กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค

กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุค

last updateHuling Na-update : 2026-02-24
By:  LycDinKumpleto
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
8
1 Rating. 1 Rebyu
60Mga Kabanata
3.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในเมื่อมีคนยื่นข้อเสนอให้หลัวไป๋เย่ผู้นี้เป็นนางบำเรอ นางก็จะปรนเปรอเขาให้ถึงใจ รวยมากใช่หรือไม่ คอยดูเถิดนางจะปอกลอกเขาให้หมดตัวไปเลย แล้วอย่าหาว่านางใจร้ายก็แล้วกัน

view more

Kabanata 1

บทที่ 1/1

柊真帆(ひいらぎ まほ)が鷹宮龍司(たかみや りゅうじ)に離婚を切り出したその日、彼女は世間の非難を一斉に浴び、炎上の中心に立たされていた。

——【星嶺市の有名弁護士、良心なき弁護で障害のある夫を捨てる】

——【薄情な妻、その正体は義妹を死へ追いやった女】

車椅子に座った龍司は、眉をひそめながら手元の離婚協議書をめくっていた。

しかし、龍司はこの離婚を、彼女の一時的な感情のもつれだとしか受け取っていなかった。

「離婚なんてあり得ない。真帆、そんな子供じみたことを言うな」

龍司はどこまでも穏やかで、彼女を包み込むように優しい声で言った。

それは五年前、あの激しい雨の夜、原形を留めないほど潰れたタクシーの中から、命がけで彼女を救い出してくれたときと、何ひとつ変わらないものだった。

自分の脚はすでに血と傷にまみれ、目を背けたくなるほどの惨状だったというのに、彼が最初に口にしたのは、「怪我はないか?」という、彼女を気遣う言葉だった。

それなのに——

そんな温厚で誠実に見えた男が彼女を五年もの間、欺き続けていたのだ。

三日前、龍司の祖父が急病で倒れたという知らせを受け、真帆は手にしていた案件を放り出し、友人宅で商談中だと聞いていた龍司を探しに向かった。

そしてその家の玄関先で、彼女は信じられない光景を目にした。

三年間車椅子生活を送っているはずの夫が、何事もなかったかのように自分の足で立っていたのだ。

室内では龍司の友人たちが数人集まり、冗談交じりに囃し立てている。

「龍司、もう三年も前に完治してるのに、いつまで家族に隠すつもりなんだ?」

「特に奥さんの真帆さんなんて、誰よりも龍司の脚が治ることを願ってたはずだろ」

龍司は脚を組み、長年肌身離さず使っていた車椅子を、まるでガラクタのように部屋の隅へと放り投げた。

穏やかな表情の奥にわずかな複雑さを滲ませながら、低く言った。

