ครอบครัวพร้อมหน้าอีกครั้ง 1.1

ครอบครัวพร้อมหน้าอีกครั้ง 1.1

หลินซูหนานเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก ความสดใสที่แฝงไปด้วยความสง่างามของนาง ทำให้บรรยากาศในห้องดูสดใสยิ่งขึ้น

“ท่านพ่อ ท่านแม่ หนานเอ๋อร์มาแล้วขอรับ” หลินจื่อเฉิง พี่ใหญ่ของนางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดีเมื่อเห็นน้องสาวเดินเข้ามา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง” หลินซูหนานก้มศีรษะทักทายทุกคนในห้องโถงอย่างรู้มารยาทเป็นอย่างดี

“มาแล้วเหรอหนานเอ๋อร์ มานี่มา พี่ได้สั่งให้คนจัดเตรียมโต๊ะน้ำชาไว้ให้เจ้าได้คารวะท่านพ่อท่านแม่แล้ว จากนั้นเราจะได้กินข้าวพร้อมกัน”

หลินจื้อหมิงพี่ชายรองของนางเอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวรับคำด้วยความยินดี ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้อง

ภายในห้องนี้มีการจัดพิธียกน้ำชาขึ้นมาภายในครอบครัวเพื่อให้เจ้าของวันเกิดได้แสดงความเคารพต่อบิดามารดา

อีกทั้งบนโต๊ะกลางห้องมีอาหารน่ากินมากมายวางเรียงรายอยู่ ตั้งแต่ซาลาเปาร้อน ๆ ไส้หมูแดงและไส้ผัก น้ำแกงเห็ดหอมรสเข้มข้น จนถึงเนื้อเป็ดย่างหนังกรอบที่มีกลิ่นหอมชวนให้ท้องร้อง ยังมีของหวานอย่างขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดงและบัวลอยน้ำขิงหวานหอม เรียกได้ว่าอาหารที่จัดเตรียมไว้นั้นมีหลากหลายและครบถ้วน

ส่วนที่มุมห้องมีโต๊ะยาวอีกตัวที่ถูกใช้สำหรับวางของขวัญที่ได้รับเรียงรายอยู่บนโต๊ะนั้น ซึ่งยามนี้มีมากมายเต็มไปหมด

“ซูหนานคารวะท่านพ่อ คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”

หลินซูหนานยกน้ำชาคารวะบิดามารดาตามธรรมเนียม นางถือถ้วยน้ำชาด้วยสองมืออย่างนุ่มนวลและนอบน้อม

ราชครูหลินและหลินฮูหยินรับถ้วยน้ำชาอย่างมีความสุข ใบหน้าของทั้งสองเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภูมิใจและความรัก

ส่วนพี่ชายและพี่น้องสายรองก็เข้ามาอวยพรกันอย่างชื่นมื่น ภายในห้องโถงแห่งนี้จึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อกัน ทำให้บรรยากาศในห้องโถงอบอวลไปด้วยความสุข

หลังจากยกน้ำชาเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยามองบุตรสาวด้วยแววตาอ่อนโยน และเต็มไปด้วยความภูมิใจ

“หนายเอ๋อร์ ยามนี้ลูกโตขึ้นมากแล้ว พ่อขอให้ลูกมีความสุขและประสบความสำเร็จในทุกเรื่องที่ตั้งใจทำนะ”

ราชครูหลินกล่าวอวยพรอย่างอ่อนโยนพร้อมกับลูบศีรษะบุตรสาวเบา ๆ อย่างรักใคร่ ส่วนหลินฮูหยินผู้เป็นมารดาก็เข้ามากุมมือบุตรสาวเช่นกัน นางยิ้มและเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น

“วันเกิดของลูกปีนี้ เป็นวันที่แม่มีความสุขที่สุด ซูหนาน แม่ขอให้ลูกมีสุขภาพแข็งแรง ปลอดภัย และมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นนี้ตลอดไปนะลูก”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่” หลินซูหนานตอบรับคำอวยพรพร้อมกับส่งยิ้มให้กับทั้งสองอย่างมีความสุขเช่นกัน

แต่ถึงแม้จะตอบรับด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า น้ำตาที่คลอตลอดเวลานั้นสะท้อนถึงความเจ็บปวดที่นางเก็บซ่อนไว้ นั่นเพราะนางกำลังนึกถึงอดีตชาติที่ต้องสูญเสียทุกคนในตระกูลไป ภาพความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นยังคงหลอกหลอนนางอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ยามนี้บนโต๊ะอาหาร ทุกคนต่างเอาอกเอาใจนาง โดยการตักอาหารอย่างที่หญิงสาวชอบมาวางไว้ให้ในจานแทบล้น

หลินซูหนานรับรู้ได้ถึงความรักและความห่วงใยของคนในครอบครัวที่มอบให้ จึงย้อนคิดไปว่า เหตุใดชาติที่แล้วนางจึงไร้วาสนามีความสุขอยู่กับครอบครัวได้สั้นนัก

“เป็นอะไรไปหรือซูหนาน เหตุใดลูกจึงร้องไห้ออกมาเล่า วันนี้เป็นวันดี ลูกไม่ควรหลั่งน้ำตารู้หรือไม่”

หลินฮูหยิน ผู้เป็นมารดาเห็นบุตรสาวซับน้ำตาก็ถามขึ้นด้วยความห่วงใย

หลินซูหนานรู้สึกตัวว่าทำให้ทุกคนเป็นห่วงก็ฝืนยิ้มออกมา พลางปาดน้ำตาทิ้งในทันที ก่อนจะตอบกลับมารดาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า

“ลูกร้องไห้ออกมาเพราะความซาบซึ้งใจเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกเพียงแค่ดีใจที่พวกเราสกุลหลินได้กินข้าวพร้อมหน้ากันเช่นนี้อีกครั้ง ได้เห็นทุกคนมีความสุข ลูกก็เลยร้องไห้เพราะความดีใจเจ้าค่ะ”

หลินฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะอย่างอ่อนโยนและเอ็นดู มือข้างหนึ่งแตะที่แขนของบุตรสาวเบา ๆ ก่อนจะกล่าวออกมา

“เด็กโง่ พวกเราก็กินอาหารด้วยกันบ่อยครั้งอยู่แล้วนี่นา ยามนี้เจ้าใกล้ถึงวัยปักปิ่นแล้ว ต้องรู้จักโตเป็นผู้ใหญ่และควบคุมอารมณ์ให้ดี ภายภาคหน้าเมื่อกลายเป็นชายาเอกแล้ว ย่อมต้องปกครองตำหนักด้วยความเข้มงวด จะมางอแงเช่นนี้ไม่ได้

รู้หรือไม่”

หลินซูหนานไม่ตอบคำ แต่แค่แกล้งยิ้มกลับมาเท่านั้น ทว่าภายใต้รอยยิ้มของนาง กลับมีความคิดที่ไม่อาจตอบมารดาได้

‘มันจะไม่มีวันที่ข้าจะยอมเป็นชายาเอกของคนผู้นั้น ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมโง่งม จะไม่ยอมกลายเป็นดอกไม้ประดับตำหนักบูรพา และจะไม่ยอมปล่อยให้สกุลหลินต้องพานพบเภทภัยเด็ดขาด’