บทที่ 4: ที่ปรึกษาหลังม่าน

บทที่ 4: ที่ปรึกษาหลังม่าน

ช่วงสายของวันทำงาน ลมพัดเอื่อยผ่านระเบียงหน้าต่าง กลิ่นแดดอ่อนเจือความชื้นของต้นไม้รอบบ้านช่วยให้บรรยากาศปลอดโปร่ง กวินก้าวออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมตารางนัดหมายที่อ้างว่าแน่นขนัดตลอดทั้งวัน

ธารินมองรถเก๋งคันหรูของสามีแล่นพ้นรั้วบ้านไปด้วยแววตาราบเรียบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครวนกลับมา ร่างโปร่งก็เริ่มจัดเตรียมสัมภาระลงกระเป๋าผ้าใบใหญ่ เขาวางขวดน้ำร้อน นมผง กระปุกกล้วยบด ผ้าอ้อมสำรองสองผืน และสมุดบันทึกเล่มหนาลงในช่องอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นจึงอุ้มน้องอุ่นที่สวมชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมานั่งลงบนรถเข็นเด็กคันกะทัดรัด

“วันนี้ออกไปข้างนอกกับพ่อนะครับ”

น้องอุ่นส่งเสียงอ้อแอ้ สองมือเล็กโบกไปมาจับโครงรถเข็น ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ธารินก้มลงจัดหมวกปีกนิ่มคลุมศีรษะให้ลูกชาย ก่อนจะเรียกรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชันเพื่อมุ่งหน้าไปยังใจกลางย่านธุรกิจ

จุดหมายปลายทางไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าหรือร้านหนังสือ แต่เป็นอาคารสำนักงานขนาดกลางที่ตั้งอยู่ในซอยเงียบสงบ

ธารินเข็นรถเข้ามาในลิฟต์ กดขึ้นไปยังชั้นแปด บานประตูกระจกใสสกรีนตัวอักษรสีทองเรียบหรูระบุชื่อ ‘สำนักงานกฎหมายกฤตินและผู้ร่วมวิชาชีพ’ บรรยากาศภายในตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มผสมไม้สีเข้ม ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยประมวลกฎหมายและเอกสารคำพิพากษาฎีกา

ชายวัยสามสิบแปดปีในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและแว่นตากรอบเงินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเมื่อเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าคมคายฉายแววสุขุมรอบรู้ เขากวาดสายตามองธารินและเด็กน้อยในรถเข็นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะผายมือเชิญไปยังชุดโซฟารับรอง

“คุณธารินใช่ไหมครับ ผมกฤติน เชิญนั่งก่อนครับ”

“สวัสดีครับคุณกฤติน ขอโทษที่พาลูกมาด้วยนะครับ พอดีไม่มีคนช่วยดูแล” ธารินยกมือไหว้พลางเอ่ยอย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไรเลยครับ ตามสบาย” ทนายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้นายเอก แล้วเดินไปรินน้ำเปล่าใส่แก้วมาวางตรงหน้า “จากที่คุณส่งข้อความนัดหมายไว้คร่าวๆ วันนี้เราคุยเรื่องเตรียมการคดีครอบครัวใช่ไหมครับ”

ธารินพยักหน้ารับ เขาอุ้มน้องอุ่นขึ้นมานั่งบนตัก วางของเล่นยางกัดซิลิโคนไว้ในมือน้อยเพื่อให้เด็กไม่เบื่อ จากนั้นจึงสบตากับทนายตรงๆ แววตาเด็ดเดี่ยวไม่มีร่องรอยของความลังเล

“ครับ ผมต้องการเตรียมความพร้อมสำหรับการหย่า และสิ่งสำคัญที่สุดคือผมต้องการสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกแต่เพียงผู้เดียว”

กฤตินเปิดแฟ้มเอกสารเปล่าบนโต๊ะ ถือปากกาเตรียมจดบันทึก เขาประเมินท่าทีของลูกความตรงหน้า คนส่วนใหญ่ที่มาปรึกษาเรื่องการหย่ามักมีอารมณ์โกรธแค้น ไม่ก็น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเสียใจ แต่ธารินกลับสงบนิ่ง สื่อสารชัดเจน มีเป้าหมายแน่วแน่

“ก่อนอื่น ผมต้องอธิบายหลักการของศาลเยาวชนและครอบครัวให้คุณเข้าใจก่อน” กฤตินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ในทางกฎหมาย ศาลไม่ได้ตัดสินสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรจากความโกรธเคืองของผู้ใหญ่ แต่ยึดหลัก ‘ประโยชน์สูงสุดของเด็ก’ เป็นสำคัญที่สุด”

“ครับ”

“สามีของคุณมีฐานะทางการเงินมั่นคง มีชื่อเสียงทางสังคม หากเกิดการฟ้องร้อง เขาอาจจะยกเรื่องความพร้อมด้านการเงินมาอ้างเพื่อขอสิทธิ์เลี้ยงดู” กฤตินชี้ประเด็นสำคัญ “ดังนั้น สิ่งที่คุณต้องมีไม่ใช่แค่หลักฐานว่าเขานอกใจ แต่คือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าใครเป็นผู้ดูแลหลักในชีวิตประจำวันของเด็ก”

ธารินหยิบสมุดบันทึกปกแข็งสีเข้มออกจากกระเป๋าผ้า เลื่อนส่งให้ทนายตรงหน้า

“นี่คือบันทึกที่ผมเริ่มจดครับ มีตารางเวลาให้นม เวลานอน รายการวัคซีน ประวัติการพบแพทย์ พัฒนาการของลูก และค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกี่ยวกับตัวเด็ก”

กฤตินเปิดสมุดอ่านทีละหน้า คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความทึ่ง รายละเอียดถูกจัดหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย มีใบเสร็จแนบกำกับทุกรายการ

“ยอดเยี่ยมมากครับ บันทึกพวกนี้มีน้ำหนักสูงมากในชั้นศาล มันพิสูจน์ได้ว่าคุณคือคนที่ผูกพันและเข้าใจความต้องการของเด็กมากที่สุด ไม่ใช่แค่คนที่หาเงินมาจ่าย” กฤตินพยักหน้าเห็นชอบ “นอกจากนี้ คุณต้องมีรายได้เป็นของตัวเอง แม้จะไม่มากเท่าสามี แต่ต้องเพียงพอต่อการดำรงชีพพื้นฐานและมีที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัยสำหรับเด็ก”

“ผมกำลังเริ่มรับงานออกแบบและวาดภาพประกอบครับ คาดว่าจะมีรายได้เข้ามาต่อเนื่องในเร็วๆ นี้”

“ดีครับ และเรื่องที่ต้องทำทันทีในวันนี้คือการเปิดบัญชีธนาคารส่วนตัว” กฤตินให้คำแนะนำอย่างรัดกุม “เปิดบัญชีที่เป็นชื่อของคุณคนเดียว ไม่เชื่อมโยงกับบัญชีเดิมที่เคยใช้ร่วมกับสามี ยกเลิกการส่งเอกสารทางไปรษณีย์มาที่บ้าน ให้เลือกรับเอกสารทางอีเมลส่วนตัวที่คุณสร้างขึ้นใหม่เท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายรู้ความเคลื่อนไหวทางการเงิน”

“แล้วเรื่องสินสมรสล่ะครับ” ธารินถามต่อ

“ทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสจะต้องแบ่งครึ่ง แต่ผมแนะนำให้คุณรวบรวมรายการทรัพย์สินทั้งหมดอย่างเงียบๆ ทั้งโฉนดที่ดิน สมุดบัญชี หุ้น หรือรายการผ่อนชำระต่างๆ อย่าเพิ่งแสดงท่าทีทวงถาม หากสามีของคุณมีการโอนย้ายเงินหรือทรัพย์สินไปให้บุคคลภายนอกโดยมิชอบ ให้เก็บสลิปและสเตทเมนต์ไว้ให้ครบ ตรงนั้นจะกลายเป็นหลักฐานสำคัญในการฟ้องแบ่งทรัพย์สินและฟ้องเรียกค่าเสียหายจากมือที่สาม”

