เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นสตรีไร้ใจ

ณ จวนหลังใหม่ของแม่ทัพหลี่ เมืองอี้โจว ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงกระทบบนหลังคา ฉู่อวี่หนิงในวัยสิบเก้านั่งคุกเข่าอยู่หน้าห้องหอตามคำสั่งสามีที่กำลังเข้าหอหญิงอื่นที่เพิ่งแต่งงานเข้าสกุลหลี่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มถูกกลบด้วยหยาดฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน แม้อยากจะลุกหนีไปให้พ้นแต่ก็ถูกทหารในจวนใช้ไม้พองกดไหล่เอาไว้ทั้งสองข้าง“ฮูหยิน พวกข้าทำตามคำสั่ง อย่าได้โกรธเคืองเลย” น้ำเสียงที่ฟังดูรู้สึกผิดนั้นไม่ได้ทำให้คนที่คุกเข่ามาครึ่งชั่วยามรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อยฮูหยินของแม่ทัพปราบอุดรต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช เมื่อสามีเสร็จการศึกแล้วพาบุตรีเจ้าเมืองต่างแคว้นกลับมาแต่งงาน รับเป็นฮูหยินรอง สวมชุดแต่งงานสีแดงที่หรูหราเข้าทางประตูหน้าเรือนอย่างเอิกเกริกทั้งที่ยังไม่ได้รับคำยินยอมจากฮูหยินอย่างตน ทว่าก็รับสตรีนางอื่นเข้าบ้านอย่างเปิดเผยและจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ พ่อแม่สามีก็เห็นดีเห็นงาม ต้อนรับลูกสะใภ้ที่เป็นถึงบุตรีเจ้าเมืองของแคว้นหานอย่างออกหน้าออกตา และที่เจ็บปวดคือหลี่โม่เทียนสามีของนางบังคับให้อยู่หน้าห้องหอ เป็นพยานในการเข้าหอที่แสนหวานชื่นของเขาและอันเหม่ยหรงหล

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ความฝัน ฉู่อวี่หนิงที่ได้รับโอกาสให้เกิดใหม่ในร่างของตัวเองเมื่อสี่ปีที่แล้ว นางเริ่มนึกย้อนไปว่ามีอะไรที่เป็นจุดพลิกผันของตนเองบ้างอย่างแรกคือในพิธีปักปิ่น ผู้ที่มาร่วมพิธีต่างก็เป็นมิตรสหายของบิดาซึ่งเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหนานอัน ทั้งร้านขายเสื้อผ้าสิ่งทอ ร้านขายกระเบื้องเคลือบ และโรงน้ำชา ต่างเป็นกิจการของฉู่เหยาบิดานางทั้งสิ้นและด้วยเหตุนี้หลี่โม่เทียนจึงทำทุกอย่างเพื่อได้แต่งงานกับนาง ได้รับการสนับสนุนจนเลื่อนขั้นเป็นรองแม่ทัพในเวลาเพียงสองปี และสองปีให้หลังสร้างผลงานสังหารแม่ทัพของฝ่ายตรงข้ามด้วยฝีมือที่ดุดันไม่ปรานี จนได้รับตำแหน่งแม่ทัพและได้รับฉายาแม่ทัพปราบอุดร สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นหากไม่ได้นางและสกุลฉู่สนับสนุนฉู่อวี่หนิงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง ทรงผมมวยแกะสองข้างบัดนี้เปลี่ยนเป็นทรงใหม่ที่ดูต่างจากเดิม ส่วนล่างถูกปล่อยให้สลายอยู่กลางหลัง ส่วนผมด้านบนถูกจัดทรงเอาไว้อย่างสวยงาม พร้อมสำหรับพิธีปักปิ่นในวัยสิบห้าแสดงถึงความพร้อมในการออกเรือน‘ชาติก่อนข้าหลงคารมและเลือกคนผิด ชาตินี้เจ้าจะไม่มีวันสมหวัง’ การย้อนกลับมาอยู่ในร่า

