ตอนที่ 2 กลับบ้านกันเถอะ

ฟองจันทร์เลือกที่จะเดินทางกลับบ้านโดยการนั่งเครื่องบิน เพราะที่บ้านเกิดของเธอที่จังหวัดอุดรธานีนั้นมีสนามบิน เมื่อลงเครื่องที่ตัวจังหวัดต่อรถเข้าไปยังหมู่บ้านของเธอก็ราว ๆ 40 กิโลเมตร ถนนหนทางก็สะดวกสบาย อีกอย่างคือของใช้ของเธอก็ขนกลับไปก่อนหน้านั้นเรียบร้อยแล้ว

เมื่อขึ้นเครื่องและได้ที่นั่งเรียบร้อยเธอก็โทรบอกแม่ว่ากำลังขึ้นเครื่อง และปิดมือถือ ที่นั่งข้าง ๆ เธอเป็นคุณป้าอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเธอ แต่ก็ยังดูแข็งแรง ฟองจันทร์จึงยิ้มให้ท่านเป็นการทักทาย อย่างน้อยก็เพื่อสร้างสัมพันธไมตรี เพราะต้องร่วมทางกันอีกตั้งเกือบชั่วโมง จะว่าไปเธอก็ไม่ค่อยได้นั่งเครื่องบินบ่อย ๆ หรอก มีบ้างก็ตอนที่ไปดูงาน แต่ทุกครั้งจะมีเรลี่นั่งไปด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโดยสารด้วยเครื่องบินเพียงลำพัง ระหว่างที่เครื่องบินลอยตัวอยู่นั้น เธอก็สังเกตเห็นคุณป้าที่นั่งข้างกันหน้าซีด ๆ และท่านก็บีบแขนเธออย่างแรง

"คุณป้าคะ เป็นอะไรรึเปล่า ให้เรียกเจ้าหน้าที่ให้ไหมคะ"

ฟองจันทร์ถามท่านอย่างเป็นห่วงปนตกใจ ด้วยไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ท่านส่ายหัว

"ป้าไม่เป็นไรมากหรอกหนู แค่หน้ามืด มียาดมไหมป้าขอยืมหน่อย"

แต่ฟองจันทร์ไม่ชอบดมยา เธอมีแต่น้ำมันหอมระเหยเธอจึงเอาให้ท่าน

"ไม่มียาดมมีแต่นี่ได้ไหมคะ"

ชูขวดให้ท่านดู ท่านพยักหน้า ฟองจันทร์จึงรีบเปิดฝาขวดและเอาไปจ่อตรงจมูก ท่านสูดดมเข้าไปฟอดใหญ่ สักพักสีหน้าของท่านก็ดีขึ้น

"ขอบใจมากนะหนู ป้าดีขึ้นแล้ว เอ้านี่ของหนู"

พูดพร้อมกับวางขวดน้ำมันหอมระเหยใส่มือฟองจันทร์

"ป้าเก็บไว้ใช้เถอะค่ะ เผื่อหน้ามืดอีก"

"เอางั้นเหรอ ขอบใจมากนะหนู ถ้าไม่ได้หนูป้าคงแย่ ว่าแต่หนูชื่ออะไร"

"หนูชื่อฟองจันทร์ค่ะ"

"ชื่อน่ารักจัง ป้าชื่อเอมอร เรียกป้าอรก็ได้"

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันอย่างถูกคอ ป้าอรเดินทางมาหาลูกสาวที่กรุงเทพ ฯ ท่านเดินทางไป ๆ มา ๆ ระหว่างกรุงเทพ ฯ อุดรธานี บ่อย ๆ เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่คิดถึงลูกสาวท่านก็จะนั่งเครื่องมาหาที่กรุงเทพ ฯ อยู่จนหายคิดถึงจึงกลับ จนกระทั่งเครื่องลงจอดนั่นแหละถึงได้แยกย้ายกัน

เมื่อลงเครื่องแล้วฟองจันทร์ก็เปิดเครื่องและโทรหาแม่ เมื่อรู้จุดนัดหมายแล้วเธอก็รีบตรงไปทันที แม่เหมารถป้ารินทร์ป้าที่อยู่บ้านติดกันมารับเธอ เพราะที่บ้านไม่มีรถ

"ฟอง ๆ ๆ !"

