ครอบครัวพร้อมหน้าอีกครั้ง 1.2

ครอบครัวพร้อมหน้าอีกครั้ง 1.2

หลังจากร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินซูหนานก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง ภายในเรือนของนางเวลานี้บ่าวรับใช้หลายคนกำลังช่วยกันขนกล่องของขวัญที่มีมากมายเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างจัดเรียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มเปิดของขวัญเหล่านั้นด้วยท่าทีที่เรียบเฉย ทว่าคนที่ตื่นเต้นนั้นกลับเป็นเซียงลี่ สาวใช้คนสนิทของนางแทน

“คุณหนู ของขวัญวันเกิดปีนี้ต้องมีแต่ของดี ๆ แน่นอนเจ้าค่ะ ขุนนางพวกนี้ต้องการเอาใจนายท่านเป็นพิเศษเพราะอยากให้นายท่านสนับสนุนพวกเขา หากว่าทำได้ ข้าว่าพวกเขาคงส่งเงินทองมาให้แล้ว”

เซียงลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส

“เหตุใดเจ้าจึงรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยเล่า เซียงลี่”

หลินซูหนานถามแกมหยอกล้อสาวใช้คนสนิทของนางด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง

“โธ่ คุณหนูเจ้าคะ เรื่องไหนที่เกี่ยวข้องกับคุณหนู ข้าในฐานะสาวใช้ต้องตรวจสอบก่อนเสมอเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคุณหนูลองเปิดดูของขวัญพวกนี้สิเจ้าคะ เผื่อว่าอาจจะมีบางคนเอาเงินหรือทองซ่อนไว้ในกล่องของขวัญจริง ๆ”

เซียงลี่กล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น นางหวังเหลือเกินว่าของขวัญพวกนี้ต้องมีสักกล่องที่จะต้องถูกใจคุณหนู จนทำให้คุณหนูของนางยิ้มอย่างมีความสุขได้

หลินซูหนานฟังคำของเซียงลี่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับเล็กน้อย

“ย่อมได้ อย่างนั้นข้าจะเปิดกล่องของขวัญพวกนี้ เริ่มจากของขวัญจากเจียวฮวาก็แล้วกัน”

นางเลือกที่จะเปิดกล่องของขวัญที่เจียวฮวา สหายรักของนางส่งมาให้เป็นอันดับแรก เมื่อเปิดกล่องออกมาก็พบกับพู่กันอย่างดีที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอก นอกจากนี้ยังมีแท่นฝนหมึกที่ทำจากหินอย่างดีในเมืองอวี๋หยาง ทำให้นางยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างดีใจ เมื่อเห็นของขวัญชิ้นนี้

“เจียวฮวาช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก นางรู้ว่าข้าชอบคัดตำรา ของขวัญชิ้นนี้จึงเหมาะสมกับข้าที่สุด” หลินซูหนานกล่าวอย่างพอใจ นั่นก็เพราะว่านางชอบของขวัญชิ้นนี้จริง ๆ

“คุณหนูเจียวช่างรู้ใจคุณหนูเสียจริง สมแล้วที่เป็นสหายสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก” เซียงลี่กล่าวเสริมขึ้นมาอย่างเห็นด้วย นางเองก็มองว่าของขวัญชิ้นนี้นอกจากถูกใจคุณหนูแล้วยังล้ำค่าไม่น้อย

หลินซูหนานยิ้มและเก็บพู่กันรวมถึงแท่นฝนหมึกไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ จากนั้นจึงเปิดดูของขวัญกล่องอื่น ๆ ซึ่งในนั้นมีทั้งเครื่องหยก เครื่องประดับ และอื่น ๆ อีกมากมาย ทำให้เซียงลี่ตาโตด้วยความตื่นเต้น ต่างจากเจ้าของวันเกิดที่มองสิ่งของพวกนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง

นางเปิดกล่องแต่ละใบอย่างใจเย็น พิจารณาของแต่ละชิ้นด้วยความตั้งใจ แต่ก็ไม่มีแววตายินดีหรือดีใจออกมาเมื่อเห็นของในกล่องพวกนั้น

เมื่อมาถึงของขวัญกล่องหนึ่ง ซึ่งมีกระดาษเขียนด้านหน้ากล่องว่ามาจากจวนเสนาบดีฝ่ายเหนือ หลินซูหนานก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ นางค่อย ๆ เปิดกล่องออก ก็พบภาพวาดภูเขาและน้ำตกที่สวยงามมากภาพหนึ่ง

เมื่อเห็นของขวัญชิ้นนี้แล้ว ก็พลันทำให้นึกถึงใบหน้าของหวังจื่อรั่ว พระชายารองผู้ซึ่งเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายเหนือขึ้นมา

‘เสนาบดีฝ่ายเหนือส่งของขวัญมาให้วันนี้ ก็เพราะว่าอยากจะโน้มน้าวให้ท่านพ่อเข้าร่วมกับฝ่ายเหนือเป็นแน่’

หลินซูหนานคิดในใจ ก่อนจะเรียกสาวใช้คนสนิท

“เซียงลี่ เอาของขวัญชิ้นนี้ไปทิ้งเสีย ข้าไม่ต้องการของขวัญจากจวนเสนาบดีฝ่ายเหนือ” นางเรียกเซียงลี่มาพร้อมกับส่งภาพวาดในมือไปให้ คล้ายกับไม่อยากจะสนใจหรือไม่อยากเห็นของขวัญชิ้นนี้

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เมื่อได้ยินคำสั่ง เซียงลี่จึงรับภาพวาดมาอย่างรวดเร็ว และทำตามคำสั่งของหลินซูหนานทันที ถึงแม้ว่านางจะรู้สึกเสียดายของขวัญชิ้นนั้นมากแค่ไหน เพราะดูจากภาพวาดนั่นแล้วคงจะมีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ในเมื่อคุณหนูบอกให้นำไปทิ้ง นางก็ต้องนำไปทิ้งอย่างไม่ต้องมีข้อสงสัย

หลังจากเซียงลี่ออกไปแล้ว หลินซูหนานยังคงนั่งอยู่ที่เดิม นางพิจารณาของขวัญที่เหลืออย่างถี่ถ้วน ใจหนึ่งรู้สึกยินดีที่ได้รับของขวัญมากมายจากผู้คนที่มุ่งหวังเอาใจนางและครอบครัวสกุลหลิน

แต่ทว่าอีกใจหนึ่งกลับรู้สึกถึงความกดดัน เพราะความรับผิดชอบที่ต้องแบกรับจากข้าวของพวกนี้ นั่นก็เพราะนางรู้ดีว่าการได้รับของขวัญจากขุนนางหลายฝ่ายนั้น ไม่ได้หมายความว่าทุกคนมีเจตนาดีต่อนาง แต่เพราะคนพวกนั้นต้องการให้บิดาของนางเข้าร่วมด้วยต่างหากล่ะ

เวลาผ่านไปไม่นาน เซียงลี่ก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง นางเดินเข้ามาหาพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลว่า

“คุณหนู ใกล้ถึงเวลาที่ต้องออกไปยังอารามหลวงแล้วเจ้าค่ะ”

หลินซูหนานพยักหน้าเข้าใจ นางจำได้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่นางต้องไปอารามหลวงกับรัชทายาท คิดได้ดังนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าปอดครั้งหนึ่งเพื่อทำใจให้สงบ

“ขอบใจเจ้ามาก เซียงลี่” นางกล่าวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงได้ลุกขึ้น และจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้อง โดยมีสาวใช้คนสนิทตามมาด้วยเช่นทุกครั้ง