กฤตินปิดแฟ้มลง สบตากับธารินด้วยความจริงจัง

“จำไว้นะครับคุณธาริน คุณไม่จำเป็นต้องทำให้เขาพัง คุณแค่ต้องรักษาสิทธิ์ของตัวเองให้ได้ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ความจริงและหลักฐานพวกนี้จะทำงานของมันเอง”

“ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากครับคุณกฤติน”

ระหว่างที่ผู้ใหญ่กำลังคุยเรื่องเคร่งเครียด น้องอุ่นที่นั่งอยู่บนตักธารินก็เอื้อมมือป้อมๆ ไปคว้าปลอกปากกาโลหะบนโต๊ะของทนายหนุ่ม ปากน้อยๆ อ้าออกพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ยื่นปลอกปากกาส่งให้กฤตินเหมือนชวนเล่น

“แอ้... งั่ม”

กฤตินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ ออกมา เขายื่นมือไปรับปลอกปากกาเบามือ

“เจ้าตัวเล็กดูอารมณ์ดีและผูกพันกับคุณมากจริงๆ ครับ สายตาของเด็กหลอกกันไม่ได้หรอก”

ธารินลูบหลังลูกชายด้วยความอบอุ่น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “เขาเป็นโลกทั้งใบของผมครับ”

หลังจากเสร็จสิ้นการปรึกษาข้อกฎหมาย ธารินแวะไปที่ธนาคารอีกแห่งซึ่งอยู่ห่างจากย่านที่กวินทำงานอยู่หลายกิโลเมตร เขาเปิดบัญชีเงินฝากออมทรัพย์เล่มใหม่ในนามของตัวเอง สมัครบริการธนาคารออนไลน์ผ่านเบอร์โทรศัพท์และอีเมลลับที่สร้างขึ้นใหม่ บัญชีนี้จะเป็นกระเป๋าเงินใบแรกที่กวินไม่มีสิทธิ์เข้าถึง และเป็นรากฐานสำหรับสตูดิโอในอนาคต

บ่ายคล้อยวันเดียวกัน ธารินพาน้องอุ่นกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่

บ้านยังคงเงียบสงัดไร้เงาของกวิน ธารินนำสมุดบัญชีเล่มใหม่และเอกสารคำแนะนำทางกฎหมายไปซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้พื้นตู้เสื้อผ้าในห้องทำงาน จัดการล้างขวดนม ป้อนอาหารเย็นให้ลูก และพาน้องอุ่นเข้านอนตามเวลาปกติ

เขานั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมา เช็กกล่องข้อความในอีเมลส่วนตัว

มีอีเมลฉบับใหม่ส่งมาจากสำนักพิมพ์ตามลิงก์ที่รวิเคยแนะนำ หัวข้ออีเมลระบุชัดเจน:

‘ตอบรับพิจารณาผลงานเบื้องต้น — โครงการนิทานภาพสำหรับเด็ก’

ธารินคลิกเปิดอ่าน รายละเอียดระบุว่าบรรณาธิการประทับใจลายเส้นและแนวคิดของภาพร่าง ‘บ้านที่มีแสงไฟ’ และต้องการนัดคุยรายละเอียดสัญญาจ้างในสัปดาห์หน้า

ธารินปิดหน้าจอลงอย่างช้าๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง

เส้นทางข้างหน้าเริ่มทอดยาวอย่างมั่นคง เขามีแผนการทางกฎหมาย มีบัญชีของตัวเอง และมีงานแรกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

กวินอาจจะคิดว่าความเงียบของเขาคือการยอมจำนน แต่ความจริงแล้ว... ธารินกำลังวางหมากบนกระดานทีละตัว เพื่อรอเวลาประกาศอิสรภาพอย่างสมบูรณ์