「……そうでもしなければ、彼女と別々の部屋で暮らす理由がなくなる」

「は?」

友人の一人が思わず声を荒らした。

「五年も献身的に世話をしてくれた人にそんな仕打ち、よくできるな!」

その言葉を聞いた隣の男が慌てて彼の足を蹴った。

そして、龍司に赤ワインのグラスを差し出しながら、探るような目で問いかける。

「そういえば、江口波(えぐち なみ)の離婚裁判、勝たせたのは真帆さんだったよな。……龍司、お前、まだ彼女に未練があるんじゃないのか?」

龍司は答えなかった。

ただ、視線だけが静かに沈んでいくのを見て、皆が察した。

「彼女にはもう子どももいる。五年前ですら家に反対されたのに、今さら無理だろ」

「それに真帆さんとは、もう結婚して五年だ。あれほど尽くしてくれた人を、他の女のために捨てるのか?」

「……この五年間、彼女に不自由はさせていない。捨てる、という言い方は……」

龍司は言葉を濁したまま、グラスの中身を一気に飲み干した。

彼をよく知る者たちは、こうして曖昧な態度を取る彼の心は、もうすでに別の場所にあるのだと分かっていた。

その会話を、扉の外で立ち尽くした真帆はすべて聞いていた。

五年か。

五年という月日。

彼の脚は、とっくに治っていて、彼はずっと自分を騙していた。

真帆は一歩、また一歩と後ずさりし、逃げるように外へ出た。

唇に伝わったのは、苦くしょっぱい味。

頬に手を当てると、涙で濡れていた。

義母の鷹宮敏子(たかみや としこ)からは、

【龍司は見つかった?】

【道中気をつけなさい】

【ひとまず容体は落ち着いたから】

というメッセージが立て続けに届いていた。

暖かい室内を出ると、冬の寒風が容赦なく吹きつけた。

だが、その冷たい温度でさえ、胸の奥に広がる虚無には及ばなかった。

人命に関わることだから、どれほど顔を合わせたくなくても、彼に知らせないわけにはいかない。

何度も電話をかけたが、龍司は出なかった。

仕方なく、義母のメッセージを転送した。

なぜ、彼女はいつも息子本人ではなく、自分に連絡をさせるのだろう。

「龍司の脚は真帆を助けたせいで傷ついた」

そう信じさせられてきたこの五年間、真帆は幾度も責められてきた。

真冬の寒空の下に彼女を呼び出したのも、きっと息子の代わりに彼女を凍えさせていのだろう。

タクシーで病院へ向かう途中も、友人のあの一言が、頭から離れなかった。

「波に、まだ未練がある」

耐えきれず、弁護士仲間の友人に電話をかけた。

「……波が海外へ行く前のこと、少し調べてもらえない?」

「波?もう離婚裁判は終わったんじゃなかった?」

相手は不思議そうだったが、真帆は詳しく説明せず、調査を頼んだ。

病院に着いたとき、すべてはもう手遅れだった。

病棟の前は、嗚咽と慟哭が渦巻いていた。

——龍司の祖父は、既に亡くなっていた。

真帆は、その場に釘付けになったように立ち尽くし、しばらく何も理解できなかった。

やがて、涙を拭いながら敏子が人混みをかき分けて来た。

「龍司は?」

「連絡は入れました。でも——」

パァン!

