All Chapters of กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1ความจริงที่โหดร้าย“เฮ้อออ” หลัวไป๋เย่ถอนหายใจออกมารอบที่ร้อย โชคชะตาช่างเล่นตลอดกับชีวิตของนางยิ่งนัก ขนาดตายไปแล้วยังให้นางกลับมามีชีวิตอีกรอบ การมีชีวิตเป็นเรื่องที่ดี แต่มิใช่ต้องมาอยู่ในร่างสตรีอาภัพเช่นนี้สตรีผู้นี้มีชื่อแซ่เหมือนกับนาง หลัวไป๋เย่ บุตรสาวคนโตของตระกูล บิดามีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกรมขุนนาง มารดาคือบุตรีเพียงคนเดียวของอดีตมหาเสนาบดี มีท่านลุงเป็นถึงเสนาบดีกรมคลัง ฟังดูแล้วเหมือนชีวิตของนางดีจนหลาย ๆ คนอิจฉาเมื่อก่อนเป็นเช่นนั้น หากมิใช่ว่าเมื่อสองปีก่อนมารดาของนางสิ้นบุญ แล้วในเวลาต่อมาบิดาของนางรับภรรยาคนใหม่เข้ามาในจวน พร้อมกับบุตรสาวที่อายุห่างจากนางไม่ถึงสองปีเข้ามา ตอนนั้นหญิงสาวโกรธมาที่บิดาทำเช่นนั้น จึงได้หาทางกลั่นแกล้งสองแม่ลูกอยู่เป็นประจำทว่าขิงอ่อนที่ไม่มีมารดาคอยช่วยเหลือหรือจะสู้ขิงแก่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน แต่เพราะความร้ายกาจและเอาแต่ใจจึงทำให้ทั้งสองผลัดกันแพ้ชนะอยู่ตลอด แต่ครั้งล่าสุดที่ทำให้เจ้าของร่างสิ้นใจก็เพราะนางเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้ จึงได้โดนลงโทษจนตายเช่นนี้“หลิงหลิงเจ้ามาแล้วหรือ” หลัวไป๋เย่ที่นอนหลับตาพริ้มที่ศาลาริมน้ำพูดขึ้น

หลัวไป๋เย่ที่ถูกโบยไม้แล้วไม่เล่าก็ไม่คิดปริปากร้องขอความเมตตา นางยอมตายดีกว่าร้องขอความเมตตาจากคนพวกนี้ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนเลือดซิบเพื่อไม่ให้ร้องออกมา หากนางร้องออกมาคนพวกนั้นก็จะได้ใจ ซึ่งนางไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้น“พวกเจ้าเฝ้าคุณหนูใหญ่เอาไว้ให้ดีอย่าให้นางออกจากที่นี่ก่อนสามวัน” พูดจบถังเจี่ยหมิงก็เดินออกไปพร้อมกับบุตรสาว คนที่มันกล้าลองดีกับนางจะต้องจะแบบนี้หลัวไป๋เย่คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนนานสามวัน นางไม่ได้รับอาหารแม้เพียงวันเดียว มีเพียงหลิงหลิงที่ที่คอยลอบเอาของกินและน้ำเข้ามาให้ จึงทำให้นางมีชีวิตรอดมาได้ แต่อาการก็หนักหนาเอาการ หญิงสาวฝืนเดินกลับเรือนด้วยตนเอง นางจะไม่ให้ผู้ใดเห็นสภาพที่หน้าอดสู่เช่นนี้“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เมื่อมาถึงเรือนนางก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงอย่างหมดแรง สาวใช้จึงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พอโดนตัวของเจ้านายก็รู้ได้ทันทีอีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่ “คุณหนูไม่สบายหรือเจ้าคะ”“ไม่ต้องพูดให้มาก เจ้าไปตามหมอมา” พูดจบก็สลบไปทันทีเพราะนางฝืนตัวเองมานานแล้ว หากไม่เพราะศักดิ์ศรีที่ค้ำคอนางคงไม่ฝืนมีสติมาจนถึงตอนนี้หญิงสาวนอนซมอยู่หลายวันอาการก็ไม่ดีขึ้น และสิ

