วิศวะราชัน

บทที่ 1: กฎของใคร

กลิ่นเหม็นไหม้ของน้ำยาหล่อเย็นผสมไอละอองน้ำมันเครื่องลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ อุณหภูมิใต้โครงหลังคาเหล็กโปร่งของโรงช็อปภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลช่วงบ่ายแก่ๆ อบอ้าวเสียจนเสื้อยืดตัวในชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เสียงเครื่องมิลลิ่งและเครื่องกลึงโลหะรอบข้างดังหวีดหวิวสลับกับเสียงค้อนเคาะเหล็กเป็นจังหวะสะเปะสะปะ แต่ตรงลานซีเมนต์กว้างด้านในสุด กลับมีเพียงเสียงกระดาษทรายขัดเนื้อโลหะดังครืดคราดอย่างน่าอึดอัด

เด็กปีหนึ่งเกือบสามสิบชีวิตนั่งคุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนพื้นปูนหยาบ เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวใหม่ที่เนื้อผ้ายังแข็งกระด้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำ ปลายนิ้วของทุกคนแตกด้านและดำปื้นจากการจับเศษเฟืองเหล็กเก่าขึ้นมาขัดถูซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามคำสั่งของรุ่นพี่ปีสองที่ยืนคุมเชิงล้อมรอบ

“ขัดเข้าไป! ใครสั่งให้พวกมึงหยุดมือ!”

เสียงตวาดห้วนดังแหวกเสียงเครื่องจักรมาจาก ‘แดน’ รุ่นพี่ปีสองร่างผอมเกร็งที่ยืนกอดอก กวาดสายตาดุดันมองแถวน้องใหม่ด้วยความหงุดหงิด

“กูบอกให้ขัดจนกว่าเนื้อเหล็กมันจะสะท้อนหน้ามึงได้ ชิ้นส่วนพวกนี้คือสิ่งที่รุ่นพี่ส่งต่อกันมา เป็นตัวแทนของหยาดเหงื่อและความอดทน ถ้าแค่เหล็กก้อนเดียวยังขัดให้ขึ้นเงาไม่ได้ พวกมึงก็ไม่ต้องสะเออะหวังจะได้ไปจับเครื่องมือจริงในแล็บ คุกเข่าลงไปแล้วขัดต่อ!”

แกร๊ง!

เสียงวางชิ้นส่วนเฟืองเหล็กหล่อกระทบกับหน้าโต๊ะทำงานสังกะสีดังลั่น มันไม่ได้ดังจนกลบเสียงโรงงาน ทว่าจังหวะที่จงใจปล่อยให้ตกกระทบกลับหยุดเสียงด่าทอของรุ่นพี่ลงได้สนิท

สายตานับสิบคู่เหลือบมองไปยังต้นเสียงพร้อมกัน

เหนือเมฆยืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตึง มือเรียวที่เปื้อนฝุ่นเหล็กวางกระดาษทรายเบอร์หยาบลงข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ เสื้อช็อปตัวใหม่เอี่ยมที่ยังคงมีรอยพับจากร้านขับเน้นช่วงไหล่ให้ดูโปร่ง ใบหน้าเรียบเนียนเปื้อนคราบน้ำมันสีดำเป็นปื้นตรงโหนกแก้ม แต่แววตาใต้คิ้วเข้มกลับนิ่งสนิท ไร้ความตื่นตระหนกโดยสิ้นเชิง

“ไอ้เมฆ... มึงทำบ้าอะไร ขัดต่อดิวะ” บาสที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด รีบเอื้อมมือไปกระตุกขากางเกงยีนส์ของเพื่อนสนิทรัวๆ พลางส่งสายตาขอร้อง “เดี๋ยวพวกมันก็สั่งซ่อมทั้งรุ่นหรอก มึงใจเย็นก่อน”

เหนือเมฆไม่ก้มลงมองเพื่อน เขาสบตารุ่นพี่ปีสองตรงๆ

“ยืนขึ้นมาทำไมวะปีหนึ่ง!” แดนก้าวพรวดเข้ามาประชิดโต๊ะ ชี้นิ้วตรงมาที่หน้าผากของเหนือเมฆ “กูอนุญาตให้มึงลุกแล้วเหรอ!”

“ขัดต่อไปก็เสียเศษเหล็กทิ้งเปล่าๆ ครับ” น้ำเสียงของเหนือเมฆราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก ทว่าก้องกังวานและชัดเจนพอที่จะทำให้ทุกคนในรัศมีได้ยิน

“มึงว่าไงนะ?”