言葉を言い終える前に、頬に鋭い痛みが走った。

身体がよろめくのも構わず、憎悪のこもった罵声が、頭上から降り注いだ。

「この疫病神が!」

夫を失い、悲嘆に暮れる龍司の祖母は、腫れ上がった目で真帆を睨みつけた。

「三年前、あんたが現れてから龍司は脚を失った!今度は夫と孫を、最後に会わせもしなかった……あの人は、息を引き取る間際まで孫の名を呼んでいたのに……」

言葉はやがて嗚咽へと変わり、龍司の祖母は泣き崩れた。

周囲の親族たちも、それに合わせるように真帆を責め立てた。

真帆は、頭が割れるように痛かった。

「龍司が彼女を庇って脚を失った」その罪悪感から、彼女は彼との結婚を選んだ。

五年間。

どれほど責められても、彼女は耐えてきた。

唯一、龍司の祖父だけが、彼女を庇ってくれていた。

「天災人災は、人の力ではどうにもならない」と、そう言ってくれた。

——その人が、もういない。

家で唯一、彼女を守ってくれる存在がいなくなった。

それはまるで、ずっと昔と同じだ。

守ってくれる人を失い、自分は不要なものとして、ごみのように追い出される。

真帆は瞬きすら忘れ、乾ききった目で立ち尽くしていた。

一滴の涙も流さない彼女を見て、龍司の祖母の怒りはさらに激しくなった。

「薄情な女め!」

杖を振り上げ、彼女の肩へ叩きつけようとした、その時——

「やめろ!」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องไทยสไตล์มาก มีคำผิด ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-07-09 10:12:13
0
0
60 Kabanata
บทที่ 1/1
บทที่ 1ความจริงที่โหดร้าย“เฮ้อออ” หลัวไป๋เย่ถอนหายใจออกมารอบที่ร้อย โชคชะตาช่างเล่นตลอดกับชีวิตของนางยิ่งนัก ขนาดตายไปแล้วยังให้นางกลับมามีชีวิตอีกรอบ การมีชีวิตเป็นเรื่องที่ดี แต่มิใช่ต้องมาอยู่ในร่างสตรีอาภัพเช่นนี้สตรีผู้นี้มีชื่อแซ่เหมือนกับนาง หลัวไป๋เย่ บุตรสาวคนโตของตระกูล บิดามีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกรมขุนนาง มารดาคือบุตรีเพียงคนเดียวของอดีตมหาเสนาบดี มีท่านลุงเป็นถึงเสนาบดีกรมคลัง ฟังดูแล้วเหมือนชีวิตของนางดีจนหลาย ๆ คนอิจฉาเมื่อก่อนเป็นเช่นนั้น หากมิใช่ว่าเมื่อสองปีก่อนมารดาของนางสิ้นบุญ แล้วในเวลาต่อมาบิดาของนางรับภรรยาคนใหม่เข้ามาในจวน พร้อมกับบุตรสาวที่อายุห่างจากนางไม่ถึงสองปีเข้ามา ตอนนั้นหญิงสาวโกรธมาที่บิดาทำเช่นนั้น จึงได้หาทางกลั่นแกล้งสองแม่ลูกอยู่เป็นประจำทว่าขิงอ่อนที่ไม่มีมารดาคอยช่วยเหลือหรือจะสู้ขิงแก่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน แต่เพราะความร้ายกาจและเอาแต่ใจจึงทำให้ทั้งสองผลัดกันแพ้ชนะอยู่ตลอด แต่ครั้งล่าสุดที่ทำให้เจ้าของร่างสิ้นใจก็เพราะนางเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้ จึงได้โดนลงโทษจนตายเช่นนี้“หลิงหลิงเจ้ามาแล้วหรือ” หลัวไป๋เย่ที่นอนหลับตาพริ้มที่ศาลาริมน้ำพูดขึ้น
Magbasa pa
บทที่ 1/2
“คุณหนู!!” หลิงหลิงที่ออกไปเอาขนมเมื่อกลับมาก็เห็นเจ้านายมีเรื่องกับน้องสาวก็ทิ้งของที่นำมาหมายจะเข้าไปช่วยเจ้านาย แต่ก็ถูกสาวใช้ของหลัวซูอิงจับเอาไว้ก่อน จึงได้แต่ร้องบอกให้สาวใช้ที่เหลือให้เข้าไปช่วย “พวกเจ้าทำอันใดกันอยู่ รีบเข้าไปห้ามสิ”“หากผู้ใดเข้ามายุ่ง ข้าจะลงโทษให้หนัก” หลัวซูอิงที่เห็นว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบก็ประกาศกร้าว ทว่ายังไม่ทันได้หันกลับมา หลัวไป๋เย่ก็พลิกตัวขึ้นมาแล้วพบหน้าอีกฝ่ายไปหลายที“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมอยู่เฉย ๆ ให้เจ้ารังแกหรือ” พูดจบก็ฟาดมือลงไปที่หน้าของน้องสาวต่างมารดาอีกครั้งหลัวซูอิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักคนที่ค่อมอยู่บนตัวของตนเองออก แล้วเอ่ยอย่างมีโทสะ “วันนี้เจ้าอย่าได้คิดว่าจะมีชีวิตรอดออกไปเลย”“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ารอดไปได้หรือ”ขณะที่หลัวไป๋เย่กำลังจะเดินเข้าไปตบน้องสาวต่างมารดา ก็ถูกอีกฝ่ายถีบเข้าให้ แต่นางไม่ยอมตกน้ำลงไปฝ่ายเดียว จึงได้ฉวยจับขาของอีกฝ่ายให้ลงน้ำไปด้วยกัน“ตายเสียเถิด” หลัวซูอิงกระซิบให้พี่สาวต่างมารดาได้ยินกันเพียงสองคน นางจับหัวของอีกฝ่ายกดลงน้ำ ทว่าอีกคนก็ไม่ยอมถูกกระทำเพียงฝ่ายเดียว พยายามดึงตัวของให้จมลงน้ำไปด้วยกัน
Magbasa pa
บทที่ 1/3
หลัวไป๋เย่ที่ถูกโบยไม้แล้วไม่เล่าก็ไม่คิดปริปากร้องขอความเมตตา นางยอมตายดีกว่าร้องขอความเมตตาจากคนพวกนี้ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนเลือดซิบเพื่อไม่ให้ร้องออกมา หากนางร้องออกมาคนพวกนั้นก็จะได้ใจ ซึ่งนางไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้น“พวกเจ้าเฝ้าคุณหนูใหญ่เอาไว้ให้ดีอย่าให้นางออกจากที่นี่ก่อนสามวัน” พูดจบถังเจี่ยหมิงก็เดินออกไปพร้อมกับบุตรสาว คนที่มันกล้าลองดีกับนางจะต้องจะแบบนี้หลัวไป๋เย่คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนนานสามวัน นางไม่ได้รับอาหารแม้เพียงวันเดียว มีเพียงหลิงหลิงที่ที่คอยลอบเอาของกินและน้ำเข้ามาให้ จึงทำให้นางมีชีวิตรอดมาได้ แต่อาการก็หนักหนาเอาการ หญิงสาวฝืนเดินกลับเรือนด้วยตนเอง นางจะไม่ให้ผู้ใดเห็นสภาพที่หน้าอดสู่เช่นนี้“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เมื่อมาถึงเรือนนางก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงอย่างหมดแรง สาวใช้จึงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พอโดนตัวของเจ้านายก็รู้ได้ทันทีอีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่ “คุณหนูไม่สบายหรือเจ้าคะ”“ไม่ต้องพูดให้มาก เจ้าไปตามหมอมา” พูดจบก็สลบไปทันทีเพราะนางฝืนตัวเองมานานแล้ว หากไม่เพราะศักดิ์ศรีที่ค้ำคอนางคงไม่ฝืนมีสติมาจนถึงตอนนี้หญิงสาวนอนซมอยู่หลายวันอาการก็ไม่ดีขึ้น และสิ
Magbasa pa
บทที่ 2/1
บทที่ 2เสียตัวไม่เสียใจเมื่อเข้ามาในเมืองได้หลัวไป๋เย่ก็ไปซื้อเสื้อผ้าของบุรุษและผลัดเปลี่ยนก่อนจะออกไปเดินเล่นในเมือง ตอนนี้นางต้องหาลู่ทางทำเงินเสียก่อน มีเงินเป็นของตนเองย่อมทำอันใดสะดวกทว่าไม่ว่าเดินอยู่นานก็เริ่มรู้สึกหมดหวัง เพราะว่าตั้งแต่ต้นจนจบล้วนมีแต่บุรุษทำการค้า สตรีต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ไม่อนุญาตให้ออกมาเผยตัวอยู่ด้านนอก แล้วเช่นนี้นางจะทำอย่างไรเล่า“หรือว่าข้าจะจ้างผู้อื่นให้ออกหน้าให้ แล้วจะไว้ใจได้หรือ” หญิงสาวได้แต่พึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เส้นทางของนางช่างมืดมนยิ่งนัก แล้วจากนี้นางจะทำเช่นไร เกิดเป็นสตรีนั้นแสนลำบากเสียจริง“หรือว่าจะไปหาตระกูลฟาง” ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหนทางรอดเดียวของนาง แต่ที่นางยังไม่ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลฟางในตอนนี้ก็เพราะว่าวันหน้านางมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้ต้องพึ่งพาตระกูลฟาง หากนางนำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไปขอความช่วยเหลือ แล้ววันหน้าข้างหน้านางจะทำเช่นไรเล่าหญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจให้กับความลำบากแสนเข่นของตนเอง ใต้หล้านี้ยังจะมีคนโชคร้ายยิ่งกว่านางหรือไม่นะ“เฮ้อออ ชีวิตของสตรีสมัยนี้ช่างลำบากยากเข็ญยิ่งนัก” หญิงสาวได้แต่เดินคอตกไปตามทาง
