ปะทะ

 

ความมืดมิดอันเยือกเย็นแผ่ซ่านโอบคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของหุบเขาเงาพยัคฆ์ ภูมิประเทศอันทุรกันดารแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นชัยภูมิที่อันตรายที่สุดตามแนวชายแดนตะวันออก รอบด้านรายล้อมด้วยชะง่อนผาสูงชันและโขดหินสีทมิฬที่สลักเสลาด้วยร่องรอยของกาลเวลา ดูคล้ายกับสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่กำลังอ้าปากรอกลืนกินผู้ย่างกรายเข้ามาในยามวิกาล

 

 มีเพียงแสงจันทร์ข้างแรมอันริบหรี่ที่สาดส่องผ่านม่านเมฆหนาทึบลงมากระทบเหลี่ยมหินพอให้เห็นทัศนียภาพลางร้าย เสียงสายลมพัดกระโชกหวีดหวิวผ่านช่องเขาแคบดังก้องสะท้อนไปมา คล้ายกับเสียงคร่ำครวญและคำรามเตือนของภูตผีป่าที่กำลังล่วงรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่จวนเจียนจะอุบัติขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจ

 

ท่ามกลางความมืดและไอความหนาวเหน็บที่บาดลึกเข้าผิวหนัง คณะกองทัพส่วนหน้าของหน่วยปฏิบัติการชายแดนจำนวนสามสิบชีวิต นำโดยร้อยเอกเดชาวัตและนายสิบปืน ได้เคลื่อนพลอย่างเงียบเชียบและซุ่มกำลังอยู่หลังแนวลานหินสูงเลาะเลียบไปตามขอบเหว ทหารทุกนายอยู่ในชุดพรางศึก

 

หมอบราบอยู่กับพื้นดินแดงที่ชื้นแฉะ สายตาทุกคู่จับจ้องนิ่งไปยังเบื้องล่าง ซึ่งเป็นเส้นทางดินแคบกึ่งกลางช่องเขา ทิศทางเดียวที่กลุ่มกองกำลังนอกรีตและขบวนการค้าอาวุธเถื่อนจะต้องใช้ในการเคลื่อนทัพเพื่อมุ่งหน้าไปปล้นสะดมหมู่บ้านชาวบ้านที่อยู่ห่างออกไป

 

บรรยากาศรอบกายในเวลานี้ตกอยู่ในความเงียบสงัดขั้นสุด เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่พยายามควบคุมให้แผ่วเบาที่สุด และเสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายของตนเองที่กำลังเต้นระทึกเป็นจังหวะรัวเร็ว

 

ปืนแนบแก้มลงกับพานท้ายปืนเล็กยาวคู่กาย นิ้วชี้เรียวแตะนิ่งอยู่ภายนอกโกร่งไกเตรียมพร้อม เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายขึ้นตามฝ่ามือและขมับขวา แม้ว่าเขาจะเคยผ่านสมรภูมิย่อย ๆ และการปราบปรามโจรป่ามาบ้าง ทว่าการเผชิญหน้ากับกลุ่มอิทธิพลมืดที่มีจำนวนมากกว่าพวกตนหลายเท่าตัวท่ามกลางทัศนวิสัยที่มืดมิดเช่นนี้ ย่อมทำให้จิตใจของทหารชั้นผู้น้อยสั่นระรัวอย่างห้ามไม่ได้

 

ชายหนุ่มลอบชำเลืองสายตาผ่านความมืดไปยังผู้บังคับบัญชาหนุ่มที่ซุ่มกำลังอยู่บนโขดหินใหญ่ที่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ใบหน้าคมคายของร้อยเอกเดชาวัตในเวลานี้ยังคงนิ่งสนิทดุจถูกสลักมาจากหินผา ไม่มีแววแห่งความลังเลใจหรือความพรั่นกลัวปรากฏให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว

 

