หลุมพราง

"ไหนว่าช่วงนี้คุณยุ่งไงคะ"

ซินเจียถามผู้ชายที่แวะมาหาเธอที่บริษัทพร้อมกับดอกไม้ช่อโตที่เธอเห็นแล้วไม่ได้รู้สึกดีใจหรืออยากได้เลยสักนิดเดียว

"พอดีวันนี้ผมแวะมาคุยงานกับคุณโจวที่บริษัท Y เอนเตอร์เทนเม้นต์แล้วบังเอิญเห็นดอกไม้ที่คุณชอบพอดีก็เลยคิดถึงน่ะครับ"

ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอได้ยินคำพูดหวานๆ ของเจิ้งหลุนก็คงไม่พ้นยิ้มอย่างเขินอาย เอาหน้าซุกดอกไม้เพื่อซ่อนแก้มแดงๆ ที่ผ่านมาเธอรักเขาด้วยหัวใจ มีไม่มี ไม่สนใจ ช่วยกันเก็บ ช่วยกันสร้างได้ และไม่เคยทำตัวงอแง งี่เง่า หรือเป็นภาระให้เขาต้องลำบากใจเลยสักครั้ง

"คุยเสร็จรึยังคะ"

ริมฝีปากบางสวยฉีกยิ้มหวาน ต่างจากแววตาที่สวนทางอย่างสิ้นเชิง ซินเจียยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้มากอดเอาไว้ เธอแสร้งทำเหมือนดีใจ แต่ความเป็นจริงแล้วช่อดอกไม้สวยๆ ที่ได้มาจากผู้ชายเลวๆ ไม่ต่างอะไรกับขยะเน่าๆ ที่เธออยากโยนทิ้งไปเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

"เสร็จแล้วครับ"

"ดีเลย ฉันมีของจะให้คุณพอดี"

ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลเป็นประกายวาววับ ก่อนจะคว้าข้อมือของเขาให้เดินตามเธอมาที่รถ ท่าทีที่ดูปกติทำให้เจิ้งหลุนแปลกใจจนคิ้วขมวดเข้าหากัน คนนินทาทั่วบริษัทขนาดนั้น แต่ทำไมเธอถึงยังทำตัวปกติได้ขนาดนี้ 

"ซินเจีย"

"คะ"

เสียงหวานตอบรับเมื่อถูกเรียกชื่อ ท่าทีที่เหมือนไม่ระแคะระคายอะไร ทำให้เจิ้งหลุนเริ่มลังเลว่าควรจะนิ่งๆ ไปเลยดีไหม หรือควรแก้ตัวเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ เพราะเมื่อคืนเหมยลี่โทรมาร้องโวยวายว่าโดนแอบแซ่บเล่นงานด้วยการใบ้ชื่อของเธอ

"เอ่อ...ไม่มีอะไรครับ"

ท่าทางของซินเจียทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจกลืนคำพูดแก้ตัวลงคอ และส่งยิ้มให้เธอแทน ในเมื่อซินเจียยังทำตัวปกติ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะร้อนตัว ดวงตาคมมองแผ่นหลังบอบบางที่ก้มๆ เงยๆ หยิบของบางอย่างในรถออกมา

"หลับตาก่อนค่ะ"

เสียงหวานสั่งเมื่อหันมาเผชิญหน้ากัน แต่สองแขนกลับไขว้หลังเหมือนเธอกำลังซ่อนบางอย่างเอาไว้

"คุณทำผมตื่นเต้นนะ"

ชายหนุ่มไม่ได้พูดเล่น เขาพูดจริง ทุกครั้งที่ซินเจียแสดงท่าทีกะตือรือร้นอย่างนี้ เธอมักจะมีอะไรดีๆ มาเซอไพรส์เขาเสมอ

"หลับตาและยื่นมือมาค่ะ"

เจิ้งหลุนทำตามคำสั่งแต่โดยดี เขาหลับตาและยื่นมือมาให้คนตัวเล็กตรงหน้าที่พูดชมเบาๆ ว่า "ดีมากค่ะ" ความเย็นที่สัมผัสตรงข้อมือทำให้มุมปากหยักยกยิ้มออกมาจางๆ ถึงจะหลับตาแต่สมองกำลังประมวลผลว่าสิ่งที่ได้มาคืออะไร

ถ้าไม่ใช่ทอง...

ก็คงไม่พ้นนาฬิกา!