“ชิ้นนี้เป็นเฟืองเกียร์แบบเฉียง ผิวสัมผัสและระยะพิกัดความเผื่อถูกขึ้นรูปมาละเอียดระดับไมครอนเพื่อให้ขบกับฟันเฟืองตัวอื่นได้สนิท” เหนือเมฆใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนฟันเฟืองที่สึกหรอ “การเอากระดาษทรายหยาบมานั่งขัดมือแบบไม่มีทิศทาง ไม่มีหัววัดความหยาบผิว มันรังแต่จะทำให้โปรไฟล์ฟันเฟืองเสียรูป ยิ่งขัด ความหนาของฟันก็ยิ่งสึกไม่เท่ากัน”

เขาเว้นจังหวะ กวาดสายตามองกระดาษทรายเปื้อนคราบสนิมในมือเพื่อนคนอื่น

“ถ้าเอาชิ้นส่วนที่เสียศูนย์แบบนี้ไปประกอบในห้องเกียร์จริง พอเครื่องยนต์หมุนรอบจัด เกิดความเค้นสะสม ฟันเฟืองมันจะขัดกันจนแตกคากระปุกเกียร์ งานช่างเขาวัดกันที่ความเที่ยงตรงและหลักฟิสิกส์ ไม่ใช่การเอาเศษเหล็กชำรุดมาบังคับให้ขัดมือเพื่อพิสูจน์ความอดทนงมงายครับ”

ทั้งโรงช็อปเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านช่องระบายอากาศ

แดนยืนนิ่ง เลือดลมตีขึ้นหน้าจนใบหูแดงก่ำ ความอับอายที่ถูกเด็กทุนปีหนึ่งฉีกหน้าด้วยหลักการที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด ฝ่ามือของรุ่นพี่ปีสองคว้าเข้าที่คอเสื้อช็อปของเหนือเมฆแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนกระดุมเม็ดบนแทบหลุด

“มึงคิดว่ามึงเป็นใครมาจากไหนวะ!” แดนกัดฟันกรอด น้ำลายกระเซ็น “เพิ่งเหยียบตึกนี้ได้ไม่กี่วัน คิดว่าสอบติดคะแนนสูงแล้วจะอวดฉลาดสั่งสอนใครก็ได้เหรอ! กูเป็นรุ่นพี่มึง! ระบบที่นี่เขาสั่งให้ทำอะไร มึงก็ต้องทำ!”

เหนือเมฆไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขายืนปักหลักนิ่ง ไม่เซตามแรงดึง สองมือทิ้งขนานอยู่ข้างลำตัว ไม่คิดจะปัดป้องหรือถอยหนี แววตานิ่งสนิทคู่นั้นสะท้อนเพียงความเย็นชาและดูแคลนระบบอำนาจนิยมจอมปลอมที่พยายามกดหัวเขา

“ถ้าความเป็นรุ่นพี่มันวัดกันแค่ใครเกิดก่อนหรือใครเข้าเรียนก่อน โดยไม่ต้องสนว่าสิ่งที่สั่งมันถูกหรือผิด...” เหนือเมฆเอ่ยช้าๆ “ระบบแบบนั้น มันก็แค่เครื่องมือของคนที่ไม่มีปัญญาเอาชนะคนอื่นด้วยความสามารถครับ”

“ไอ้สัดนี่!”

แดนเงื้อกำปั้นขึ้นสุดแขน เด็กปีหนึ่งรอบข้างพากันหลับตาปี๋ บาสทำท่าจะถลันเข้าไปห้าม แต่ยังไม่ทันที่กำปั้นจะเหวี่ยงลงมา

“พอ”

เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง

มันไม่ใช่เสียงตะโกน ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด ทว่าเป็นเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และหนักแน่นจนอากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งลงในพริบตา

บรรยากาศในโรงช็อปชะงักงัน ช่างกลรุ่นพี่คนอื่นที่กำลังคุมเครื่องจักรอยู่ไกลๆ ถึงกับรีบกดสวิตช์ดับเครื่อง เสียงรองเท้าเซฟตี้หนังแท้กระทบพื้นซีเมนต์ดังเป็นจังหวะเนิบช้า สม่ำเสมอ ทว่าทุกก้าวที่ขยับใกล้เข้ามากลับทำให้กลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่รีบถอยร่น แตกฮือออกเป็นช่องทางกว้างโดยไม่ต้องมีใครเอ่ยปากสั่ง

ราชันก้าวเดินเข้ามาในวงล้อม

เสื้อช็อปสีกรมท่าของเขาผ่านการใช้งานและซักมานับครั้งไม่ถ้วนจนสีซีดจางเป็นสีควันบุหรี่ ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้างพับร่นขึ้นลวกๆ เหนือข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีรอยไหม้จางๆ จากสะเก็ดไฟเชื่อมเหล็ก ในกระเป๋าเสื้อด้านหน้าเหน็บเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์เหล็กและปากกาเคมีสีดำ รูปร่างสูงใหญ่และไหล่กว้างตระหง่านทอดเงาทาบทับลานปูนจนดูมืดลงไปถนัดตา

ราชันค่อยๆ ถอดถุงมือหนังช่างเครื่องออกทีละข้าง โยนมันลงบนโต๊ะสังกะสีตรงหน้าแดน

ตึง!

แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยทำให้แดนสะดุ้งสุดตัว มือที่กำคอเสื้อเหนือเมฆไว้คลายออกทันทีราวกับแตะโดนของร้อน เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว ก้มหน้าหลบสายตาอย่างลนลาน

“พี่... พี่ราชัน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเมื่อครู่หดหาย เหลือเพียงความสั่นเครือ “คือ... เด็กนี่มันไม่ยอมทำตามกฎ มันเถียงคำไม่ตกฟาก แถมยังว่าระบบของคณะ...”

ราชันไม่แม้แต่จะปรายตามองรุ่นน้องปีสองที่กำลังละล่ำละลักแก้ตัว

สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวใต้คิ้วหนาปัดผ่านบรรยากาศรอบข้าง ก่อนจะหยุดนิ่งลงที่ใบหน้าของเด็กปีหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะ

เหนือเมฆยังคงยืนอยู่ที่เดิม คอเสื้อช็อปยับย่นเล็กน้อย ทว่าแววตาที่มองสบประสานกับราชันกลับไม่มีร่องรอยของความเกรงกลัว ไม่มีความคิดที่จะก้มหน้าหลบตาเหมือนคนอื่นในคณะ

ราชันก้าวเท้าข้ามพื้นที่ว่างระหว่างโต๊ะเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเหนือเมฆ

ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งช่วงศีรษะบีบให้เหนือเมฆต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาระดับสายตา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ผสมกลิ่นยาสูบและน้ำมันเครื่องจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวราชันสร้างแรงกดดันมหาศาลจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าสูดหายใจ

“มึงชื่ออะไร” ราชันถามขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทจนไม่อาจคาดเดาอารมณ์

“เหนือเมฆครับ”

“รู้ไหมว่าที่นี่มีกฎ”

ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่เย็นชาของคนตรงหน้าโดยไม่กะพริบ

“รู้ครับ”

“แล้วทำไมไม่ทำตาม”

“เพราะกฎบางข้อถูกตั้งขึ้นมาโดยคนที่ไม่ได้ใช้สมองคิด” เหนือเมฆตอบสวนกลับทันทีโดยไม่มีความลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “และผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเคารพกฎที่ไร้สาระ”

“ไอ้เหี้ยเมฆ...” บาสครางแผ่ว ยกสองมือกุมขมับคล้ายจะเป็นลมอยู่รอมร่อ คนทั้งโรงช็อปต่างพร้อมใจกันเบือนหน้าหนี ไม่มีใครกล้าจินตนาการถึงจุดจบของเด็กปากดีคนนี้

ทว่า ราชันกลับไม่ได้บันดาลโทสะ

ดวงตาคมคายคู่นั้นกวาดมองใบหน้าขาวที่เปรอะคราบดำ ไล่ลงมายังริมฝีปากบางที่เม้มแน่นอย่างทระนง ราชันยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาที เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้กระดูกสันหลังหนาววาบ

“ปากดี”

ราชันขยับเท้าก้าวประชิดเข้าไปอีกครึ่งก้าว ปลายรองเท้าเซฟตี้แทบจะชนกับรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของเหนือเมฆ ไอร้อนจากร่างกายแกร่งแผ่ซ่านออกมาจนเหนือเมฆสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อช็อปสีซีด

“คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะตัดสินคนอื่นตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เหยียบโรงช็อปเลยงั้นเหรอ”

“ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหน” เหนือเมฆเชิดคางขึ้น ไม่ยอมถอยหนีแม้แผ่นหลังจะสัมผัสได้ถึงขอบโต๊ะเหล็ก “แต่ผมรู้ว่าอะไรคือวิศวกรรม และผมจะไม่ยอมทำลายชิ้นงานเพื่อสนองอัตตาหรืออำนาจของใครทั้งนั้น... ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นพี่ก็ตาม”

ความเงียบทิ้งตัวลงมาอย่างหนักหน่วงจนแทบขาดใจ

ราชันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ส่องประกายดื้อรั้นคู่นั้นเนิ่นนาน ความเงียบของเขากดดันยิ่งกว่าเสียงตวาดใดๆ ในโลก ทว่ายิ่งเขากดดัน เด็กตรงหน้ากลับยิ่งเบิกตาสู้ ไม่ยอมปริปากขอโทษ ไม่ยอมแม้แต่จะกะพริบตาเพื่อแสดงความพ่ายแพ้

ราชันโน้มตัวลงมาช้าๆ

ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนกระทั่งปลายจมูกแทบจะแตะผิวแก้มขาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนข้างลำคอของเหนือเมฆ กลิ่นอายดิบเถื่อนเฉพาะตัวและรังสีคุกคามทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเด็กปีหนึ่งกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่

ราชันลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

น้ำเสียงนั้นแหบพร่า ทุ้มต่ำ ทว่าเฉียบขาดและหนักแน่นดุจโซ่ตรวนที่พร้อมจะล่ามตรึงทุกสิ่งไว้ใต้ฝ่าเท้า

“อย่าทำให้กูสนใจ...”

ราชันเว้นจังหวะ ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของคนอวดดี

“เพราะถ้ากูมองมึงแล้ว... มึงจะถอยกลับไม่ได้อีก เหนือเมฆ”