 ดวงตาคู่คมกริบดุจพญาอินทรีจดจ้องตรงไปยังทิศทางปากทางเข้าหุบเขาอย่างไม่วางตา แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงและมั่นคง รังสีแห่งความเยือกเย็น แข็งแกร่ง และเด็ดเดี่ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของร้อยเอกหนุ่ม เปรียบเสมือนสมอเรืออันมหาศาลที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจและแผ่ความมั่นใจให้แก่ทหารกล้าทุกนายในอาณาบริเวณให้พร้อมสู้ตาย

 

แม้เดชาวัตจะดูนิ่งขรึมและรักษาระยะห่างตามฐานะผู้บังคับบัญชา ทว่าปืนรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากอันเย็นชาทหารกล้านั้น มีความอาทรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ความรู้สึกอุ่นซ่านจากส่วนลึกในคืนแรมป่าที่ผ่านมายังคงไม่จางหาย แม้ในยามปฏิบัติหน้าที่ร้อยเอกหนุ่มจะกลับมาเป็นนายทหารผู้เฉียบขาด แต่สายตาที่ลอบมองมาเป็นระยะเพื่อเช็กความพร้อมของเขานั้น คือการแสดงออกอย่างเงียบเชียบที่มีเพียงปืนเท่านั้นที่สัมผัสได้

 

“พวกมันมาแล้วครับท่าน...”

ปืนกระซิบส่งสัญญาณเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงลม สายตาของเขาจับจ้องไปยังเงาดำทึบที่เริ่มเคลื่อนไหวตรงหัวโค้งปากช่องเขา

 

แสงไฟวับแวมจากคบไฟนับสิบดวงค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตา มันลามเลียและเคลื่อนตัวเข้ามาตามช่องเขาแคบราวกับอสรพิษเพลิงขนาดใหญ่ที่กำลังคลานเข้ามาในกับดัก เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์นับร้อยนายที่ย่ำลงบนกรวดหินดังสลับตึกตัก ผสมผสานกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อเกวียนไม้เพลาเหล็กที่บดเบียดโขดหินอย่างทุลักทุเล ขบวนของกลุ่มกองกำลังนอกรีตและพวกพ่อค้าอาวุธเถื่อนครบมือพากันย่างกรายเข้ามาในเขตสังหารที่เดชาวัตกำหนดไว้โดยที่พวกมันไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย

 

เดชาวัตยกมือขวาขึ้นช้า ๆ เป็นสัญญาณเตือนให้ทหารทุกนายเตรียมพร้อมถึงขีดสุด ทหารทุกคนประทับปืนเข้าขอบไหล่ เล็งเป้าหมายไปยังเงาร่างเบื้องล่าง นิ้วของเดชาวัตแตะเข้าที่ไกปืนคู่ใจ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ร้อยเอกหนุ่มหันใบหน้ากลับมาสบตากับปืนเพียงเสี้ยววินาที แววตาคู่คมที่เคยดุดันดั่งพญาราชสีห์ฉายรอยไหวระริกเล็กน้อย มันไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เป็นความห่วงใยในสวัสดิภาพของนายสิบหนุ่มตรงหน้าที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ความนิ่งงัน

 

“ระวังตัวด้วย ไกปืน”

 

เสียงทุ้มกระซิบแผ่วสั้นห้วนตามวิสัยทหาร ทว่าสายตาที่ทอดมองมานั้นกลับหนักแน่นและท่วมท้นด้วยความหมาย

 

ยังไม่ทันที่ปืนจะได้ขยับปากตอบรับ เดชาวัตก็ตลบมือขวาลงกระแทกพื้นพร้อมกับส่งสัญญาณเสียงกึกก้องลั่นหุบเขา “ยิงได้!”

