บทที่ 1/3

หลัวไป๋เย่ที่ถูกโบยไม้แล้วไม่เล่าก็ไม่คิดปริปากร้องขอความเมตตา นางยอมตายดีกว่าร้องขอความเมตตาจากคนพวกนี้ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนเลือดซิบเพื่อไม่ให้ร้องออกมา หากนางร้องออกมาคนพวกนั้นก็จะได้ใจ ซึ่งนางไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้น

“พวกเจ้าเฝ้าคุณหนูใหญ่เอาไว้ให้ดีอย่าให้นางออกจากที่นี่ก่อนสามวัน” พูดจบถังเจี่ยหมิงก็เดินออกไปพร้อมกับบุตรสาว คนที่มันกล้าลองดีกับนางจะต้องจะแบบนี้

หลัวไป๋เย่คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนนานสามวัน นางไม่ได้รับอาหารแม้เพียงวันเดียว มีเพียงหลิงหลิงที่ที่คอยลอบเอาของกินและน้ำเข้ามาให้ จึงทำให้นางมีชีวิตรอดมาได้ แต่อาการก็หนักหนาเอาการ หญิงสาวฝืนเดินกลับเรือนด้วยตนเอง นางจะไม่ให้ผู้ใดเห็นสภาพที่หน้าอดสู่เช่นนี้

“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เมื่อมาถึงเรือนนางก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงอย่างหมดแรง สาวใช้จึงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พอโดนตัวของเจ้านายก็รู้ได้ทันทีอีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่ “คุณหนูไม่สบายหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้องพูดให้มาก เจ้าไปตามหมอมา” พูดจบก็สลบไปทันทีเพราะนางฝืนตัวเองมานานแล้ว หากไม่เพราะศักดิ์ศรีที่ค้ำคอนางคงไม่ฝืนมีสติมาจนถึงตอนนี้

หญิงสาวนอนซมอยู่หลายวันอาการก็ไม่ดีขึ้น และสิ้นใจไปในที่สุด

เพราะเช่นนี้นางจึงได้เข้ามาอยู่ในร่างของหลัวไป๋เย่แทนเจ้าของร่างที่สิ้นใจไป กรงเสือกรงจระเข้เช่นนี้อยู่นานไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะโชคดีแบบนี้อีกหรือไม่

“หลิงหลิง” นางเอ่ยเรียกสาวใช้ที่ออกไปเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง ตอนนี้นางต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อน

“คุณหนูมีอันใดหรือเจ้าคะ” หลิงหลิงรีบเข้ามาด้วยความรีบร้อน กลัวว่าเจ้านายมีเรื่องเรียกใช้ เพราะหลายวันมานี้เจ้านายของนางนอนซมไม่ได้สติ จนนางคิดว่าเจ้านายของนางจะไม่มีทางรอดเสียแล้ว จะไปร้องขอความช่วยเหลือจากนายท่าน นายท่านก็ยังไม่กลับมา จะไปที่จวนสกุลฟางก็ถูกกรีดกัน นางจึงทำได้เพียงเช็ดตัวแล้วป้อนยาให้เจ้านายเท่านั้น

“เจ้าเอาเครื่องประดับพวกนั้นไปขาย ซื้อยามา เอายารักษาแผลเป็นที่ดีที่สุด” ร่างกายของสตรีนั้นสำคัญหากปล่อยเอาไว้เฉย ๆ เช่นนี้ไม่ดีแน่ สองแม่ลูกนั้นไม่มีทางส่งยาดี ๆ มาให้นางหรอก

“จะดีหรือเจ้าคะ” หลิงหลิงลังเล เพราะหากขายพวกนี้แล้วไปซื้อยาคุณหนูก็จะไม่มีเครื่องประดับอีก

“ร่างกายย่อมสำคัญกว่า เจ้าอย่าได้กังวล ข้าเชื่อว่าวันหน้าพวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้” ในเมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางก็จะใช้ชีวิตให้มีความสุข และสุขสบายไปทั้งชาติ นางเชื่อว่านางสามารถทำได้ นางจะต้องมีชีวิตที่สุขสบายให้ได้ หญิงสาวได้แต่หมายมั่นในใจ

