยโยว

“ไม่เคยได้ยินชื่อเลยแฮะ” ในความทรงจำของเจ้าของร่างไม่มีสถานที่แห่งนี้ แสดงว่าคงมิใช่สถานที่ที่สตรีที่ดีควรมา “เข้าไปดูเสียหน่อย”

“เสี่ยวเอ้อที่นี่คือที่ใดหรือ เหตุใดจึงคึกคักเช่นนี้” หญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นบุรุษเข้าไปถามด้วยความสนใจ ที่นี่ดูน่าสนใจดีบางทีอาจเป็นแหล่งทำเงินของนางก็ได้

“ที่นี่คือหอกุ้ยโยวที่มีสิ่งบันเทิงครบครัน มีทั้งดนตรี สุราและนารี คุณชายสนใจหรือไม่ขอรับ” เสี่ยวเอ้อรีบนำเสนอทันที เพราะดูแล้วคุณชายผู้นี้แต่งตัวดูดี ท่าทางจะจ่ายหนัก

“สุรานารีหรือ” หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง ได้ดื่มคลายเครียดเสียหน่อยก็คงจะดี “ห้องที่ดีที่สุดหนึ่งห้อง”

“ได้ขอรับ” เสี่ยวเอ้อยิ้มกว้าง เดินนำลูกค้าคนใหม่เข้าไปด้านใน “คุณชายต้องการสาวงามสักคนหรือไม่”

“ไม่ล่ะ วันนี้ข้าต้องการดื่มสุราเพียงอย่างเดียวเท่านั้น” เงินดื่มสุรายังไม่รู้ว่าจะพอหรือไม่ หากเรียกสตรีมาอีกนางจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายกันเล่า

“เช่นนั้นเชิญตามข้าน้อยมาทางนี้ขอรับ” เสี่ยวเอ้อรีบพาลูกค้าขึ้นไปห้องส่วนตัวชั้นสองพร้อมกับบริการอย่างดี

“เอาสุราและกับแกล้มอย่างดีมาสองสามอย่าง” พูดจบก็ตัดใจควักเงินห้าตำลึง ก่อนจะหยิบเงินอีกเล็กน้อยเพื่อเป็นสินน้ำใจให้เสี่ยวเอ้อที่ดูแลอย่างดี “อย่าให้ผู้ใดเข้ามารบกวนข้า”

“ขอรับ” เสี่ยวเอ้อรีบกลับออกไปด้วยความดีใจ คิดไม่ผิดเลยจริง ๆ ที่มาดูแลคุณชายผู้นี้ เขาออกไปไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับสุราอาหารอย่างดี

“ในเมื่อตอนนี้คิดอะไรไม่ออกก็ขอดื่มให้หน่ำใจหน่อยเถอะ” พูดจบก็รินสุราแล้วยกขึ้นดื่มหมดในรวดเดียว “อืม รสดียิ่งนัก”

หญิงสาวดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่าจนเมามาย พอยิ่งคิดว่าจะทำเช่นไรต่อไปดีก็ยิ่งเครียด เหมือนว่าเส้นทางการค้าของนางจะไม่มีทางเป็นไปได้เลย แล้วเช่นนี้นางจะมีชีวิตที่สุขสบายได้อย่างไร

หรือว่านางจะขอให้คนตระกูลฟางช่วยเรื่องสินเดิมดี หากนางได้สินเดิมกลับมาดูแลอะไร ๆ ก็คงจะง่ายขึ้น

“ชีวิตของข้าช่างรันทดยิ่งนัก เกิดเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล แต่กลับได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เงินทองก็ไม่มีใช้ ต้องขายสมบัติกิน นี่คือชีวิตของคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีจริงหรือ” นางได้แต่ตัดพ้อกับตนเอง คิดว่าได้ทะลุมิติมาเป็นบุตรสาวขุนนาง นางก็คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

แต่ที่ไหนได้ ลำบากกว่าตอนที่จะมาอยู่ที่นี่อีก ตอนนั้นนางยังสามารถทำค้าขายด้วยตนเองได้ แต่ตอนนี้เล่า แม้แต่จะออกจากบ้านยังต้องขออนุญาตผู้อาวุโส

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวเลยยกสุราขึ้นดื่มอีกจอก “ชีวิตเฮงซวย ตายก็ตายสิ จะให้ข้ามาอยู่ในร่างนี้ทำไม”

หญิงสาวเอาแต่บ่นไม่หยุดแล้วดื่มสุราต่อเรื่อย ๆ จนสุราหมดไปหลายกา เงินที่มีก็แทบจะไม่เหลือ แต่นางก็ไม่คิดเสียดายแม้แต่น้อย

“พวกเจ้ารีบไปจัดการที่หอกุ้ยโยว” จางเข่อซินสั่งลูกน้องเสียงเย็น วันนี้เขาไปร่วมงานเลี้ยง แต่กลับถูกคนวางอุบายใส่ จึงได้รีบออกมาจากงานเลี้ยงมุ่งตรงไปที่หอกุ้ยโยวของตนเอง

“ขอรับ” ตงหยางตอบรับ ก่อนจะรีบรุดหน้าเจ้านายไปจัดการตามคำสั่ง

ใบหน้าหล่อเหลาเหงื่อซึมเต็มใบหน้า เขาพยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนเอง แล้วเอ่ยสั่งลูกน้องอีกคน

“เจ้าไปจัดการสืบมาให้แน่ชัดว่าผู้ใดมันบังอาจวางยาข้า” เขาอยากจะรู้ยิ่งนักว่าผู้ใดมันกินดีหมีหัวใจเสือเข้าไป เขาจะทำให้มันผู้นั้นรู้ว่าคนที่กล้าวางกลอุบายกับเขา มันจะต้องไม่ตายดี

“ขอรับ” ซีห่าวออกไปสืบหาคนผิดตามคำสั่งของเจ้านาย คนผู้นั้นช่างกล้าหาญเสียจริงที่บังอาจมากระตุกหนวดเสือ สงสัยไม่อยากตายดี