Magbasa pa
บทที่ 2/2
รถม้าคันโอ่อ่ามาจอดอยู่ประตูหลังของหอกุ้ยโยว ก่อนที่ร่างโตของเจ้าของหอจะก้าวขาลงจากรถม้าด้วยความรีบร้อน ตอนนี้เขาแทบจะประคองสติตัวเองไม่อยู่แล้ว เขาต้องรีบจัดการฤทธิ์ยากำหนัดที่อยู่ในร่างกายให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้“นายท่านเชิญทางนี้ขอรับ” คนที่ได้รับหน้าที่มาดูแลเจ้าของหอรีบมานำทางผู้เป็นนายทันที “ห้องชั้นบนสุดขอรับ”“เจ้ามีอันใดก็ไปทำ ไม่ต้องตามมา” เขาเดินโซซัดโซเซขึ้นไปชั้นบนสุด ชั้นนี้ไม่ค่อยมีคนขึ้นมาใช้บริการ และมีเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น และก่อนเขาออกไปก็ยังไม่มีคนมาใช้บริการในชั้นนี้ เขาจึงได้เดินตรงไปที่ห้องที่ดีที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าสตรีที่อยู่ในห้องนั้นมิใช่สตรีของหอกุ้ยโยวทันทีที่เข้าเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าสตรีผู้นั้นกินเหล้าเมามายอยู่ก่อน แม้จะไม่พอใจอยู่น้อย ๆ ที่สตรีผู้นั้นไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาต่อว่านาง เพราะตอนนี้เขามีอารมณ์อย่างอื่นมากกว่าหลัวไป๋เย่ที่กำลังเมามายเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาก็หันไปมอง พบว่าคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่หน้าตาหล่อเหลาถูกใจนางยิ่งนัก“ไม่คิดว่าที่นี่จะมีบริการหนุ่มรูปงามด้วย” หญิงสาวยิ้มหวาน ถูกใ
Magbasa pa
บทที่ 2 เสียตัวไม่เสียใจ/3
“เจ้าไปตามสืบมาว่าสตรีที่อยู่ในห้องคือผู้ใด และนางมีจุดประสงค์ใดกันแน่” เขายื่นป้ายหยกยืนยันตัวตนไปให้องครักษ์คนสนิท เขามั่นใจว่านางเป็นหนึ่งในบุตรสาวของเสนาบดีกรมขุนนาง แต่ที่เขาแปลกใจคือคุณหนูในห้องหอเช่นนางจะมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร ไหนจะแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผลนั่นอีก สรุปแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับนางกันแน่ไม่นานซีห่าวที่ออกไปสืบเรื่องของคนตระกูลหลัวก็กลับมา พร้อมกับรายงานเรื่องที่สืบมาได้ให้เจ้านายฟัง“สตรีผู้นี้น่าจะเป็นคุณหนูใหญ่หลัว หลัวไป๋เย่ นางบอกคนที่จวนว่าจะออกไปถือศีลที่อาราม ข้าน้อยตามไปที่อารามก็พบเพียงสาวใช้ของนางขอรับ ดูเหมือนว่านางจะใช้ข้ออ้างเรื่องการถือศีลเพื่อหลบหนีออกมาท่องเที่ยวขอรับ” เรื่องที่นางต้องไปถือศีลที่อารามเขาก็ไม่ได้ถามมาให้แน่ชัด เพราะเกรงว่าจะล่าช้าชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ไม่ได้ถามอันใดต่อ เพราะเขาต้องการรู้เพียงว่าสตรีผู้นี้คือใด ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้นเขาไม่ได้สนใจหลัวไป๋เย่ที่สลบไสลไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบตามร่างกาย และรู้สึกเจ็บที่กลางกาย“โอ๊ยย เกิดอันใดขึ้นกับข้า” หญิงสาวลุกขึ้นพร้อมกับร้องครางอย่างเจ็บปวด ภ