"ลืมตาได้ยังครับ"

"ได้แล้วค่ะ"

ดวงตาคมของชายหนุ่มกะพริบขึ้นลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่หญิงสาวให้มา มันเป็นนาฬิกาที่เขาอยากได้มานาน เป็นแบรนด์ดังที่ใครใส่แล้วก็อยากอวด อยากโชว์ 

"ชอบไหมคะ"

"ชอบมากเลยครับ"

ความตื่นเต้น ความดีใจ ทำให้เขาคว้าคนตัวเล็กมากอดไว้แนบอกทันที ความสงสัยที่มีตอนนี้มลายหายวับไปกับตา การที่ซินเจียยังทำตัวปกตินั่นก็แสดงว่าเธอรักเขา รักชนิดหัวปักหัวปำ ข่าวลือบ้าๆ บอๆ พวกนั้นไม่ได้มีผลกับเธอ

"ราคามันแพงมากเลยนะ"

ชายหนุ่มพูดไปก็มองนาฬิกาไป

"พอดีฉันได้กำไรหุ้นมานิดหน่อยน่ะคะ"

หญิงสาวตอบพร้อมกับโชว์กราฟหุ้นในโทรศัพท์ของตัวเองให้ชายหนุ่มดู ถึงเขาจะเล่นหุ้นไม่เป็น แต่ทว่าไอ้เส้นสีเขียวๆ กับสัญลักษณ์ (+) ที่ยาวติดกันเป็นพรืดก็ทำให้เขารู้ว่าเธอพูดจริง และกำไรนิดๆ หน่อยๆ ที่ว่านั้นถึงขั้นซื้อนาฬิกาแพงๆ ได้เนี่ยไม่ธรรมดา ความโลภที่มีติดตัวมาทำให้เขาอยากรู้รายละเอียดทันที

"คุณเล่นหุ้นด้วยเหรอครับ"

"เพิ่งเริ่มเล่นเองค่ะ"

หญิงสาวตอบยิ้มๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋าสะพายไหล่ดังเดิม 

"วันนี้ฉันได้กำไรมาเยอะ ฉันว่าเราไปเดินช็อปปิ้งกันดีไหม ฉันอยากซื้อเสื้อให้คุณด้วย"

"ไปสิครับ"

ชายหนุ่มรีบตอบรับทันที เพราะเสื้อที่ซินเจียซื้อให้มักจะราคาแพงและตามใจคนใส่อย่างเขาเสมอ 

"เอาเสื้อตัวนี้ค่ะ"

"เอากางเกงตัวนั้นด้วย"

"เข็มขัดอันนี้สวยดี ฉันว่าเหมาะกับคุณ"

เงินที่ถูกรูดออกจากบัตรรัวๆ ไม่ได้มีผลกับคนตัวเล็กที่เดินเลือกเสื้อผ้าราคาแพงด้วยท่าทีสบายใจ ปกติซินเจียก็ซื้อให้นะ แต่วันนี้มันมากกว่าปกติถึงสามเท่า

"เดี๋ยวฉันขอรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ"

ซินเจียกระซิบบอกแฟนหนุ่มที่กำลังเลือกเสื้อผ้าในราว พอเธอบอกว่าเลือกได้ทุกอย่างตามใจ เจิ้งหลุนก็จัดหนัก จัดเต็ม คำว่าเกรงใจไม่มีหลุดออกมาให้ได้ยิน มีแต่คำว่า...

​​​​​"ไปดูร้านนั้นต่อไหมครับ"

"ผมว่าสูทร้านนี้สวยดี"

"รองเท้าผมพื้นเริ่มสึกแล้ว"

​​​มันเป็นการบอกใบ้กรายๆ และเธอก็โดนความรักบังตาและโง่ซื้อให้เป็นประจำ 

"อุ้ย! หุ้นขึ้นอีกแล้วเหรอ โชคดีจังเลยที่ฉันซื้อหุ้นตัวที่เธอแนะนำ ถ้าเธอมีหุ้นตัวไหนเด็ดๆ บอกฉันอีกนะ ฉันจะซื้อตามให้หมด"

ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ซินเจียจงใจทำให้เจิ้งหลุนเห็นเต็มๆ แน่นอนว่าไม่ได้มีสายเข้าจริงๆ เธอก็แค่มโนว่ามีคนโทรมา เดินห่างออกมานิดๆ แต่อยู่ในระยะสายตา แสร้งทำทีเป็นว่ากำลังเอ็นจอยกับงานอดิเรกใหม่แบบคนรวยๆ 