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 

เสียงปืนนับสามสิบกระบอกระเบิดกึกก้องกัมปนาทพร้อมกันจนแผ่นดินสะเทือน แสงไฟวาบจากปากกระบอกปืนสว่างวาบตัดกับความมืดมิดขจัดความเงียบสงัดให้มลายหายไปในพริบตา ห่ากระสุนปืนพุ่งทะยานลงจากผาสูงสาดเข้าใส่กลุ่มโจรกองกำลังนอกรีตที่เดินดาหน้ากันเข้ามาเป็นขบวนตรงช่องเขาแคบเบื้องล่าง

 

พวกมันถูกกระสุนสังหารเข้าใส่จุดสำคัญจนล้มตายลงไปหลายคนในทันที ร่างของโจรป่าร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วง ความโกลาหลและความตื่นตระหนกอุบัติขึ้นในพริบตา เสียงระเบิดจากเกวียนขนดินปืนของศัตรูดังตูมสนั่นหวั่นไหว ส่งเปลวเพลิงสีส้มแดงหมุนวนขึ้นสู่ท้องฟ้า ยิ่งช่วยเปิดเผยพิกัดและตำแหน่งของพวกมันให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดระคนสับสนดังระงมเซ็งแซ่

 

“มีพวกทหารซุ่มโจมตีอยู่บนผา! ยิงสวนกลับไป! กระจายกำลังออกไปหลบหลังหินเดี๋ยวนี้!”

 

 เสียงหัวหน้ากลุ่มโจรที่แต่งกายด้วยชุดหนังเสือประกาศกร้าวพร้อมกับชักปืนพกออกมายิงขึ้นฟ้าเพื่อเรียกสติลูกน้อง

 

พวกกลุ่มโจรที่เหลือรอดและผ่านประสบการณ์รบมาไม่น้อย เริ่มตั้งหลักได้ พวกมันพากันวิ่งกระจัดกระจายหลบเข้าหลังโขดหินใหญ่และซากเกวียนที่หักพัง ก่อนจะเริ่มสาดกระสุนสวนกลับขึ้นมาบนแนวลานหินสูงอย่างบ้าคลั่ง

 

ห่ากระสุนปืนกลเบาและปืนเล็กยาวของศัตรูพุ่งตัดอากาศดังเฟี้ยวฟ้าว กระทบเข้ากับเหลี่ยมหินที่พวกเดชาวัตใช้บังร่างจนประกายไฟแตกกระจาย เศษหินและฝุ่นดินปลิวว่อนไปทั่วชั้นบรรยากาศ กลิ่นเขม่าดินปืนฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนชวนแสบคอ สมรภูมิในเวลานี้แปรเปลี่ยนเป็นนรกบนดินที่มีแต่แสงไฟและเสียงปืนกึกก้อง

 

“อย่าให้พวกมันตั้งตัวได้! ยิงกดหัวมันไว้!”

 

เดชาวัตตะโกนสั่งการ พลางโผล่ตัวออกไปลั่นไกปืนพกประจำกายปลิดชีพโจรที่พยายามจะวิ่งเข้ามาตั้งปืนกลเบาได้อย่างแม่นยำ

 

ปืนสับเปลี่ยนซองกระสุนปืนเล็กยาวในมืออย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วด้วยความชำนาญที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก สายตาจับจ้องเป้าหมายผ่านศูนย์เล็งด้วยความนิ่งสงบ ทุกครั้งที่นิ้วชี้แตะไกและลั่นไก ล้วนหมายถึงการปลิดชีพศัตรูเบื้องล่างเพื่อปกป้องชีวิตของเพื่อนทหารและที่สำคัญที่สุดคือ... ชายผู้บังคับบัญชาที่เป็นดั่งแรงผลักดันเดียวในชีวิตของเขา

 

 ปืนยิงสกัดกั้นกลุ่มโจรที่พยายามจะใช้เชือกและตะขอปีนป่ายขึ้นมาบนแนวผาหินอย่างสุดกำลัง ทว่าฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากกว่าพวกตนอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคนหนึ่งล้มลงไป ก็มีอีกสองสามคนวิ่งเข้ามาแทนที่ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดหนักเมื่อพวกมันอาศัยกำลังพลที่เหนือกว่า บีบแถวรบและโอบล้อมเข้ามาจากทางปีกขวาอันเป็นจุดอับสายตา

 

“ท่าน! ระวังปีกทางครับ!”

