جميع فصول : الفصل

ปีพุทธศักราช ๒๔๘๑ รถไฟสายบูรพาค่อย ๆ เคลื่อนออกจากพระนครในยามรุ่งอรุณ เสียงหวูดดังยาวเหนือหลังคาสถานี ก่อนหัวรถจักรไอน้ำจะลากตู้โดยสารพ้นชานชาลาไปทีละช่วง ล้อเหล็กกระทบรางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สองฟากข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากเรือนแถว ร้านรวง และเสาโทรเลข มาเป็นทุ่งนาแนวตาลกระท่อมหลังเล็กและวัดไกลลิบซึ่งปรากฏแล้วลับไปในแดดอ่อน ทุ่งหนึ่งผ่านไป ตามด้วยอีกทุ่งหนึ่ง หมู่บ้านหนึ่งผ่านไปตามด้วยอีกหมู่บ้านหนึ่งจนผู้เดินทางคล้ายถูกพาให้ห่างจากพระนครทีละนิด ลมแล้งพัดลอดช่องหน้าต่างที่เปิดอ้าเข้ามาเป็นระลอก หอบฝุ่นแดงกลิ่นควันถ่านและกลิ่นเหงื่อของผู้คนให้ปะปนกันอยู่ในตู้โดยสารชั้นสามม้านั่งไม้แข็งกระด้างเรียงยาวไปตามผนังรถผู้โดยสารนั่งเบียดเสียดกันตามประสาคนเดินทางไกล มีพ่อค้าชาวตลาดนุ่งกางเกงแพรจีน สวมเสื้อคอกลมสีขาว ถัดไปเป็นชาวนากอดห่อผ้าไว้แนบอก มีพระภิกษุนั่งสำรวมอยู่ริมหน้าต่าง และมีทหารประทวนผู้เดินทางไปราชการนั่งเอนหลังหลับตาครึ่งหนึ่ง ถัดไปเป็นหญิงชราเคี้ยวหมากจนริมฝีปากแดง ในมือถือพัดใบลานก่อนที่เสียงสนทนากันเบา ๆ ด้วยถ้อยคำเกรงใจคลอขึ้นเบาๆ “กระผมเห็นทีจะถึงฉะเชิงเทราก่อนเพล