คิดว่าหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับหลี่โม่เทียนได้แล้วชีวิตจะสงบสุข และเขาก็จะพบกับโชคชะตาที่ย่ำอยู่กับที่ เป็นเพียงนายกองทหารที่ไม่ได้มีอำนาจอะไรแต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อพลาดจากการเป็นเขยสกุลฉู่ หลี่โม่เทียนก็ยังดิ้นรนหาวิธีแต่งงานกับบุตรีของเศรษฐีต่างเมือง ผ่านมาเกือบเดือนหลังจากที่เกิดเรื่องก็ได้ข่าวว่าเขาเข้าไปช่วยเหลือสกุลจางจากโจรป่าจางเยี่ยนฟางและบิดามาติดต่อค้าขายที่เมืองหนานอัน ขณะที่จะกลับไปยังเสียนเป่ย ก็ถูกดักปล้นระหว่างทางที่ผ่านชายป่าระหว่างสองเมือง นางถูกฉุดคร่าจากโจรป่า หลี่โม่เทียนที่บังเอิญผ่านไปสามารถช่วยชีวิตคหบดีจางและช่วยเหลือจางเยี่ยนฟางได้ทันท่วงที แผนการเดียวกันกับที่ใช้กับนางไม่มีผิดเพี้ยนหลังจากนี้คุณหนูจางผู้นั้นต้องรับชะตากรรมแทนตน หลี่โม่เทียนก็จะได้รับการสนับสนุนให้ก้าวสู่ตำแหน่งรองแม่ทัพ และสังหารแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามสร้างผลงานอีกครั้งและกลับมาพร้อมกับลูกสาวเจ้าเมืองแคว้นหาน ทุกอย่างจะวนเวียนกลับมาเช่นเดิมแล้วยังข่าวร้ายเมื่อหลายวันก่อน เมื่ออาเหมาคนสนิทของบิดาเดินทางนำสินค้าไปส่งที่ต่างเมืองพร้อมกับบ่าวรับใช้อีกสอง คนทั้งสามถูกสังหารจากโจรป่าตอนที่เดินทางกลับ และ

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้วของหมั้นก็ได้ถูกส่งมาที่สกุลฉู่เพื่อทำการหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ แม่สื่อที่มาส่งสินหมั้นนั้นได้นำความของทั้งสองฝ่ายมาพูดคุย เจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็เห็นด้วยที่จะให้มีการแต่งงานเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าหลังจากรับของหมั้นไว้แล้ว ข่าวลือเกี่ยวกับงานหมั้นของสองตระกูลใหญ่ก็ถูกแพร่ออกไปให้ผู้คนรับรู้คุณหนูใหญ่ฉู่บุตรีคหบดีที่ร่ำรวยและคุณชายใหญ่หยวนบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลหยวนแห่งสำนักคุ้มกันสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นฉี ทั้งคู่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกแม้ว่าการหมั้นอย่างเป็นทางการผ่านมาก็ได้เดือนกว่าแล้ว แต่ก็มีคนจับสังเกตว่าหนุ่มสาวสองตระกูลไม่เคยไปมาหาสู่กันมาก่อน แม้กระทั่งมีการหมั้นหมายเรียบร้อยแล้วคุณชายหยวนก็ไม่มาเยี่ยมเยียนคู่หมั้นหมายของตน ต่างจากคู่รักที่ไปมาหาสู่กันอยู่เป็นอาจิณทว่าการจับคลุมถุงชนเป็นเรื่องที่พบเจอได้ทั่วไปไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก เพียงแต่การเกี่ยวดองกันของสองตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวยเป็นที่สนใจของหลายคนก็เท่านั้น“คุณหนู พรุ่งนี้เทศกาลซีซี คุณหนูของข้าจะอยู่แต่ในบ้านหรือเจ้าคะ”“เทศกาลซีซีแล้วอย่างไรเล่า เหตุใดจะต้องตื่นเต้นอะไร

ในห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสามของโรงน้ำชาสกุลฉู่ หยวนไป๋เยี่ยนนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมของตนเองอย่างขะมักเขม้น ในขณะเดียวกันฉู่อวี่หนิงก็กำลังนั่งปักผ้าเป็นลวดลายดอกไม้ที่สวยงามลงบนผ้าไหมสีขาวที่เงางามราวกับไข่มุก โดยที่มีฉากกั้นไม่ให้รบกวนสมาธิของบัณฑิตผู้เคร่งตำรา ในระหว่างนั้นในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงบ หยวนไป๋เยี่ยนอ่านตำราจบไปแล้วหนึ่งม้วนจึงยืดตัวขึ้นเพื่อที่จะคลายความเมื่อยล้า เดินจากจุดที่นั่งมารินน้ำชาก็เห็นว่าหญิงคู่หมายก็กำลังปักเย็บผ้าอยู่อย่างตั้งใจความหิวทำให้รู้สึกได้ว่าเวลานั้นผ่านมานานพอสมควรแล้วแต่นางก็ยังไม่ลุกขึ้นไปจัดหาสำรับอาหารมาให้เมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมองฉู่อวี่หนิงจึงเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นเขาก็ไม่ได้สนใจกล่าวถามอันใดแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อ“ข้าหิวแล้ว” เมื่อนางไม่กล่าวถามจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากด้วยตนเองฉู่อวี่หนิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้งนึกได้ว่าตอนนี้ก็เลยเวลาอาหารมานานพอสมควรแล้วจึงได้วางสะดึงปักผ้าลงแล้วลุกขึ้น แต่ด้วยการที่นั่งนานไปหน่อยทำให้เซเล็กน้อยใช้มือค้ำไว้ที่โต๊ะไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากบัณฑิตหนุ่มที่ยื่นมือเข้ามาจะช่วยประคองตามสัญช