ป้าจำนงค์หรือป้านงค์ตะโกนเรียกลูกสาวทันทีที่เห็นฟองจันทร์เดินออกมาจากเกท เธอจึงรีบวิ่งไปหาแม่ ยกมือไหว้และกอดท่านด้วยความคิดถึง

"ป้ะ ไปขึ้นรถ รถจอดอยู่ทางโน้น"

ป้านงค์จูงมือลูกสาวให้เดินตามมาตรงที่รถจอดอยู่ ลูกสาวของป้ารินทร์เป็นคนขับมา

"แวะซื้ออะไรก่อนไหม"

แม่ถามเธอหลังจากที่ขึ้นไปนั่งบนกระบะสี่ประตูยี่ห้อยอดนิยมเรียบร้อยแล้ว

"ไม่ล่ะแม่ หนูเหนื่อย อีกอย่างอยากไปดูของที่รถขนส่งเขาขนมาให้ก่อนหน้านี้ด้วย"

"ก็อยู่ที่บ้านแหละ แม่ยังไม่ได้เอาออกจากกล่องเลย"

ฟองจันทร์พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ประมาณเกือบชั่วโมงก็มาถึงบ้าน หมู่บ้านของฟองจันทร์ตั้งอยู่ในอำเภอหนองวัวซอ ตำบลอูบมุง ห่างจากตัวจังหวัดอุดรธานีประมาณ 40 กิโลเมตร อำเภอหนองวัวซอเป็นอำเภอที่ล้อมรอบด้วยภูเขา ขึ้นชื่อในเรื่องของมะม่วงน้ำดอกไม้ และมีแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงาม เช่นน้ำตกหินตั้ง ( ข้อมูลจริง ) วัดเขาช่องชาด เป็นต้น

เมื่อเข้าบ้านเรียบร้อยแล้วฟองจันทร์ก็ไปจุดธูปไหว้รูปถ่ายของพ่อที่เสียไปเมื่อสองปีก่อน เสร็จแล้วก็ไปดูของที่อยู่ในกล่อง เพื่อที่จะได้ทำการจัดเก็บให้เข้าที่เข้าทาง เธอมองสำรวจบ้านไปด้วยเผื่อว่าจะได้ปรับปรุงตรงใหนเพิ่มเติม

"ฟองมากินข้าวก่อนลูก"

เสียงแม่เรียกให้ไปกินข้าวฟองจันทร์จึงเดินเข้าไปในครัวและช่วยแม่ยกสำรับกับข้าวมาวางไว้ที่โต๊ะ เมื่อพร้อมแล้วก็นั่งลงกินข้าวพร้อมหน้าสองคนแม่ลูกในรอบหลายปี

"แม่หนูมาอยู่นี่ หนูจะมาดูแลแม่หรือจะมาเป็นภาระแม่กันแน่ก็ยังไม่รู้"

ฟองจันทร์คุยกับแม่ระหว่างที่ล้างจานไปด้วยหลังกินข้าวเสร็จแล้ว

"หนูยังไม่รู้เลยว่าจะทำงานอะไร เงินเก็บก็ไม่ค่อยเยอะด้วย แรก ๆ อาจจะต้องขอแม่ใช้ก่อนนะ แหะ ๆ"

ป้านงค์ยิ้มและบอกกับลูกสาว

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แม่เป็นคนบอกให้เอ็งกลับมาอยู่กับแม่เอง แม่ย่อมเลี้ยงเอ็งได้อยู่แล้ว แถมมีเงินให้เอ็งลงทุนอีกก้อนหนึ่งด้วย"

"จริงง่ะ ? ไปรวยมาจากใหนเนี่ย รึถูกหวย"

ฟองจันทร์พูดกระเซ้าเย้าแหย่แม่อย่างมีความสุข เสียงหัวเราะลอยออกมาจากบ้านหลังน้อย เป็นระยะ ๆ