Magbasa pa
บทที่ 3 ช่างสบายใจเสียจริง/1
บทที่ 3ช่างสบายใจเสียจริงหลัวไป๋เย่ที่ได้เงินมาก็เดินออกจากหอด้วยใบหน้าที่เบิกบาน เงินหน้าพันตำลึงพอให้นางใช้ไปจนตายหากนางมาฟุ่มเฟือย แต่ติดตรงที่นางเป็นบุตรสาวคนโตของจวนเสนาบดี เดือนหนึ่งก็ตกราว ๆ สองสามร้อยตำลึง นี่ยังไม่รวมต้องซื้อเครื่องประดับมาแทนของเก่าที่ขายไป ไหนจะน้องชายที่อายุเพียงเจ็ดปีของนางอีก ดีหน่อยที่ตอนนี้น้องชายของนางอยู่ที่สำนักศึกษา นางจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยแต่ทว่านางไม่อาจวางใจเรื่องเงินทองได้ เพราะตอนนี้ถังเจี่ยหมิงเป็นคนดูแลเรือนหลัง ไม่รู้ว่าส่งเงินทองไปให้น้องชายของนางใช้บ้างหรือไม่ ไหนจะค่าตำรา เสื้อผ้าก็ไม่รู้ว่าได้เตรียมไว้ให้หรือไม่ไม่รู้ว่าเงินห้าพันตำลึงนี้จะใช้ได้นานหรือไม่ นางต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้“คงต้องหาที่พักก่อน กลับไปสภาพนี้ไม่ดีแน่” สภาพของนางตอนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก และตอนที่ออกจากหอกุ้ยโยวท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว จึงตัดสินใจว่าจะนอนในเมืองอีกคืนก่อนจะเดินทางกลับอารามในวันพรุ่งนี้หญิงสาวที่ได้เงินมาก็ใช้อย่างมือเติบ ซื้อเครื่องประดับมากมาย เสียเงินไปหลายร้อยตำลึงโดยไม่คิดเสียดายเลยแม้แต่น้อย ส่วนของอื่น ๆ ค่อยออกมาซื้อวันหลัง เพรา
Magbasa pa
บทที่ 3 ช่างสบายใจเสียจริง/2
“หลิงหลิงเจ้ามานี่หน่อย” หลัวไป๋เย่เรียกสาวใช้เสียงใส ตอนนี้ร่างกายของนางเริ่มดีขึ้นมากแล้ว สามารถนั่งรถม้าไกล ๆ ได้แล้วจึงอยากไปหาน้องชายที่สำนักศึกษา“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”“เจ้าไปแจ้งท่านพ่อ ข้าอยากไปเยี่ยมเฉินเอ๋อร์ที่สำนักศึกษา” ตอนนี้บิดาของนางอยู่ที่จวน นางเชื่อว่าเขาจะต้องให้นางไปพบน้องชายแน่นอน และก็เป็นไปตามที่นางคาดเอาไว้ บิดายอมให้นางไปหาน้องชาย พร้อมกับมอบเงินและจะจัดเตรียมองครักษ์เอาไว้ให้“เจ้าไปเตรียมตัว เราจะออกไปซื้อผ้าตัดชุดให้เฉินเอ๋อร์” เดินทางไปสำนักศึกษาต้องให้เวลาเกือบหนึ่งวัน ยามที่ไปเยี่ยมเยียนญาติที่สำนักศึกษาจึงจะพักอยู่ที่นั่นสองสามวัน แต่ไปครั้งนี้นางกะว่าจะไปอยู่สักเจ็ดวัน นางอยากวัดตัวแล้วค่อยตัดชุดให้น้องชายด้วยตนเอง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะโตขึ้นมากเพียงใดสองนายบ่าวออกจากจวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางสามารถใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายได้“คุณหนูผ้าสีนี้เหมาะกับท่านยิ่งนัก” หลิงหลิงหยิบผ้าสีชมพูขึ้นมาทาบกับมือของเจ้านาย“พวกเรามาหาซื้อผ้าให้เฉินเอ๋อร์ มิได้มาซื้อให้คนเอง” หลัวไป๋เย่ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้สาวใช้ วันนี้นางตั้ง
Magbasa pa
บทที่ 2 ช่างสบายใจเสียจริง/3