รถม้าคันโอ่อ่ามาจอดอยู่ประตูหลังของหอกุ้ยโยว ก่อนที่ร่างโตของเจ้าของหอจะก้าวขาลงจากรถม้าด้วยความรีบร้อน ตอนนี้เขาแทบจะประคองสติตัวเองไม่อยู่แล้ว เขาต้องรีบจัดการฤทธิ์ยากำหนัดที่อยู่ในร่างกายให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้“นายท่านเชิญทางนี้ขอรับ” คนที่ได้รับหน้าที่มาดูแลเจ้าของหอรีบมานำทางผู้เป็นนายทันที “ห้องชั้นบนสุดขอรับ”“เจ้ามีอันใดก็ไปทำ ไม่ต้องตามมา” เขาเดินโซซัดโซเซขึ้นไปชั้นบนสุด ชั้นนี้ไม่ค่อยมีคนขึ้นมาใช้บริการ และมีเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น และก่อนเขาออกไปก็ยังไม่มีคนมาใช้บริการในชั้นนี้ เขาจึงได้เดินตรงไปที่ห้องที่ดีที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าสตรีที่อยู่ในห้องนั้นมิใช่สตรีของหอกุ้ยโยวทันทีที่เข้าเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าสตรีผู้นั้นกินเหล้าเมามายอยู่ก่อน แม้จะไม่พอใจอยู่น้อย ๆ ที่สตรีผู้นั้นไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาต่อว่านาง เพราะตอนนี้เขามีอารมณ์อย่างอื่นมากกว่าหลัวไป๋เย่ที่กำลังเมามายเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาก็หันไปมอง พบว่าคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่หน้าตาหล่อเหลาถูกใจนางยิ่งนัก“ไม่คิดว่าที่นี่จะมีบริการหนุ่มรูปงามด้วย” หญิงสาวยิ้มหวาน ถูกใ

บทที่ 3ช่างสบายใจเสียจริงหลัวไป๋เย่ที่ได้เงินมาก็เดินออกจากหอด้วยใบหน้าที่เบิกบาน เงินหน้าพันตำลึงพอให้นางใช้ไปจนตายหากนางมาฟุ่มเฟือย แต่ติดตรงที่นางเป็นบุตรสาวคนโตของจวนเสนาบดี เดือนหนึ่งก็ตกราว ๆ สองสามร้อยตำลึง นี่ยังไม่รวมต้องซื้อเครื่องประดับมาแทนของเก่าที่ขายไป ไหนจะน้องชายที่อายุเพียงเจ็ดปีของนางอีก ดีหน่อยที่ตอนนี้น้องชายของนางอยู่ที่สำนักศึกษา นางจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยแต่ทว่านางไม่อาจวางใจเรื่องเงินทองได้ เพราะตอนนี้ถังเจี่ยหมิงเป็นคนดูแลเรือนหลัง ไม่รู้ว่าส่งเงินทองไปให้น้องชายของนางใช้บ้างหรือไม่ ไหนจะค่าตำรา เสื้อผ้าก็ไม่รู้ว่าได้เตรียมไว้ให้หรือไม่ไม่รู้ว่าเงินห้าพันตำลึงนี้จะใช้ได้นานหรือไม่ นางต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้“คงต้องหาที่พักก่อน กลับไปสภาพนี้ไม่ดีแน่” สภาพของนางตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก และตอนที่ออกจากหอกุ้ยโยวท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว จึงตัดสินใจว่าจะนอนในเมืองอีกคืนก่อนจะเดินทางกลับอารามในวันพรุ่งนี้หญิงสาวที่ได้เงินมาก็ใช้อย่างมือเติบ ซื้อเครื่องประดับมากมาย เสียเงินไปหลายร้อยตำลึงโดยไม่คิดเสียดายเลยแม้แต่น้อย ส่วนของอื่น ๆ ค่อยออกมาซื้อวันหลัง เพรา

สองวันต่อมาหลัวไป๋เย่ก็เดินทางไปเยี่ยมน้องชายที่สำนักศึกษาในเมืองไฉ่หง ใช้เวลาเดินทางอยู่เกือบหนึ่งวันก็เดินทางมาถึง นางตัดสินใจเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ เอาไว้ ที่นี่มีบ้านเช่ามากมาย เพราะมีคนเดินทางมาเกือบทั้งปี“พวกเจ้าเก็บของไปนะ ข้าจะออกไปสำรวจดูที่นี่เสียหน่อย” หญิงสาวบอก นางได้นำช่างตัดเย็บมาด้วยสองสามคน เพราะหากให้ทำกันสองคนกับหลิงหลิงคงจะเสร็จไม่ทัน นางจึงได้ไปขอช่างตัดเย็บมาจากบิดา“คุณหนูให้บ่าวไปด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลิงเสนอ ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้นางไม่อยากให้เจ้านายต้องไปคนเดียว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น“เจ้าอยู่จัดการที่นี่เถิด” นางไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เพราะนางก็หาได้ไว้ใจคนที่ติดตามมาด้วย ไม่รู้ว่าจะใช่คนของถังเจี่ยหนิงหรือไม่“เจ้าค่ะ” หลิงหลิงเข้าใจความหมายที่เจ้านายต้องการจะสื่อ จึงได้รั้งอยู่ที่เรือนเพื่อดูความเรียบร้อยหลัวไป๋เย่ออกไปเดินเล่นในเมืองด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย ที่ตรงนี้นางสามารถเป็นตัวเองได้มากที่สุด ยามที่อยู่เมืองหลวงนางต้องยังรักษาภาพลักษณ์ของสตรี ที่ผ่านมาแม้หลัวไป๋เย่คนก่อนจะค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่สิ่งที่สตรีควรทำนางล้วนทำออกมาได้ดี นางที่เข้ามาแทนที่