 

ปืนตะโกนลั่นจนสุดเสียงเมื่อสายตาอันว่องไวเหลือบไปเห็นเงาร่างของโจรฉกรรจ์สองคนโผล่ขึ้นมาจากซอกโขดหินด้านข้างในระยะประชิด พวกมันป่ายปีนขึ้นมาได้สำเร็จและกำลังเล็งปากกระบอกปืนตรงไปยังเดชาวัตที่กำลังง่วนอยู่กับการยิงต่อสู้กับศัตรูด้านหน้า โดยที่ร้อยเอกหนุ่มไม่ทันได้ระวังตัว

 

ในวินาทีหน้าสิ่วหน้าขวานที่วิถีกระสุนกำลังจะพุ่งเข้าพรากชีวิตของผู้เป็นนาย โดยไม่เสียเวลาคิดหรือคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองแม้เพียงเศษเสี้ยววินาที ชายหนุ่มพุ่งทะยานตัวเข้าหาเดชาวัตอย่างสุดแรงเกิด เขาใช้ร่างกายของตนเองเข้าขวางหน้าและบังวิถีกระสุนให้ผู้บังคับบัญชา พร้อมกับเอื้อมมือลั่นไกปืนในมือปลิดชีพโจรคนแรกจนร่วงตกหน้าผาไป ทว่าในจังหวะเดียวกัน เสียงปืนจากโจรอีกคนก็แผดขึ้น

 

 ปัง!

 

กระสุนปืนความเร็วสูงพุ่งถากเข้าที่ต้นแขนและไหล่ขวาของปืนอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ระบบประสาทราวกับถูกเหล็กเผาไฟจี้เข้าที่เนื้อสด แรงปะทะทำให้ร่างของนายสิบหนุ่มเสียหลักทรุดฮวบลงกับพื้น โลหิตสีแดงฉานไหลซึมผ่านเนื้อผ้าเครื่องแบบทหารออกมาเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว

 

“ปืน!!!”

 

เดชาวัตหันกลับมาตามแรงปะทะและเสียงปืน หัวใจของร้อยเอกหนุ่มแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นร่างของนายสิบหนุ่มล้มลงตรงหน้าพร้อมรอยเลือด ดวงตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความตกใจและตื่นตระหนก ชายหนุ่มสาดกระสุนปืนพกเข้าใส่หน้าอกของโจรที่เหลือในระยะเผาขนจนร่างมันล้มคว่ำแน่นิ่งไป ทันทีที่ศัตรูในระยะประชิดดับดิ้น เดชาวัตก็รีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของปืนเข้ามาหลบหลังโขดหินใหญ่หนาทึบเพื่อกำบังกระสุนที่ยังคงสาดมาจากทิศทางอื่น

 

แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับไฟแผดเผา แต่เดชาวัตยังคงต้องรักษาอาการนิ่งขรึมสมฐานะผู้นำทหาร ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาที่แฝงความสั่นเทาเล็กน้อยรีบเอื้อมไปกดเข้าที่บาดแผลบริเวณไหล่ของปืนเพื่อห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดประเมินบาดแผลด้วยความตึงเครียด แววตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความห่วงหาที่แทบจะกักเก็บไว้ไม่มิด ทว่าริมฝีปากหยักกลับเม้มแน่น

 

“อยู่นิ่ง ๆ อย่าเพิ่งขยับ”

 

เดชาวัตเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ทว่าเนื้อเสียงกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมได้ยาก ชายหนุ่มดึงผ้าพันแผลฉุกเฉินออกมาจากสายเข็มขัด ก่อนจะบรรจงพันห้ามเลือดให้ปืนด้วยความระมัดระวังและทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะกระทำได้

 

ปืนกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ใบหน้าของนายสิบหนุ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าชายหนุ่มยังคงพยายามส่งสายตาแห่งความภักดีให้ผู้บังคับบัญชา

 

“กระผม... กระผมไม่เป็นไรครับท่าน แผลถากเท่านั้น... ยังไหวครับ... เรายังถอยไม่ได้...”

