ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

"กลับมาอยู่กับแม่นะลูก" คำพูดนี้ยังก้องอยู่ในหัวของเธอ แม้ว่าเธอจะวางสายจากแม่นานแล้วก็ตาม

"เอาไงดีวะเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอกำลังจะได้รับการโปรโมทเพื่อเลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนก็กำลังจะขึ้น สิ่งที่เธอฝันกำลังจะเป็นจริง เงินเดือนเหยียบแสนกระเป๋าแบรนด์เนม และการไปเที่ยวต่างประเทศ เพียงแค่รอสิ้นสุดไตรมาสนี้ สิ่งต่าง ๆ ที่เธอหวังและอดตาหลับขับตานอนเขียนโปรเจ็คมาเป็นแรมเดือน เสนอ และผ่านการพิจารณา ใช่แล้วเธอจะได้เลื่อนตำแหน่งและเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้น

แต่...ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลงเพราะ.. คำพูดประโยคนั้นของแม่ "กลับมาอยู่กับแม่นะลูก ถ้าไม่กลับมาแม่จะแต่งงานใหม่"

อกอีแป้นจะแตก แม่นะแม่ พ่อก็เสียไปตั้งนานแล้วไม่เห็นวี่แววว่าจะมีแฟนใหม่เลย แต่พอลูกกำลังจะเจริญก้าวหน้า แม่ก็ดันจะมาเสียคนเอาตอนนี้ตอนที่อายุเยอะแล้ว อุตส่าห์ฝากฝังกับป้าข้างบ้านไว้อย่างดิบดี ไม่ได้เรื่องเลย

เอายังไงดี คิดซิคิดซิ คาปูชิโน นอนหมุนตัวไปสามตลบบนที่นอนขนาดห้าฟุต

"โอ๊ยหัวจะปวด"

จะเลือกกตัญญูหรือกระเป๋าแบรนด์เนมดีหว่า แต่จะว่าไปแล้วเธอก็จากบ้านมาตั้งแต่อายุ 15 มาเป็นสาวโรงงาน ดิ้นรนเรียนต่อจนจบปริญญาตรี จนได้เลื่อนขั้นเป็นสาวออฟฟิศ นาน ๆ จะกลับบ้านที กลับไปทีไรแม่ก็แก่ลง แก่ลง จนเมื่อสองปีที่แล้วพ่อก็มาเสีย แม่ก็คงเหงา ด้วยไม่มีใครดูแล ถ้าแกอยากมีคนมาดูแลก็คงไม่ผิดอะไร แต่ว่าถ้าคนที่เข้ามาหาแม่เป็นคนไม่ดีล่ะ ไอ้เรื่องสมบัติอะไรน่ะเธอไม่ห่วงหรอก เพราะครอบครัวเธอไม่ได้มีสมบัติอะไรมากมายอยู่แล้ว แต่เธอห่วงแม่มากกว่า ไม่ค่อยได้อยู่กับท่านเลย บางทีก็ส่งเงินให้บ้าง บางเดือนก็ไม่ได้ส่ง แต่แม่ก็ไม่เคยเรียกร้อง ขอแค่ลูกเอาตัวรอดได้ก็พอ แต่ครั้งนี้ที่ท่านเรียกร้องก็คงจะสุด ๆ แล้วล่ะ

"แม่จ๋าหนูขอเวลาคิดหน่อยนะ" พึมพำพร้อมทั้งเอามือก่ายหน้าผากไปด้วย และเธอก็ผล็อยหลับไปในท่านั้น

แปดโมงเช้า ได้เวลาเข้างาน 'ฟองจันทร์' ก็ไปทำงานตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือเธอถอนหายใจเกือบทุก ๆ นาที จน 'เรลี่ 'เพื่อนชายหัวใจสาวที่แอบมองด้วยความเป็นห่วงปนรำคาญก็ทนไม่ไหว

"อีฟอง" เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ลองอีกรอบซิ "อีฟอง" เพิ่มเสียงไปอีกแปดหลอด ได้ผลฟองจันทร์หันขวับมาด้วยตาเหม่อลอยราวคนโดนของ "หล่อนเป็นอะไรของหล่อนยะ ขี้ไม่ออกหรือไง"

ฟองจันทร์ค้อนปะหลับปะเหลือกก่อนจะขยับปากหาวและพูดออกมา "มีเรื่องไม่สบายใจน่ะ "เธอหาวอีกครั้ง "เป็นเรื่องใหญ่มาก ๆ และฉันต้องเลือกระหว่างสิทธิ์และหน้าที่"

"สิทธิ์และหน้าที่อะไรของแกไม่รู้เรื่องพูดมาให้หมดอย่ายึกยัก"

"ก็สิทธิ์ของความเป็นมนุษย์และหน้าที่ของลูกน่ะสิ"

"ยังไงวะแก" เรลี่เริ่มซีเรียสตามฟองจันทร์พร้อมทั้งขยับเข้ามาใกล้

ฟองจันทร์จึงเริ่มเล่าเรื่องราวให้เพื่อนชายหัวใจหญิงฟังอย่างละเอียด

"ถ้าเป็นแก แกจะทำไงวะ"

