พี่ชายเจ้าขา ข้าไม่ใช่นางเอกของท่าน

                                                                                    1

                                                                 จู่ๆ ก็ได้เป็นพี่น้องกับตัวร้าย

            นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับเธอเนี่ย ทำไมเธอได้โผล่มาอยู่ในที่แห่งนี้

            เจ้าของดวงตาเมล็ดซิ่งได้แต่กะพริบตาปริบๆ พลางจ้องมองตนเองในกระจก ใบหน้าที่น่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของเด็กสาววัยสิบสี่ปี ก่อนจะใช้สองมือเล็กดึงทึ้งผมตนเองราวกับคนเสียสติ

            “คุณหนูเจ้าคะ ให้บ่าวช่วยผัดหน้าเติมชาดหรือไม่เจ้าคะ” เจียวลู่ที่ถูกสั่งให้รออยู่ด้านนอกส่งเสียง

            “ไม่เป็นไร ข้าทำเองได้” กล่าวจบนางก็รีบหยิบหวีมาสางผมจัดการตนเองให้เรียบสวยดังเดิม

            “เฮ้อ...” สามวันมานี้นางถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนยังอยู่ในที่แห่งนี้ดังเดิม

            ‘คงต้องยอมรับความจริงแล้วละมั้ง’ แต่มันจะเป็นความจริงที่ว่านางทะลุมิติมาอยู่ในโลกจีนโบราณ ย้อนอดีตชาติกลับมา หรือตายไปแล้วเลยมาเข้าร่างผู้อื่นกันล่ะ

            อ่านนิยายแนวจีนโบราณมาก็ตั้งมากมายใครจะคิดว่าวันหนึ่งจะได้รับโอกาสเผชิญชะตากรรมของตัวละครด้วยตนเอง

            แต่จะให้โผล่มาอยู่ในโลกแบบนี้ทั้งที เหตุใดถึงให้นางมาอยู่ในร่างของน้องสาวคนเล็กของตัวร้ายฝ่ายชายและนางร้ายกันเล่า ขึ้นชื่อว่าตัวร้ายจุดจบย่อมไม่สวยงาม เพราะท้ายที่สุดตระกูลอวี้ตั้งแต่บนลงล่างเกือบร้อยกว่าคนต้องถูกประหารชีวิตในข้อหากบฏ

            เลือกข้างผิดชีวิตฉิบหายของแท้ หากอยากร้องเรียนความอยุติธรรมของสวรรค์ นางต้องไปร้องเรียนที่ศาลเทพเจ้าอะไร

            “คุณหนูเหตุใดถึงไม่ยอมให้บ่าวอาบน้ำให้เหมือนเดิมล่ะเจ้าคะ หรือบ่าวทำอะไรไม่ถูกใจคุณหนู คุณหนูเลยคิดจะขาย...”

            “พอๆ หยุดคิดไปเองได้แล้ว อยากเข้ามาก็เข้ามาเถิด” สิ้นเสียงอนุญาตสาวใช้วัยใกล้เคียงกันก็รีบเปิดประตูเข้ามา

            “ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู”

            “ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้งและจะเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าไม่ได้ทำอันใดไม่ถูกใจข้า เพียงแต่ข้าอยากฝึกทำอะไรด้วยตนเองบ้าง ปีหน้าก็จะปักปิ่นแล้วข้าควรจะต้องฝึกตนเอง”

            “ต่อให้แต่งออกไปแล้ว คุณหนูก็ยังมีบ่าวติดตามไปรับใช้นะเจ้าคะ หรือว่าแท้จริงคุณหนูคิดจะทิ้งบ่าว...”

            “เฮ้อ...ข้าไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น ข้าแค่อยากทำอะไรด้วยตนเองบ้าง แล้วแป้งนั่นไม่ต้องผัดเพิ่มแล้ว”

            “แต่ว่าปกติคุณหนูต้องผัดแป้งมากกว่านี้” หากผัดแป้งบางไปนางก็จะโดนคุณหนูลงโทษด้วยการให้งดขนมและของว่าง

            “ตอนนี้ข้าไม่ปกติ เอาล่ะ ข้าจะทำให้ดูว่าต้องทำเช่นไร เจ้าจงจำไว้ว่าต่อจากนี้จะต้องผัดหน้าเติมชาดให้ข้าเช่นนี้”

            “เจ้าค่ะ” ตั้งแต่คุณหนูตกน้ำตกท่าเมื่อหลายวันก่อนคุณหนูของนางก็เปลี่ยนไปเยอะ

            “หลังจากตกน้ำตกท่าครั้งนั้น ในช่วงที่หลับไปข้าได้พบเจอเรื่องราวมากมายซึ่งมันทำให้ข้าคิดว่าหากตัวข้าไม่คิดลงมือทำอันใด มิแคล้วฝันร้ายของข้าคงกลายเป็นความจริง” นี่คือสิ่งที่นางเตรียมไว้อธิบายหากมีคนสงสัยถึงการเปลี่ยนไปของตน