 

ปืนเค้นเสียงบอกพยายามไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เดชาวัตต้องเป็นกังวล

 

เดชาวัตไม่ตอบคำ แต่แววตาที่ทอดมองบาดแผลและดวงตาซีดเซียวของปืนนั้นฉายชัดถึงความเจ็บปวดแทนอย่างปิดไม่มิด มือหนาบีบไหล่ข้างซ้ายของปืนเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวหันกลับไปจับปืนขึ้นมาอีกครั้ง

 

แววตาของเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยรังสีแห่งความดุดันและเด็ดเดี่ยวที่จะต้องกวาดล้างศัตรูเบื้องล่างที่กล้าล้ำเส้นเข้ามาทำร้ายคนของเขา

 

และในยามที่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เสียงที่ทุกคนรอคอยก็ดังกระหึ่มขจัดความสิ้นหวังให้หมดไป เสียงแตรสัญญาณทหารดังกึกก้องยาวนานมาจากทิศทางท้ายหุบเขา พร้อมกับเสียงโห่ร้องก้องกังวานของทหารกองหนุนขบวนใหญ่ที่นำโดยสิบเอกไชยและหมอบัณฑิต ทหารหน่วยปฏิบัติการชายแดนขบวนหนุนยกกำลังเข้าโอบล้อมตลบหลังกลุ่มโจรกองกำลังนอกรีตตามแผนการสำรองที่เดชาวัตวางแผนไว้

 

“กองหนุนมาถึงแล้ว! ทหารทุกนายบุกจู่โจมพร้อมกัน!”

 

 เสียงสิบเอกไชยตะโกนลั่นพร้อมกับนำกำลังทหารสาดกระสุนปืนเข้าใส่ท้ายขบวนของกลุ่มโจร

การมาถึงของกองหนุนทำให้สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลุ่มโจรป่าที่เคยได้ใจและอาศัยกำลังที่มากกว่าเริ่มระสับระส่ายและแตกขบวนเมื่อถูกโจมตีขนาบทั้งสองด้าน ทั้งจากบนผาสูงและท้ายหุบเขา เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาทและทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเก่า แสงไฟและควันปืนหนาทึบอบอวลไปทั่วช่องเขาเงาพยัคฆ์ ขบวนโจรเริ่มล่าถอยและล้มตายเป็นใบไม้ร่วงเมื่อหมดทางสู้

 

เดชาวัตเมื่อเห็นโอกาสทอง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนหยัดเต็มความสูงและออกคำสั่งสุดท้ายเพื่อเผด็จศึก

 

“ทหารทุกนาย! ยิงสกัดทางถอยของมันอย่าให้พวกมันรอดชีวิตไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านได้อีก! บุก!”

 

เสียงปืนชุดสุดท้ายระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่องยาวนานจนกระทั่งกลุ่มกองกำลังนอกรีตถูกกำราบและสิ้นฤทธิ์ลงอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงร่างอันไร้วิญญาณของพวกโจรและซากอาวุธสงครามที่กระจัดกระจาย สมรภูมิที่ช่องเขาเงาพยัคฆ์กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปืนที่ค่อย ๆ จางหายไปและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ชัยชนะตกเป็นของหน่วยปฏิบัติการชายแดน

 

เมื่อสิ้นสุดเสียงปืน เดชาวัตลดปืนในมือลง ชายหนุ่มรีบหันกลับมาคว้าตัวปืนประคองลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ทว่ามือของเดชาวัตที่ยังคงจับประคองต้นแขนของปืนไม่ยอมปล่อย และสายตาคู่คมที่คอยเฝ้ามองสำรวจบาดแผลด้วยความห่วงใย…