สองวันต่อมาหลัวไป๋เย่ก็เดินทางไปเยี่ยมน้องชายที่สำนักศึกษาในเมืองไฉ่หง ใช้เวลาเดินทางอยู่เกือบหนึ่งวันก็เดินทางมาถึง นางตัดสินใจเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ เอาไว้ ที่นี่มีบ้านเช่ามากมาย เพราะมีคนเดินทางมาเกือบทั้งปี“พวกเจ้าเก็บของไปนะ ข้าจะออกไปสำรวจดูที่นี่เสียหน่อย” หญิงสาวบอก นางได้นำช่างตัดเย็บมาด้วยสองสามคน เพราะหากให้ทำกันสองคนกับหลิงหลิงคงจะเสร็จไม่ทัน นางจึงได้ไปขอช่างตัดเย็บมาจากบิดา“คุณหนูให้บ่าวไปด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลิงเสนอ ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้นางไม่อยากให้เจ้านายต้องไปคนเดียว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น“เจ้าอยู่จัดการที่นี่เถิด” นางไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เพราะนางก็หาได้ไว้ใจคนที่ติดตามมาด้วย ไม่รู้ว่าจะใช่คนของถังเจี่ยหนิงหรือไม่“เจ้าค่ะ” หลิงหลิงเข้าใจความหมายที่เจ้านายต้องการจะสื่อ จึงได้รั้งอยู่ที่เรือนเพื่อดูความเรียบร้อยหลัวไป๋เย่ออกไปเดินเล่นในเมืองด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย ที่ตรงนี้นางสามารถเป็นตัวเองได้มากที่สุด ยามที่อยู่เมืองหลวงนางต้องยังรักษาภาพลักษณ์ของสตรี ที่ผ่านมาแม้หลัวไป๋เย่คนก่อนจะค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่สิ่งที่สตรีควรทำนางล้วนทำออกมาได้ดี นางที่เข้ามาแทนที่
Magbasa pa
บทที่ 4 ยื่นข้อเสนอ/1
บทที่ 4ยื่นข้อเสนอหลัวไป๋เย่นอนหลับสบายโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนบุกรุกเข้ามาในห้องของตนเอง ส่วนคนที่บุกรุกห้องคนอื่นก็เดินมานั่งลงที่เตียงด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา ทำให้คนที่ตอนอยู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดเขานั่งมองใบหน้าที่หลับอย่างสบายใจ เข้ามาสร้างความปั่นป่วนให้เขา แล้วคิดจะใช้ชีวิตอย่างสุขสงบหรือ ไม่มีทางเสียหรอกมือหนายกมือขึ้นไปลูบหน้าเรียวเล็กแผ่วเบา จนคนที่นอนอยู่ครางออกมาอย่างรำคาญพร้อมกับปัดมือที่ก่อกวนออก“หึ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีขัดใจนั้น แต่ก็ยังคงลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กต่อ ทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรำคาญ ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะมีคนตัวโตนั่งเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ข้างตัวเอง“ชะ...” นางกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือแต่ถูกปิดปากเอาไว้ก่อน“หากไม่เงียบเจ้าจะไม่ได้เอ่ยปากอีกตลอดชีวิต” เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็หุบปากทันที เพราะกลัวว่าเขาจะทำตามที่พูดจริง ๆเมื่อตั้งสติได้หลัวไป๋เย่เพ่งมองคนที่บุกรุกเข้ามาในเรือนของตนท่ามกลางความมืด ก็พบว่าเป็นคนที่นางเพิ่งร่วมเตียงไปเมื่อหลายวันก่อน แล้วเขามาทำไม มิใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก“ท่านมาทำไม”“ข้ามาหาเจ้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status