            “หากฝันร้ายนั้นทำให้คุณหนูไม่สบายใจ เช่นนั้นเราขอฮูหยินออกไปไหว้พระดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “ไหว้พระหรือ น่าสนใจไม่น้อย” หากจำไม่ผิดหลังจากอวี้ซีเยว่ตกน้ำเสียชีวิตได้ไม่กี่วัน อวี้ลู่เสียนที่ทั้งรู้สึกผิดและเคียดแค้นนางเอกอย่างเฟินฮุ่ยเหมย จึงไปดักต่อว่าอีกฝ่ายที่กลางตลาดพออีกฝ่ายปฏิเสธว่าตนไม่ได้ผลักคุณหนูเล็กอวี้ จึงลงมือตบตีจนพระเอกอย่างหยางเฟยฉีสหายของพี่ใหญ่เข้ามาห้าม นั่นคือการพบกันครั้งแรกของนางเอกบุตรสาวแม่ทัพอุดรที่เพิ่งย้ายมาอยู่เมืองหลวงกับพระเอกที่เป็นคุณชายผู้สืบทอดตำแหน่งกั๋วกง

            ก็ตอนที่ทำนางตกน้ำแม่นางเอกผู้มีจิตเมตตารีบหนีกลับก่อนเพราะกลัวความผิดจึงไม่ทันได้ตกหลุมรักพระเอกที่มาช่วยนางขึ้นจากน้ำ ซึ่งตามหลักแล้วมันก็ไม่ควรจะมีฉากนี้ อวี้ซีเยว่ผู้เป็นตัวจุดชนวนความแค้นฝั่งตัวร้ายควรจะจมน้ำตาย แต่ดันไม่ตายเพราะมีนางโผล่มานี่ไง

            “คุณหนูอยากไปวัดใดดีเจ้าค่ะ”

            “วัดเฟิงกวางก็แล้วกัน ใบเฟิงน่าจะกำลังงดงาม” โชคดีที่ได้ความทรงจำของร่างเดิมมาด้วย มิเช่นนั้นนางคงสวมรอยเป็นอวี้ซีเยว่ได้ไม่แนบเนียน

            “เจ้าค่ะ เช่นนั้นเราไปขออนุญาตฮูหยินกันเถิดเจ้าค่ะ”

            “อืม”

            เด็กสาววัยสิบสี่ปีผัดหน้าเติมชาดเพียงเบาบางเผยให้เห็นผิวพรรณและความงดงามอย่างเป็นธรรมชาติแลดูอ่อนเยาว์น่ารักสมวัย

            ฮูหยินอวี้แม้จะเข้มงวดไปสักเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยปากอนุญาตโดยง่ายเพราะบุตรสาวที่เพิ่งผ่านเรื่องราวเลวร้ายมา

            “เจ้าจะไปวัดแม่ไม่ว่า แต่ต้องพาคนคุ้มกันไปด้วยแม่ถึงจะเบาใจ”

            “ได้เจ้าค่ะ เอ่อ...ท่านแม่จะว่าอะไรหรือไม่เจ้าคะ หากลูกจะขออนุญาตพาพี่รองไปด้วย”

            “นางถูกลงโทษกักบริเวณอยู่ แม่คงอนุญาตไม่ได้”

            “ท่านแม่ที่แสนงดงามของลูก เพราะอยากไปปัดเป่าเคราะห์ภัยลูกจึงอยากไปไหว้พระ แต่หากต้องไปคนเดียวลูกคงจะเหงา ลูกจึงอยากให้พี่รองไปด้วย ท่านแม่ได้โปรดอนุญาตเถิดนะเจ้าคะ” อวี้ซีเยว่มองมารดาด้วยสายตาอ้อนวอน

            “ตั้งแต่ตกน้ำในครานั้น เหตุใดบุตรสาวข้าถึงได้ช่างเจรจาขึ้น”

            “ท่านแม่...ก็อย่างที่ลูกบอกว่าตอนที่ลูกหลับได้พบเรื่องราวมากมายทั้งดีและร้าย ลูกจึงอยากเปลี่ยนแปลงตนเองเพราะลูกรู้ดีว่าคนที่รักลูกมากที่สุดก็คือคนในตระกูลอวี้ ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่และพี่รองต่างรักและเอ็นดูลูกมากกว่าใครทั้งหมด ลูกจึงไม่อยากทำให้พวกท่านผิดหวังอีก”