การเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้1.2

การเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้1.2

หลังจากทำบุญเสร็จแล้ว นางก็กล่าวลาเจ้าอาวาสแล้วเดินออกไปทางด้านหน้าของอาราม สายลมอ่อน ๆ พัดโชยมา ทำให้ร่างกายและจิตใจของหญิงสาวรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะที่เดินออกจากประตูอาราม หลินซูหนานหันกลับไปมองอีกครั้ง นางรู้สึกขอบคุณที่ได้มาเยือนสถานที่แห่งนี้ เพราะว่าที่นี่ทำให้จิตใจของนางสงบและเข้มแข็งขึ้นมาก

“ซูหนาน เราไปชมวิวทางนั้นกันเถอะ” โจวหยางหลงที่เดินตามนางมากล่าวขึ้น พร้อมกับชี้มือไปทางเนินผา

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับกลับไปเพื่อเป็นการไว้หน้าอีกฝ่ายจากสายตาของผู้คนที่มองมาอย่างสนใจ

หลินซูหนานกับโจวหยางหลงเดินออกจากอารามไปตามเส้นทางที่ทอดยาวสู่จุดชมวิวบนเนินผา แสงแดดยามบ่ายที่อ่อนละมุนส่องลงมาบนทิวทัศน์ด้านหน้า ภาพของเมืองทอดตัวอยู่เบื้องล่างดูสงบและงดงามยิ่งนัก

โจวหยางหลงหยุดเดิน พลางหันไปมองหลินซูหนานด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มจับมือของนางขึ้นมากอบกุมเอาไว้แน่น ราวกับต้องการให้ความอบอุ่นของเขาโอบล้อมนางไว้ อีกทั้งยังส่งสายตามองไปยังใบหน้าของนางด้วยความอ่อนโยน

“วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเจ้า ในวันพิเศษเช่นนี้ เจ้าต้องการสิ่งใดหรือไม่”

หากเป็นชาติก่อน สายตาและรอยยิ้มอ่อนโยนนี้ คงทำให้หลินซูหนานหลงเพ้อไปกับความอบอุ่นอ่อนโยนที่เขามอบให้ไปแล้ว แต่ในชาตินี้ความรักจอมปลอมที่เขาแสดงออกมานั้น กลับทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียนเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ภาพเหตุการณ์ในอดีตทับซ้อนขึ้นมาภายในความทรงจำของหญิงสาว นางเคยอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ในวันนี้ของชาติที่แล้ว นางเคยได้รับคำถามเดียวกันนี้จากเขา แต่ในเวลานั้นมันกลับกลายเป็นการเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือน

ในยามนั้นโจวหยางหลงทำทุกอย่าง เพื่อให้นางวางใจในตัวเขามากที่สุด การแสดงที่เขาแสร้งทำออกมานั้น หลอกล่อนางได้อยู่หมัด โดยที่หญิงสาวไม่คิดระแวงเลยแม้แต่น้อย

ความรักที่ชายหนุ่มมอบให้ ความห่วงใยที่แสดงออกมาทั้งทางวาจาและดวงตา ทุกอย่างดูเหมาะสมกลมกลืน ต่อให้เป็นผู้อื่นที่ไม่ใช่นาง ก็ยังไม่สามารถมองออกได้ว่าเขากำลังหลอกลวงกัน แล้วเด็กสาวอ่อนต่อโลกอย่าง นางจะรอดพ้นอย่างนั้นหรือ

 หญิงสาวจมอยู่ในอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและรู้สึกผิด ไม่คิดว่าชาติที่แล้วนางจะโง่งมและถูกหลอกลวงได้ง่ายดายขนาดนั้น และเมื่อมีความคิดเดิมไหลย้อนกลับมา นางก็ต้องเจ็บปวดกับมันอีกครา

การจมอยู่ในความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้เวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ คล้ายกับติดอยู่ในความทรงจำเดิมที่ไม่อาจหลุดพ้น นางเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า จดจำได้อย่างแม่นยำถึงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ และความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น

นางจมอยู่ในภวังค์นานเพียงใดไม่อาจรู้ได้ แต่ที่แน่ ๆ นางคล้ายจะลืมไปแล้วว่ายามนี้ตนเองกำลังทำอะไรอยู่ จนกระทั่ง...

“หลินซูหนาน!!”

เสียงเรียกที่ไม่ค่อยพอใจของโจวหยางหลงดังขึ้น ทำให้นางสะดุ้งสุดตัว

ทันใดนั้นเอง หลินซูหนานถึงได้รู้สึกว่ากำลังเผลอใช้เล็บจิกลงไปบนฝ่ามือของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกันโจวหยางหลงก็จับมือนางเอาไว้แน่น ทำให้เล็บที่จิกลงไปนั้นเกิดเป็นรอยลึก ดูแล้วน่าจะสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาไม่น้อย

หญิงสาวรีบดึงมือออกจากการกอบกุมของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกล่าวขอโทษชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“ขอประทานอภัยเพคะ”

โจวหยางหลงมองหลินซูหนานด้วยความสงสัย ทว่าพอเห็นนางยังคงนิ่งเงียบ จึงทำให้ชายหนุ่มถามขึ้นอีกครั้งอย่างใจเย็น

“เมื่อครู่ที่ข้าได้ถามไปนั้น เจ้าได้ยินหรือไม่”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยท่าทางเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอถามย้ำ เพราะก่อนหน้านี้นางไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่เขาเอ่ยถามเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่อยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง แม้แต่สายลมที่พัดผ่าน หรือแสงแดดที่แยงตาก็ยังไม่รู้สึก แล้วนับประสาอะไรกับคำกล่าวของเขา นางจะไปจำได้อย่างไรกัน

แต่เพราะรู้สึกถึงความไม่เหมาะสมในการกระทำของตนเองอยู่บ้าง จึงพยายามรวบรวมความคิด เพื่อที่จะนึกขึ้นมาให้ได้ว่า ก่อนหน้านี้เขาถามนางว่าอย่างไร

ทว่านางกลับจำไม่ได้จริง ๆ จึงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

“หม่อมฉันขอประทานอภัยอีกครั้งเพคะ เมื่อสักครู่หม่อมฉันเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ของเมืองหลวงมากไปหน่อย จึงไม่ได้ฟังที่พระองค์รับสั่งถาม ทรงถามใหม่อีกครั้งได้หรือไม่เพคะ”