แต่ตอนนี้ชีวิตของนางรันทดยิ่งนัก เป็นคุณหนูถึงคุณหนูใหญ่ของจวน แต่กลับไม่มีเงินทองใช้สอย ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก สินเดิมมารดาก็ถูกริบเอาไว้ เครื่องประดับเสื้อผ้าก็ถูกส่งมาแบบส่ง ๆ เทียบไม่ได้กับของน้องสาวเลยสักนิด นางเอกจึงได้เอาเครื่องประดับเก่า ๆ ออกไปขาย เพื่อซื้อของใหม่มาใช้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าใจ

ครั้งนี้หลิงหลิงสามารถออกไปจากจวนได้อย่างง่ายดาย เพราะอีกไม่นานประมุขของจวนจะกลับมาแล้วจึงไม่อยากให้เป็นปัญหาในภายหลัง

หลัวไป๋เย่ใช้เวลารักษาตัวอยู่อีกหลายวันกว่าอาการจะดีขึ้น ขณะที่กำลังนอนรักษาตัวก็คิดหาทางออกว่าจะทำเช่นไรดี จะชิงสินเดิมของมารดามาก็มิใช่เรื่องง่าย นางคงต้องหาทางเอาตัวรอดด้วยตนเองไปก่อน

“หลิงหลิง เจ้าไปแจ้งท่านพ่อ ข้าต้องการออกไปถือศีลกินเจที่วัด เพื่อสำนึกผิด และอธิษฐานขอพรให้ท่านแม่” ตอนนี้นางต้องออกไปตั้งสติก่อน นางเชื่อว่าอย่างไรก็ต้องมีทางออก นางไม่เชื่อหรอกว่าจะหาเงินมาไม่ได้

“จะดีหรือเจ้าคะ” นางไม่เข้าใจเจ้านายของนางจริง ๆ เลยว่าจะทำเช่นนี้ไปทำไม ตั้งแต่ฟื้นคืนสติมาเจ้านางของนางก็ดูแปลกไปมาก

“ดี เจ้ารีบไปจัดการเถิด” เมื่อสาวใช้ออกไปนางก็เร่งเก็บของใช้ที่จำเป็นเพื่อออกไปที่อาราม นางเชื่อว่าอย่างไรบิดาก็ต้องยอมให้นางออกไปแน่

และก็เป็นไปตามที่นางคาดเอาไว้บิดายอมให้นางออกไปถือศีลที่อารามตามที่นางร้องขอ ทำให้นางอารมณ์ดีเป็นที่สุด

หึ ถือศีลกินเจหรือ อย่าหวังว่านางจะก้าวขาเข้าอารามเลย

“เจ้ากลับไปก่อนเถิด อีกสามวันค่อยมารับข้าที่นี่” หลังจากลงจากรถม้าหลัวไป๋เย่ก็หันไปพูดกับคนขับรถม้า นางจะให้คนอื่นรู้ไม่ได้ว่านางไม่ได้อยู่ในอาราม มิเช่นนั้นต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ สองแม่ลูกนั้นยิ่งจ้องจับผิดนางอยู่

“ขอรับ”

สองนายบ่าวมองรถม้าที่ค่อย ๆ วิ่งออกไป สามวันกับการอยู่ที่นี่ คงไม่เลวร้ายเท่าใดหรอกมั้ง

“เอาล่ะ หลิงหลิงเจ้าเข้าไปได้แล้ว” หลัวไป๋เย่หันไปบอกกับสาวใช้อย่างหน้าชื่นตาบาน

“แล้วคุณหนูล่ะเจ้าคะ” หลิงหลิงถามด้วยสีหน้างุนงง

“ข้าจะออกไปเที่ยว ส่วนเจ้าก็ถือศีลอยู่ที่นี่ดี ๆ” พูดจบก็เดินจากไปทันทีไม่ปล่อยให้สาวใช้ได้ทักท้วง ดีหน่อยที่อารามนี้อยู่ไม่ไกลจากในเมืองนางจึงสามารถเดินออกไปได้ง่าย ๆ