ฟองจันทร์ถามเพื่อนกลับบ้าง เรลี่ก็ได้แต่กุมขมับด้วยปวดหัวแทนเพื่อนเป็นอย่างมาก

"มันก็พูดยากนะแก ชวนแม่มาอยู่ด้วยไม่ได้เหรอ"

"ชั้นชวนแล้วแต่แม่ไม่มา" ฟองจันทร์ตอบพร้อมขยี้หัวตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหยิง

"เฮ้อ! นั่นก็แม่ นี่ก็งาน และความฝันของช้านนน ... สวรรค์! "

พูดจบฟองจันทร์ก็ซบหน้าร้องไห้ เรลี่ก็ได้แต่ปลอบใจ เพราะไม่รู้จะช่วยยังไงดี

เช้าวันต่อมาฟองจันทร์ได้ไปยื่นใบลาออกกับฝ่ายบุคคล โดยมีกำหนดการลาออกสิ้นเดือนนี้ เพื่อที่ทางแผนกจะได้หาบุคลากรทัน

"ฟอง แกคิดดีแล้วใช่ไหมวะที่ตัดสินใจแบบนี้"

ฟองจันทร์พยักหน้าแบบขอไปทีพร้อมตอบเพื่อนไปว่า

"ฉันตัดสินใจแบบนี้ดีแล้ว ได้กลับไปอยู่กับแม่ อีกอย่างอยู่ที่ใหนก็รวยได้ว่ะ ถ้าเรามีความสามารถอ่ะนะ"

พูดจบก็ยิ้มขื่นขม พลางคิดในใจหมดกันชีวิตอันแสนสะดวกสบายของฉัน

"แล้วแกจะไปทำงานอะไรวะ เงินเก็บก็มีไม่เท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ "

ฟองจันทร์ถลึงตาใส่เรลี่

"หล่อนรู้ได้ไงว่าฉันมีเงินเก็บไม่เท่าไหร่ ไปนั่งในกระเพาะอาหารฉันหรือไง"

"ไม่ต้องไปนั่งในกระเพาะปัสสาวะของหล่อนหรอกจ้า เวลาหล่อนเมาน่ะ มีขี้ก็คายออกมาหมด"

เรลี่สวนกลับทันควัน ฟองจันทร์ได้แต่คิดในใจ ไม่น่าชวนมันไปเล้ยเมื่อคืน

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เอาน่ากลับไปเริ่มต้นตั้งตัวใหม่ที่บ้านของเราก็คงไม่หนักหนาอะไร ได้ดูแลแม่ด้วย อีกอย่างเราก็ดิ้นรนมามากแล้วกลับไปใช้ชีวิตสโลไลฟ์ที่บ้านเราเองก็ดีเหมือนกัน

ฟองจันทร์คิด และก็เก็บของใส่กล่องไปด้วย สมบัติเธอไม่มีอะไรมาก ส่วนมากจะเป็นเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า และของใช้ส่วนตัวอีกนิดหน่อย ประมาณสามวันเธอก็แพ็คของลงกล่องเสร็จ และทำการว่าจ้างรถรับจ้างทั่วไป ขนของ ของเธอกลับไปที่บ้านต่างจังหวัด

ฟองจันทร์เป็นคนจังหวัดอุดรธานี อำเภอหนองวัวซอ จากบ้านเข้ากรุงเทพ ฯ มาตั้งแต่จบ ม.สาม เพราะพ่อกับแม่ไม่มีเงินมากพอที่จะส่งเสียให้ได้เรียนต่อ แต่ด้วยความมุ่งมั่นเธอจึงเรียนต่อ กศน.จนจบ ม.6 และเรียนต่อมหาลัยเปิดจนจบปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการโลจิสติกส์ รวม ๆ แล้วเธอก็อยู่ที่กรุงเทพ ฯ เกือบ ๆ 15 ปีทีเดียว

อายุก็จะสามสิบอยู่รอมร่อ แต่ฟองจันทร์เป็นคนตัวเล็ก และดูแลตัวเองดี เธอจึงดูเหมือนสาวอายุ 20 ต้น ๆ เท่านั้นเอง

"วันนี้วันสุดท้ายแล้วที่ฉันจะทำงานที่นี่ เย็นนี้ไปฉลองกันไหม"

เธอชวนเรลี่เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ

"ไปสิ ฉันคงคิดถึงแกมาก คนใหม่มาไม่รู้จะเข้ากันได้ไหม"

เรลี่พูดท่าทางกลุ้้มใจ

"เข้ากันได้อยู่แล้วแหละ แกน่ะเฟรนลี่จะตาย"

เมื่อเลิกงานแล้วสองสาวจึงไปต่อกันที่ร้านเหล้าเจ้าประจำ พรุ่งนี้เมขลาก็จะกลับบ้านต่างจังหวัดแล้ว เธอจึงดื่มอย่างเต็มที่ ลาทีชีวิตเมืองกรุง