"ใครโทรมาครับ"

คนที่หูกระดิกเมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเงินๆ ทองๆ เอ่ยถาม

"เพื่อนค่ะ"

"ผมรู้จักไหม"

"ไม่ค่ะ พอดีฉันเองก็เพิ่งรู้จักตอนไปติดต่องานที่เมืองนอก เขารวยมากเลยนะคะ แรกๆ ก็ทำงานเป็นมนุษย์กินเงินเดือน ศึกษาหุ้นเพราะความสนใจ แต่ช่วงหลังๆ ฉันเห็นเขาโพสต์รูปทำงานน้อยลง ฉันก็เลยส่งข้อความไปถามดู ถึงได้รู้ว่าลาออกจากงาน และมาเทรดหุ้นเก็งกำไรอย่างเดียว"

ซินเจียเล่าเรื่องที่เธอแต่งขึ้นมาให้เจิ้งหลุนฟังได้อย่างไหลลื่น สีหน้าและแววตาที่ดูสนใจมากๆ ของแฟนหนุ่ม ทำให้มุมปากสวยลอบยิ้มออกมา ก่อนจะพูดเสริมต่อว่า

"เพื่อนก็เลยชวนให้ฉันลองเล่นหุ้นดู ตอนแรกๆ ฉันก็ไม่สนใจ แต่เพื่อนบอกว่ามีหุ้นตัวดีๆ แนะนำ รับประกันว่าต้องได้กำไร นู่น นี่ นั่น พอโดนชวนมากๆ ก็เลยลองดู"

"แล้วยังไงต่อครับ"

"ฉันก็แค่ซื้อหุ้นตัวที่เพื่อนแนะนำ แล้วคุณรู้อะไรไหมคะ อาทิตย์ที่ผ่านมาหุ้นตัวนี้มันทำกำไรให้ฉันได้มากกว่าเงินเดือนของฉันตั้งสองเท่าเลย"

คำพูดเหล่านั้นดูไม่เกินจริงเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งของแพงๆ ที่หญิงสาวซื้อให้ในวันนี้ ความโลภที่มีทำให้เขาตาลุกวาว ขนาดซินเจียไม่มีเวลา ซื้อหุ้นทิ้งไว้ขำๆ แต่ผลของมันคือทำกำไรให้เธอมากกว่าเงินเดือนถึงสองเท่า แค่ฟังเขาก็แอบร้อง 'ว้าว' ในใจ แล้วมีหรือคนฉลาดๆ อย่างเขาจะปล่อยโอกาสดีๆ ให้หลุดมือ

"ซินเจีย..."

"คะ"

หญิงสาวที่พูดโกหกได้อย่างไหลลื่นไม่มีสะดุดเงยหน้าขึ้นมามองแฟนหนุ่มที่น่าจะกำลังเข้าใกล้หลุมพรางที่เธอขุดไว้ ท่าทางของเขาดูสนใจ และใช่ค่ะ! เขาตกหลุมพรางของฉันเข้าอย่างจัง

"ผมก็อยากลองบ้าง..."

คำพูดของเขาทำให้ซินเจียแอบยิ้มในใจ ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูไม่ค่อยอยากแนะนำให้เขาเล่นสักเท่าไหร่เลย

"แต่คุณมีเงินลงทุนเหรอคะ"

หญิงสาวหยั่งเชิงถาม คำพูดของเธอคล้ายคนเป็นห่วงเป็นใย แต่นั่นกลับทำให้คนที่ชอบทำหน้าใหญ่โชว์พาวอย่างเจิ้งหลุนไม่สบอารมณ์

"ผมมีเงินเก็บ"

"แต่ฉันว่า..."

หญิงสาวไม่ทันจะได้พูดห้ามต่อ คนที่โดนความโลภเข้าครอบงำก็พูดตัดบทแทรกขึ้นมา

"คุณสอนผมหน่อยนะ"

มือหนายื่นมากอบกุมมือเรียวบาง แววตาอ้อนวอน แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอต้องตอบ 'ตกลง' ซึ่งคนเห็นแก่ตัวอย่างเจิ้งหลุน รักสบายเป็นหลัก คงไม่มานั่งถ่างตาไม่ได้หลับไม่ได้นอนติดตามข่าวสารของหุ้นที่ขึ้นๆ ลงๆ แน่

เจิ้งหลุน...

ถ้าคุณคิดจะรวยทางลัด

ทางนี้ล่ะเหมาะสมกับคุณที่สุดแล้ว!